Γιώργος Τσικουρής Μαρια Έλενα Αντζελόνι
(Του Κυριάκου Σιαμαρή, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2008).
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1970, στις 15:45, μια ισχυρή έκρηξη που είχε ως στόχο την αμερικανική πρεσβεία συγκλόνισε την Αθήνα. Ήταν η σημαντικότερη ως τότε εκδήλωση του αντιδικτατορικού αγώνα, που στρεφόταν εναντίον της υπερδύναμης η οποία απροκάλυπτα στήριζε και συντηρούσε τη φασιστική χούντα. Η έκρηξη αυτή στάθηκε μοιραία για τον 25χρονο Κύπριο φοιτητή Γιώργο Τσικουρή και την Ιταλίδα Μαρία Έλενα Αντζελόνι, τους πρώτους εν δράσει νεκρούς του αντιχουντικού αγώνα.
Ο Γιώργιος Τσικουρής γεννημένος το 1945 στο χωριό Άσσια της Αμμοχώστου, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό του και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο Τέρα Σάντα της Λευκωσίας. Ένας άριστος μαθητής, με ενδιαφέρον στη ζωγραφική, τη μουσική, τα βιβλία και ιδιαίτερα για την πολιτική. Μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο, του παραχωρήθηκε υποτροφία για να σπουδάσει Μαθηματικός το 1965 στην Φυσικομαθηματική Σχολή του Μιλάνου.
Εκεί ο Tσικουρής ξεχώρισε σε ηγετική μορφή, γι’ αυτό και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους συμφοιτητές του, τόσο από τους Ελληνοκύπριους και τους Έλληνες, όσο και από τους Ιταλούς, έτσι ώστε τον εξέλεξαν παμψηφεί πρόεδρο του Συνδέσμου Ελλήνων φοιτητών Ιταλίας, όπου εκτός από το φοιτητικό συνδικαλισμό, αρθρογραφούσε τακτικά, με ψευδώνυμο, στο ελληνικό περιοδικό «Αντί», για συνδικαλιστικά και πολιτικά θέματα. Ο Γιώργος, στη συνέχεια, εντάχτηκε στο Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) που είχε ως ηγέτη τότε τον εξόριστο Μίκη Θεοδωράκη και προέβλεπε αντίσταση εναντίον της χούντας με όλα τα μέσα, με δυναμικές ενέργειες που θα μπορούσαν να ανεβάσουν το ηθικό φρόνημα των Ελλήνων, να επηρεάσουν θετικά τη μαζικοποίηση του λαϊκού κινήματος και ν’ αποδείξουν στην πράξη ότι η δικτατορία δεν ήταν παντοδύναμη όπως ήθελε να παρουσιάζεται.
Η Αντζελόνι, μητέρα ενός επτάχρονου παιδιού, ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας με πολύχρονη συμμετοχή σε συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες κι από την πρώτη στιγμή συμμετείχε στον αντιστασιακό αγώνα των Ελλήνων δημοκρατών. Έτοιμη να δώσει και τη ζωή της για την ιδεολογία της και τη δημοκρατία, όπως κι έκανε.
Ο συναγωνιστής τους, Χ. Κωτούλας λέει χαρακτηριστικά: «Ο Γιώργος, εκείνο το ζεστό Καλοκαίρι του 1970, βιαζόταν πολύ ν’ αναχωρήσει από το Μιλάνο για την Αθήνα. Ο πρώτος στόχος ήταν το κολαστήριο των βασανιστηρίων της οδού Μπουμπουλίνας και η αμερικάνικη πρεσβεία. Με μια «τέλεια βομβιστική ενέργεια, πάνω απ’ όλα χωρίς θύματα. Αυτός ήταν βασικός και απαράβατος όρος. Un colpo grosso που θα συγκλόνιζε την Αθήνα και θα διέλυε το μύθο του πλήρους ελέγχου του καθεστώτος. Θα αποδείκνυε στην πράξη ότι η αντίσταση είναι ικανή να χτυπήσει οπουδήποτε».
Το σχέδιο προέβλεπε ότι ένα αυτοκίνητο με εκρηκτικά, παρκαρισμένο μόνο με την πρώτη ταχύτητα στην άκρη του χώρου στάθμευσης και στραμμένο προς το κτίριο της πρεσβείας, με την ώθηση της μίζας θα διάνυε τα λίγα μέτρα που το χώριζαν από αυτό. Τριάντα δευτερόλεπτα μετά, όταν θα έκλεινε το κύκλωμα, θα βρισκόταν όσο πιο κοντά στο κτίριο για την έκρηξη. Τη μοιραία μέρα, 2 του Σεπτέμβρη, ένα τεχνικό λάθος, προκάλεσε πιο γρήγορα την έκρηξη. Οι δύο αγωνιστές της Αντίστασης της Ομάδας “Άρης Βελουχιώτης» του ΠΑΜ ήταν νεκροί.
Για τη διαλεύκανση του συμβάντος δεν κινητοποιήθηκαν μονάχα οι μυστικές Υπηρεσίες της χούντας και της Ιταλίας, αλλά και οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες. Μια ολόκληρη επιχείρηση σπίλωσης των δύο αγωνιστών στήθηκε από τη δικτατορία και τον αντιδραστικό τύπο, προκειμένου να περάσει στο λαό ότι ο Τσικουρής ήταν τρομοκράτης. Για μήνες ο Τσικουρής ήταν ο τρομοκράτης που ευθυνόταν για όλες τις υποθέσεις που αδυνατούσε η ιταλική αστυνομία και η δικαιοσύνη να διαλευκάνει.
Η οικογένεια του Τσικουρή πληροφορήθηκε το θάνατο του από τις ειδήσεις, όπως φυσικά τον πρόβαλε η χούντα των Αθηνών. Ο αδελφός του, που ήταν φοιτητής στην Αγγλία, πληροφορήθηκε τον θάνατο του Γιώργου μέσα από την «Παροικιακή Χαραυγή». Το πτώμα του Γιώργου παρέλαβε ο θείος του και η κηδεία του στο χωριό του στην Κύπρο έγινε υπό αυστηρά μέτρα ασφάλειας αφού οι χουντικοί εγκάθετοι και η ΕΟΚΑ Β’ καραδοκούσαν. Τον κήδεψε σύσσωμο το χωριό του. Η κηδεία της Αντζελόνι έγινε με πάνδημη συμμετοχή (στο Μιλάνο) και τον επικήδειο εκφώνησε η Μελίνα Μερκούρη.
Ο Γιώργος και η Έλενα δεν ήταν απελπισμένοι καμικάζι που δεν ξέρανε τι να κάνουν στη ζωή τους. Ήταν δύο συνειδητοί αγωνιστές της Αριστεράς, δημοκράτες που πάλευαν ενάντια στη λαομίσητη και αμερικανοκίνητη Χούντα. Ένας Κύπριος και μια Ιταλίδα που θυσιάστηκαν για τη δημοκρατία της Ελλάδας. Δυο σύμβολα αγώνα και διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Η οικογένεια του Γ. Τσικουρή βρέθηκε ξανά κτυπημένη, από το δίδυμο νατοϊκό έγκλημα του 1974 σε βάρος της Κύπρου, αφού το χωριό του βρέθηκε υπό τουρκική κατοχή, ενώ ο πατέρας του Χρίστος Τσικουρής είναι ένας από τους 86 αγνοούμενους της Άσσιας. Πολλά χρόνια μετά, ο ανηψιός της Μαρία Έλενα Αντζελόνι, ο Κάρλο Τζουλιάνι, θα σκοτωνόταν από την ιταλική αστυνομία σε μια διαδήλωση στη Γένοβα.
Όλα αυτά τα χρόνια, το ΑΚΕΛ, η ΕΔΟΝ, όλο το Λαϊκό Κίνημα της Κύπρου, τιμούσε τη θυσία του Γιώργου Τσικουρή και τον κατέτασσε στο πάνθεο των ηρώων του Λαού μας, ακόμα κι αν η επίσημη πολιτεία δεν είχε αποδώσει τις τιμές που όφειλε. Δίπλα στους Κύπριους κομμουνιστές των Διεθνών Ταξιαρχιών, στους ΑΚΕΛιστές πεσόντες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στους ηρωομάρτυρες της ελληνοτουρκικής φιλίας, στους υπερασπιστές της δημοκρατίας και της πατρίδας κατά το νατοϊκό έγκλημα του 1974. Πέρα από τους δεσμούς της Κύπρου με την Ελλάδα και τα κοινά ιδανικά, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι το στρατιωτικό φασιστικό πραξικόπημα προμήνυε σοβαρούς κινδύνους για την Κύπρο. Κατά συνέπεια, ο αντιχουντικός αγώνας ήταν και αγώνας υπέρ της δημοκρατίας της Κύπρου. Διπλή η θυσία του ήρωα Γιώργου Τσικουρή». Κι αφού η Κύπρος παραμένει μέχρι σήμερα αδικαίωτη κι αφού η φοβερή μήτρα του αμερικανοΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού δεν έσβησε ακόμη, η θυσία του Γιώργου και της Μαρίας Έλενας παραμένει φωτεινός οδηγός για τη νεολαία και όλο το λαό μας!
