Καβάζογλου – Μισιαούλης, έζησαν και πέθαναν ως ΑΚΕΛιστές
(Απρίλης 2007,
του Γιάννη Χατζηγεωργίου)
Το 1926 ιδρύεται το ΑΚΕΛ, μέσα σε μία περίοδο όξυνσης της πολιτικής του διαίρει και βασίλευε από τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Κι όμως το ΑΚΕΛ δε δίστασε να μιλήσει για ένα λαό, ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής, δεν ξεχώριζε και δεν ξεχωρίζει Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου για να αλληλομισούνται, αλλά τους ένωνε και τους ενώνει για να παλεύουν μαζί και μαζί να διεκδικούν τα δίκαια και τα δικαιώματά τους. Από την αυγή της ύπαρξης του και μέχρι σήμερα το ΑΚΕΛ ζυμώθηκε με τον ιδρώτα και το αίμα προοδευτικών Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, λαϊκών αγωνιστών. Υπέρτατη θυσία είναι αυτή των Ντερβίς Αλί Καβάζογλου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και του Κώστα Μισιαούλη, στελέχους της ΠΕΟ που δολοφονήθηκαν στις 11 Απριλίου του 1965 από την τρομοκρατική εθνικιστική οργάνωση ΤΜΤ.
Δεν ήταν τυχαία λοιπόν που ο Καβάζογλου και ο Μισιαούλης πήραν το δρόμο της κοινής πάλης αφού ήταν γαλουχημένοι με τα ιδανικά της Αριστεράς, του διεθνισμού και της ενότητας της εργατικής τάξης.
Η δράση τους και η αγάπη τους για την Κύπρο πρέπει να είναι προς μίμηση όλων μας. Ο Καβάζογλου ήταν μαχητής των δικαίων και δικαιωμάτων της τ/κ κοινότητας. Ταυτόχρονα όμως είχε και ένα υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης. «Το να απαιτήσουμε να διαφυλαχθούν και να εξασφαλισθούν τα πραγματικά δικαιώματα και τα συμφέροντά μας είναι νόμιμο και δημοκρατικό μας δικαίωμα, έλεγε. Αλλά, συμπλήρωνε, δεν έχουμε δικαίωμα να επέμβουμε στα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων συμπατριωτών μας , ούτε και έχουμε μια παρόμοια επιθυμία».
Στη διάρκεια των διακοινοτικών συγκρούσεων διαπράχθηκαν εγκλήματα και ακρότητες και από τις δυο πλευρές. Ο Καβάζογλου απευθυνόμενος μέσα σ’ εκείνες τις τραγικές συνθήκες προς τους Ε/Κ τους υποδεικνύει: «Με θετική στάση και δραστηριότητες σας που θα αναδεικνύουν καλύτερα τον αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της υπόθεσης της Κύπρου, δημιουργήστε δυνατότητες στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες σας και βοηθείστε. Οι αρνητικές δραστηριότητες ανεύθυνων στοιχείων από την Ε/Κ κοινότητα εξυπηρετούν μονάχα την τυχοδιωκτική πολιτική των αποικιοκρατών και του Ντενκτάς».
Ο Καβάζογλου και ο Μισιαούλης έζησαν σε καιρούς δύσκολους. Έζησαν σε καιρούς που ο σοβινισμός άρχισε να κατατρώει τα σωθικά της Κύπρου. Σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς ο Καβάζογλου αλλά και ο Μισιαούλης έκαμαν τη συνειδητή επιλογή τους. Διάλεξαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα, ένα ρεύμα που το φούντωνε ο σοβινισμός. Είναι ίσως πιο εύκολο να είσαι ήρωας μέσα σ’ έναν γενικότερο ξεσηκωμό. Είναι όμως πολύ πιο δύσκολο να μάχεσαι ενάντια στο ρεύμα. Και τούτο ίσχυε ιδιαίτερα για τον Καβάζογλου, που Τούρκοι και Έλληνες σοβινιστές τον θεωρούσαν εχθρό και προδότη. Τον θεωρούσαν επικίνδυνο και εμπόδιο στα σκοτεινά σχέδια των ιμπεριαλιστών αφεντικών τους. Ενδεικτικό το γράμμα που έλαβε ο Καβάζογλου λίγους μήνες πριν τη στυγερή δολοφονία, το οποίο ανάμεσα σε άλλα έλεγε : «Άτιμε, δεν είναι μακριά η μέρα που η ψυχή σου θα πάει στα ανάθεμα». Η διεύθυνση του αποστολέα ήταν το σπίτι του Ντενκτάς στην Τουρκία… Ταυτόχρονα όμως υπήρχαν χιλιάδες Τούρκοι και Έλληνες που τον ένιωθαν αδελφό και σύντροφο και από τη δική τους αγάπη αντλούσε δύναμη και θάρρος.
Στις 11 Απρίλη 1965, η τουρκοκυπριακή φασιστική οργάνωση ΤΜΤ έστησε καρτέρι στους δύο αγωνιστές και τους δολοφόνησε άνανδρα την ώρα που πάλευαν για τη συμφιλίωση Ε/κ και Τ/κ. Ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου, ως μέλος της Κ.Ε. όργωνε την Κύπρο μεταφέροντας τις θέσεις του Κόμματος για την κοινή πάλη και ξεσκέπαζε τα σχέδια του ιμπεριαλισμού. Εκείνη τη μοιραία μέρα τον συνόδευε στο ταξίδι του ο σύντροφός του Κώστας Μισιαούλης,
Οι φασίστες της ΤΜΤ, με την άνανδρη δολοφονία τους, θέλησαν να σιγήσουν μια ενοχλητική φωνή που στεκόταν εμπόδιο στα διαιρετικά τους σχέδια. Με τον ίδιο τρόπο και οι φασίστες του Γρίβα δολοφονούσαν και τρομοκρατούσαν μέσα στην ε/κ κοινότητα τους λαϊκούς αγωνιστές. Θέλησαν να τρομοκρατήσουν κάθε Κύπριο αγωνιστή που πάλευε για την κοινή μας πατρίδα. Πίστεψαν ότι με το στυγερά εγκλήματά τους θα μπορούσαν να σκοτώσουν και την ιδέα της κοινής πατρίδας. Γελάστηκαν, όμως, γιατί οι ιδέες τους έγιναν λάβαρο του αγώνα ενός ολόκληρου λαού. Ο Καβάζογλου και ο Μισιαούλης, αγκαλιασμένοι στη ζωή και στο θάνατο, έγιναν το σύμβολο του κοινού αγώνα Ε/κ και Τ/κ για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.
Συνεχίζουμε και σήμερα να παλεύουμε για την επαναπροσέγγιση με το ίδιο σύνθημα στα χείλη. «Οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είναι εχθροί μας, οι Τούρκοι της Κύπρου είναι αδελφοί μας». Και αν οι νεοφανείς επαναπροσεγγιστές της δεξιάς είναι όντως ειλικρινείς θα πρέπει να αποφασίσουν μια και καλή να στείλουν τα ιδεολογήματα και τα συνθήματα του παρελθόντος στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορία. Την ίδια ώρα που παρουσιάζονται εραστές του ρεαλισμού και της λύσης επιλέγουν να βυθίζονται μέσα στο φανατισμό, το σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία.
42 χρόνια μετά από τη θυσία των ηρώων της φιλίας και αδελφοσύνης Ε/κ και Τ/κ, Καβάζογλου και Μισιαούλη έχουμε χρέος να τιμούμε τη θυσία τους η οποία ανατρέπει την άποψη ότι Ε/κ και Τ/κ δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί.
Καβάζογλου και Μισιαούλης έζησαν και πέθαναν ως ΑΚΕΛιστές και έγιναν οι ηρωομάρτυρες της επαναπροσέγγισης. Επαναπροσέγγιση, μια λέξη, μια ιδέα, στάση ζωής για την Αριστερά στην Κύπρο. ΑΚΕΛ, ΕΔΟΝ και ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ θα συνεχίζουν με την καθημερινή τους δράση, όπως τους το επιβάλλει η ιστορία τους να αγωνίζονται και να υποστηρίζουν τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, της μόνης εφικτής λύσης που μπορεί να επανενώσει την πατρίδα και το λαό μας. Τη λύση που, στηριζόμενη σε αρχές, θα προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των Κυπρίων. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ελευθερία, όλος ο κόσμος! Γιατί ζωή χωρίς ελευθερία είναι σαν την χειμέρια νάρκη των ερπετών και ο άνθρωπος δεν έρπει στην γη, αλλά θρώσκει άνω…
