(Γενάρης 2008,
της Αφροδίτης Κατσή)
Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών στην Κύπρο είναι ενδεικτική του ρόλου του διεθνούς ιμπεριαλισμού για τη διχοτόμηση και νατοποίηση της πατρίδας μας, για τη μετατροπή της σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Η καλλιέργεια του μίσους μεταξύ Ε/κ και Τ/κ, εξυπηρετούσε τη λογική της διχοτόμησης του τόπου μας και τη διάσπαση του κυπριακού λαού. Γι’ αυτό και βρήκε τη στήριξη των εθνικιστικών δυνάμεων αλλά και της αστικής ολιγαρχίας που σίγουρα δε θα ήθελε τους εργαζόμενους της Κύπρου ενωμένους. Έτσι. κάθε φορά που ο λαός της Κύπρου ενώνεται ενάντια στον ιμπεριαλισμό, πάντα κάποιοι βρίσκονται για να χύσουν το δηλητήριο του σοβινισμού. Και όταν αυτό δεν πιάνει, μετέρχονται δολοφονιών και πολιτικής τρομοκρατίας.
Με το ντε φάκτο διαμελισμό της πατρίδας μας το 1974, οι καταπιέσεις και οι εκδιώξεις εντάθηκαν και σε βάρος των προοδευτικών Τ/κ. Η ίδια η Τουρκία ελεγχόταν από στρατιωτική χούντα και τα κατεχόμενα μετατράπηκαν σε ένα μεγάλο στρατόπεδο φασιστικής καταπίεσης, μιλιταρισμού και οικονομικής ανέχειας. Οι φραγμοί στη μόρφωση στην Κύπρο και μάλιστα στην κατεχόμενη, με την απουσία πανεπιστημίων, οδήγησαν χιλιάδες Τ/κ φοιτητές στην Τουρκία. Περίπου 3000 Τ/κ φοιτητές σπούδαζαν στην Τουρκία κάτω από μεγάλες δυσκολίες στη ζωή και τη φοίτηση τους εκεί. Το γεγονός αυτό δημιουργούσε τις αντικειμενικές προϋποθέσεις για να αποκτήσουν οι Τ/κ φοιτητές τη δική τους οργανωμένη φωνή και έκφραση. Τα πρώτα βήματα του φοιτητικού συνδικαλισμού έγιναν την περίοδο 74-75 με τη δημιουργία φοιτητικών οργανώσεων στην Άγκυρα, τη Σμύρνη, τη Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα. Οι τέσσερις αυτές οργανώσεις, το 1976 συνενώθηκαν και ιδρύθηκε η KOGEF. Η δημιουργία όμως της KOGEF δεν ήταν άσχετη με τις ίδιες τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της Τουρκίας. Αποτέλεσε ουσιαστικά γέννημα των ώριμων αναγκών της εποχής, μιας περιόδου με οξυμένες τις κοινωνικές αντιθέσεις.
Η χώρα βυθιζόταν σε μια βαθιά κρίση. Η φτώχεια, η ανεργία, ο πληθωρισμός, η καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών, χαρακτήριζε την καθημερινή ζωή των εργαζομένων μαζών. Η ίδια η τουρκονατοϊκή εισβολή στην Κύπρο, η ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση, η κυριαρχία των ξένων μονοπωλίων, η πολιτική αστάθεια και οι αλλεπάλληλες κυβερνητικές κρίσεις, η στρατικοποίηση της ζωής και το αντιδημοκρατικό καθεστώς, δημιουργούσαν όλο και περισσότερο τις προϋποθέσεις για τη μαζική οργάνωση της εργατικής τάξης και όξυνση των λαϊκών αγώνων στη χώρα, η οποίοι επεκτάθηκαν σε όλες τις σφαίρες της ζωής.
Στις τεράστιες Πρωτομαγιάτικες παρελάσεις της εποχής, που μετατρέπονταν σε συλλαλητήρια για τη δημοκρατία και το ψωμί, η KOGEF συμμετείχε μαζικά. Μέχρι το φασιστικό πραξικόπημα του 1980, η τ/κ οργάνωση πάλευε δίπλα και μαζί με το εργατικό και λαϊκό κίνημα της Τουρκίας, κερδίζοντας την εκτίμηση των δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας. Η βασική αρχή της KOGEF ήταν: «Ο δρόμος της νεολαίας είναι ο δρόμος της εργατικής τάξης». Για τους νέους Τ/Κ φοιτητές που έφταναν στην Τουρκία δεν υπήρχαν διλήμματα αν θα οργανωθούν ή όχι. Η ίδια τους η κατάσταση τους έσπρωξε στην αγωνιστική διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και έτσι όλο και πιο πολλοί εντάχθηκαν στις γραμμές της. Προς την κατεύθυνση των διεκδικήσεων, η KOGEF πέτυχε αρκετές κατακτήσεις, όπως επιχορήγηση και υποτροφίες σε άπορους φοιτητές, οικοτροφεία για τους Τουρκοκύπριους στην Κων/πολη και την Άγκυρα κ.ά. Τα μέλη της KOGEF διαφώτιζαν τον τούρκικο λαό με αντιιμπεριαλιστικές θέσεις για τον αγώνα του κυπριακού λαού και αγωνίζονταν με συνέπεια για την ανεξαρτησία και αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου.
Ατσαλωμένοι στους σκληρούς πολιτικούς και φοιτητικούς αγώνες, οι Τ/κ φοιτητές-μέλη της KOGEF, κάθε καλοκαίρι όργωναν την Κύπρο για να πραγματοποιήσουν πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και μπόλιαζαν όλη την τ/κ νεολαία με τα ιδανικά της οργανωμένης πάλης, της δημοκρατίας, της αντίστασης στο φασισμό και της ανεξαρτησίας της Κύπρου. Γρήγορα τράβηξε τη νεολαία μαζί της. Η μαζικοποίηση και η επιρροή της KOGEF ήταν ένα αγκάθι στο μάτι της αντίδρασης σε Τουρκία και Κύπρο. Άρχισε τότε μια βίαιη εκστρατεία κατάπνιξης και εξόντωσης του δημοκρατικού φοιτητικού κινήματος.
Στην Τουρκία είχαν ήδη δημιουργηθεί φασιστικές δολοφονικές ομάδες για την καταστολή του λαϊκού κινήματος της ίδιας της χώρας. Δεκάδες Τούρκοι αριστεροί έπεφταν νεκροί από τα φασιστικά βόλια των «Γκρίζων Λύκων», του φασιστικού σοβινιστικού Κόμματος Εθνικής Δράσης (MHP).Η ακροδεξιά και οι ΝΑΤΟϊκοί πάτρωνες της έθεσαν ολόκληρο το προοδευτικό κίνημα στο στόχαστρο, συμπεριλαμβανομένου και της KOGEF. Ο Ντενκτάς διέταξε την παρακολούθηση των μελών της KOGEF και τη διακοπή των χορηγιών προς τους φοιτητές, ενώ την ίδια περίοδο δυο φορές εκράγηκαν βόμβες σε γραφεία της KOGEF.
Το 1976 ο πρώτος Τουρκοκύπριος που έπεσε θύμα της φασιστικής θηριωδίας στην Τουρκία ήταν ο αγωνιστής Οζέρ Ολμάς, φοιτητής στην Κων/πολη, πρόσφυγας από τη Λεμεσό, που μπήκε μέσα από τη φτώχεια και τη δυστυχία στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Δεν πέρασαν δέκα μέρες και ο Μεχμέτ Ομέρ δολοφονείται κι αυτός απ’ τους φασίστες, ακολουθώντας το σύντροφό του. Το 1977 δολοφονείται πισώπλατα ο Μουχαρέμ Οζντεμίρ, επίσης στέλεχος της KOGEF. Μετά το τραγικό γεγονός, Τουρκοκύπριοι φοιτητές κατέλαβαν τη σχολή του Μουχαρέμ. Αμέτρητες χιλιάδες φοιτητές και νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Κων/πολης με πανό και αντιφασιστικά τραγούδια και συνθήματα. Τα σχέδια και οι δολοφονικές ενέργειες των ακροδεξιών σοβινιστών δε σταματούν εδώ.
Το Νοέμβριο του 1978 τριακόσιοι Τ/κ εκδιώχθηκαν από τις φοιτητικές εστίες της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης επειδή διαδήλωσαν για εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και ειρηνική επίλυση του κυπριακού προς όφελος όλου του λαού. Η Προοδευτική Αθήνας διοργάνωσε τον επόμενο Φλεβάρη μια μεγάλη εκδήλωση αλληλεγγύης στους Τ/κ συντρόφους μας με τη συμμετοχή μεγάλων καλλιτεχνών και όλα τα έσοδα της εκδήλωσης δόθηκαν για τη ενίσχυση των διωγμένων φοιτητών.
Το 1978 δολοφονείται ο Μουσταφά Ερντάν και ένα χρόνο αργότερα ο Ερντάν Τουργκούτ. Τον ίδιο χρόνο 6-7 ένοπλοι φασίστες του ΜΗΡ σταμάτησαν στο δρόμο τον Σαντίκ Τζεμίλ. Ο Σαντίκ έδωσε άοπλος με τα χέρια και τα πόδια του τη μάχη. Τον πυροβόλησαν και τον άφησαν αιμόφυρτο, σκοτώνοντας τον. Τρεις μέρες μετά η κηδεία του μετατράπηκε σ’ ένα αντιφασιστικό συλλαλητήριο-λαοθάλασσα, με συνθήματα όπως: «Ο φασισμός θα πνιγεί στο αίμα που χύνει», «Ανεξάρτητη Κύπρος», «Το ΝΑΤΟ δε θα περάσει!»
Οι Τ/κ σύντροφοι μας που δολοφονήθηκαν τη δεκαετία του ‘70, βρίσκονται ανάμεσα στους ήρωες του Λαϊκού Κινήματος της Κύπρου, Ε/κ και Τ/κ που έπεσαν στο βωμό της φιλίας των δύο κοινοτήτων, της ανεξαρτησίας και της λευτεριάς της κοινής μας πατρίδας. Τα οράματα τους είναι ίδια με τα οράματα του Μένοικου, του Οντούρ, του Παπαλάζαρου, του Χικμέτ, του Μιχάλη Πέτρου, του Γκιουρκάν, του Καβάζογλου, του Κέστα, του Μισιαούλη. Όλοι τους ηρωομάρτυρες της Κύπρου, που όμως η επίσημη ιστορία και η πολιτεία ποτέ δεν τους δικαίωσε. Τους δικαίωσε όμως η μνήμη και η συνείδηση του λαού μας. Τους δικαίωσε η ιστορία. Τους δικαιώνει το μέλλον που θέλουμε! Τα αιματοβαμμένα λάβαρα των πρώτων μας συντρόφων θα τα υψώσουμε ακόμα πιο ψηλά. Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ!
