Αντικομμουνισμός
Μέσα στην εξελισσόμενη καπιταλιστική κρίση που παίρνει πρωτόγνωρες διαστάσεις τόσο στις ΗΠΑ όσο και στις χώρες της ΕΕ, το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια θέλουν να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και την κυριαρχία τους. Ξέρουν καλά όμως, ότι οι συνέπειες από τη λειτουργία των ατσαλένιων νόμων της αγοράς είναι ανεργία, όξυνση των ανισοτήτων, φτώχεια, μείωση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου, δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες. Ξέρουν ότι οι πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων και της ελαστικής εργασίας που εφαρμόζονται εδώ και χρόνια, έχουν φέρει στο χείλος της εξαθλίωσης μεγάλες μερίδες του πληθυσμού των ευρωπαϊκών χωρών. Όπως ομολογείται από επίσημα χείλη (πχ προεδρεύων της Ευρωζώνης, ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου), είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να ξεσπάσουν «κοινωνικές αναταραχές». Αντιλαμβάνονται δηλαδή, ότι δεν είναι μακριά η ώρα που οι λαοί και οι εργαζόμενοι θα αφυπνιστούν και θα αντιδράσουν.
Δύο είναι οι κλασικοί τρόποι αντίδρασης της άρχουσας τάξης απέναντι στη δράση των μαζών: Η καταστολή και ο αποπροσανατολισμός. Από τη μια αστυνομοκρατία, φακέλωμα και κρατική βία. Από την άλλη ιδεολογική χειραγώγηση, ώστε η λαϊκή δυσαρέσκεια και η οργή να εκτονωθούν με ανώδυνους για το σύστημα τρόπους. Προπαγάνδα δηλαδή, ώστε οι λαοί να μη στραφούν προς την κατεύθυνση της οργάνωσης, των αγώνων και της συμπόρευσης με τις συνεπείς αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις. Αυτούς δηλαδή που μπορούν να δώσουν την προοπτική, όχι μόνο για να αναχαιτιστούν σήμερα οι αντιλαϊκές επιθέσεις, αλλά και για να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη κοινωνία και μια άλλη Ευρώπη. Έτσι εξηγείται ο αντικομμουνισμός που καλλιεργείται σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών και περνά μέσα από τα όργανα της ΕΕ.
Χαρακτηριστικά της αντικομμουνιστικής εκστρατείας, είναι η προσπάθεια για εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό, η παραχάραξη της ιστορίας του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (με ταυτόχρονη δικαίωση των ναζί) και ο μηδενισμός της προσφοράς του σοσιαλιστικού συστήματος. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι η όλη προσπάθεια δεν έχει να κάμει με κριτική σε υπαρκτά ή ανύπαρκτα λάθη, δεν έχει να κάμει με αντιπαράθεση ιδεών. Στόχος είναι η ποινικοποίηση και η συκοφάντηση της ιδεολογίας, των ιδανικών και των αξιών που εμπνέουν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Οι χειροκροτητές της ΕΕ, από νεοφιλελεύθερους, χριστιανοδημοκράτες, εθνικιστές, μέχρι σοσιαλδημοκράτες και πράσινους, που δε χάνουν ευκαιρία να κάνουν αναφορά στις δημοκρατικές αρχές της, αποκαλύπτουν πως στα όρια της “δημοκρατίας” τους δε χωρούν αντίθετες ιδέες.
Το κυνήγι μαγισσών εκδηλώνεται ποικιλόμορφα. Οι τσέχικες αρχές το 2008 απαγόρευσαν τη λειτουργία της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας Τσεχίας, με τον ισχυρισμό ότι στο καταστατικό της αναφέρει την αναγκαιότητα της αντικατάστασης των ιδιωτικών μέσων παραγωγής από την κοινωνική ιδιοκτησία. Το 2005, μέλη της τσέχικης Γερουσίας, προκλητικά πρότειναν τη δημιουργία «Ινστιτούτου Μνήμης των Ναζί», ενώ ο Πρόεδρος της Ουκρανίας υπέγραψε διάταγμα για να ονομαστεί ως εθνικοαπελευθερωτική η οργάνωση που συνεργάστηκε με τους ναζί! Στη Λετονία δε, το κοινοβούλιο έχει απονείμει προνόμια σε όσους συμμετείχαν στις μονάδες των Ες Ες, τα οποία μάλιστα αρνείται για τους βετεράνους αντιφασίστες αγωνιστές.
Στις χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία), έχουν ψηφιστεί νόμοι που απαγορεύουν την κομμουνιστική ιδεολογία και τη δράση κομμουνιστικών κομμάτων, ενώ στελέχη τους φυλακίζονται, τα οποία δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές. Για τη χρήση του σφυροδρέπανου επιβάλλεται πρόστιμο ή φυλάκιση μέχρι τρία χρόνια. Εν έτει 2009! Η ηγεσία του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος δικάστηκε για λίβελο και καταδικάστηκε επειδή αντιτάχθηκε στις επιλογές του κυβερνώντος σοσιαλδημοκρατικού κόμματος για ιδιωτικοποίηση της υγείας.
Μετά το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο, που κατατέθηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 2005-2006, τη «Διακήρυξη της Πράγας» το 2008, τις διεθνείς διασκέψεις που διοργάνωσε η τσέχικη προεδρία, ο αντικομμουνιστικός αγώνας μεταφέρθηκε και στο ευρωκοινοβούλιο. Το κοινό ψήφισμα των πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (στο οποίο περήφανα συμμετέχει ο ΔΗΣΥ), των Φιλελευθέρων, της Ένωσης για την Ευρώπη των Εθνών (εθνικιστές) και των Πρασίνων, που πέρασε με τη θετική ψήφο και των Σοσιαλιστών, εισηγείται να ανακηρυχτεί η 23η Αυγούστου «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Εγκλημάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού», ενώ το όλο πνεύμα του κειμένου επιχειρεί την ταύτιση των ναζιστικών καθεστώτων με τον κομμουνισμό. Το κείμενο υπογράφει και ο ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Ιωάννης Κασουλίδης, ο οποίος προφανώς δεν κατάλαβε τι έγινε το Φλεβάρη του 2008, όταν προσπάθησε να παίξει το χαρτί του αντικομμουνισμού.
Η αντικομμουνιστική υστερία όμως, δε στοχεύει μόνο τους κομμουνιστές. Η Ιστορία έχει διδάξει ότι οι διώξεις σε βάρος των κομμουνιστών είναι μόνο η αρχή, γρήγορα καταλαμβάνουν κάθε δημοκρατική φωνή. Κάθε προοδευτικός πολίτης, πρέπει να ανησυχεί όταν μπαίνει στο στόχαστρο μια ιδεολογία κι ένα κίνημα που είναι με το μέρος της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όταν απαξιώνεται η θυσία εκατομμυρίων ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για να συντριβεί το τέρας του χιτλεροφασισμού. Όταν αναποδογυρίζεται η ιστορία για να δικαιολογήσουν κάποιοι τις σημερινές πολιτικές τους. Όταν ρίχνεται λάσπη στο όραμα μιας άλλης κοινωνίας, ώστε οι χώρες που έζησαν το σοσιαλισμό να τον ξεχάσουν και οι λαοί που δεν τον έζησαν να μην αγωνιστούν ποτέ γι’ αυτόν.
