>> Συνέντευξη από το Φοίβο Τσέκερη
Ο Φοίβος Τσέκερης είναι εδώ και πολλά χρόνια παρών στην ετήσια εκδήλωση που οργανώνει η Προοδευτική προς τιμή της Εθνικής Αντίστασης στο Σπίτι της ΕΠΟΝ στους Αμπελόκηπους, η οποία θα πραγματοποιηθεί και φέτος στις 25 Οκτωβρίου. Όσοι είχαν ή θα έχουν την τύχη να ακούσουν ζωντανά το σύντροφο Φοίβο και όλους τους άλλους βετεράνους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, θα αντιληφθούν ότι αυτές οι σελίδες δεν μπορούν να αποδώσουν όσα αποτυπώνονται στο ζωντανό λόγο και στα πρόσωπα αυτής της γενιάς. Της γενιάς που δε λύγισε…
Ο σύντροφος Φοίβος μιλά για το μύθο του «όχι του Μεταξά» καθώς και για το ότι «όλοι οι Έλληνες πολέμησαν τους Γερμανούς». Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός Λαός! Οι κομμουνιστές κι άλλοι γνήσιοι πατριώτες που έδιναν τη ζωή τους στην πάλη ενάντια στην κατοχή κι όχι οι αστοί πολιτικοί που σιώπησαν ή οι Ταγματασφαλίτες που συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους κατακτητές. Όμως, η Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ κι αργότερα του Δημοκρατικού Στρατού έγραψε, με καθοδηγητή και αιμοδότη το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, μια εποποιία που δεν σβήνεται με τίποτα. Ούτε με τους τόνους λάσπης που ρίχνονται σήμερα στο κομμουνιστικό κίνημα ούτε με την προσπάθεια να διαγραφεί η πρωταγωνιστική συμβολή του στη συντριβή του χιτλερικού τέρατος.
Ο Φοίβος Τσέκερης γεννήθηκε και μεγάλωσε στους Αμπελόκηπους. Επί δικτατορίας Μεταξά οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, συνελήφθη από τους Ιταλούς σε διαδήλωση κατά της πείνας ενώ φυλακίστηκε και βασανίστηκε από τους Γερμανούς στην Κομαντατούρα. Το 1943 έγινε ΕΠΟΝίτης και μέλος του ΚΚΕ. Το 1944 συμμετείχε στις μάχες των σπουδαστών του ΕΛΑΣ ενάντια στους Άγγλους, όπου και τραυματίστηκε βαριά στα πόδια. Το 1948 εκτοπίστηκε στο Μούδρο και στη συνέχεια στη Μακρόνησο. Σήμερα είναι μέλος του ΚΚΕ κι επίτιμος Γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας ‘Ενωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης.
Ρένος Γεωργίου
Πάντειο / 3ο έτος
Σύντροφε Τσέκερη, ενόψει και της επετείου της 28ης Οκτωβρίου υπάρχουν κάποιοι που συνδέουν το ΟΧΙ του ελληνικού λαού με το δικτάτορα Μεταξά. Ποια είναι πραγματικά η αλήθεια για τα γεγονότα εκείνων των ημερών;
Ο ελληνικός λαός έλεγε, στη μεγάλη του πλειοψηφία, ότι αν ένας Έλληνας είναι ικανός να πει ναι στους Ιταλούς αυτός θα ήταν ο Μεταξάς, γιατί ο Μεταξάς ως γνωστόν ήταν γερμανόφιλος, ιταλόφιλος, φασίστας. Εκτός αυτού, τότε είχε κάνει την ΕΟΝ, την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας. Ήταν η νεολαία του Μεταξά, και την είχε διαπαιδαγωγήσει στα μέτρα ακριβώς των φασιστικών νεολαίων της Ιταλίας. Ο Μεταξάς ήταν πάντοτε θαυμαστής του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού ναζισμού. Πάντοτε. Τώρα, τι έγινε στην πραγματικότητα; Ο Μεταξάς ποτέ δεν είπε «όχι». Αυτό που συνέβηκε ακριβώς, ήταν ένας αιφνιδιασμός. Πήγε ο πρέσβης της Ιταλίας νύχτα, τρεις-τέσσερις η ώρα, στο σπίτι του Μεταξά, δεν του είπε εμείς θα επιτεθούμε και πέστε μου αν θα αμυνθείτε ή δεν θα αμυνθείτε. Του είπε, εμείς έξι ώρα το πρωί ξεκινάμε για την Ελλάδα. Ο Μεταξάς ρώτησε «δηλαδή θα έχουμε πόλεμο», και ο πρέσβης του απάντησε «ναι, αν θα αντισταθείτε». Δηλαδή ο Μεταξάς δεν πρόφτασε να του πει το «όχι».
Εγώ εκείνη την χρονιά ήμουν δεκαοχτώ χρονών και δεν είχε επιστρατευθεί η δική μου η κλάση. Στις 28 Οκτωβρίου από πολύ νωρίς, έξι-εφτά η ώρα το πρωί χτύπησαν οι σειρήνες και ο κόσμος κατάλαβε. Περιμέναμε την επίθεση των Ιταλών γιατί είχε γίνει προηγουμένως ο τορπιλισμός του αντιτορπιλικού «Έλλη» στην Τήνο μαζί με άλλες προκλήσεις των Ιταλών στα σύνορα. Έτσι περιμέναμε από μέρα σε μέρα την επίθεση. Οπωσδήποτε, ήταν μια τραγική στιγμή. Ξύπνησε ο κόσμος στις εξήμιση ώρα με τις σειρήνες. Οι σειρήνες σήμαιναν δύο πράγματα. Πρώτο ότι έχουμε πόλεμο από δω και πέρα και δεύτερο, ότι έρχονται αεροπλάνα να βομβαρδίσουν την Αθήνα. Με τις σειρήνες δημιουργήθηκε πανικός. Άρχισε ο κόσμος να τρέχει από κει και από δω. Οι γυναίκες κρατούσαν στην αγκαλιά τους τα μωρά και έτρεχαν. Δεν ήξεραν που να πάνε. Τα ραδιόφωνα έλεγαν να πάμε στα καταφύγια, αλλά καταφύγια δεν υπήρχαν. Στο τέλος καταλήξαν να μας πουν να πάμε στα ισόγεια των διώροφων κτιρίων. Τα αεροπλάνα ήρθαν, αλλά δεν βομβάρδισαν την Αθήνα βομβάρδισαν το αεροδρόμιο του Τατόι.
Σιγά σιγά άρχισε να ηρεμεί ο κόσμος. Έγινε επιστράτευση. Αυτοί που ήταν πάνω από είκοσι χρονών έπρεπε να πάνε να παρουσιαστούν στα διάφορα στρατόπεδα. Να ντυθούν στρατιώτες και να πάνε στο μέτωπο. Όταν ο κόσμος ηρέμησε, όλος αυτός ο τρόμος έγινε οργή και μίσος. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας κάλεσε όλους όσους δεν επιστρατεύτηκαν να μαζευτούν στην Ομόνοια. Να σημειώσω πως ακόμα και όταν ήταν στην παρανομία, το ΚΚΕ ήταν ίσως το μόνο κόμμα που κρατούσε το κόσμο σε μια αγωνιστικότητα. Στην Ομόνοια είχα πάει και εγώ με κάποιους φίλους. Ήμασταν γύρω στις 50 χιλιάδες κόσμος. Μα πού βρέθηκαν οι σημαίες, τα πλακάτ, τα πανό δεν ξέρω. Ήταν εντυπωσιακό! Τα πανό έγραφαν «Κάτω ο φασισμός», «Έξω Ιταλοί» κτλ. Όμως υπήρξαν και αγγλικές σημαίες. Τότε Άγγλοι κι Αμερικανοί ήταν σύμμαχοί μας. Και έγινε μια πορεία τεράστια από την Ομόνοια μέχρι την πλατεία Συντάγματος. Στην πλατεία Συντάγματος, ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Αυτό το ξενοδοχείο θεωρείτο το πλέον ασφαλές γιατί ήταν το μόνο που είχε καταφύγια. Έτσι κατέφυγε εκεί η κυβέρνησή του Μεταξά και πήγε εκεί όλος ο κόσμος. Ξεκινήσαμε από την Ομόνοια πενήντα χιλιάδες και καταλήξαμε περίπου εκατόν. Ερχόταν ο κόσμος από παντού στην πορεία. Το σύνθημα ήτανε ένα μόνο «Όπλα θέλουμε! Όπλα θέλουμε!», επειδή αυτοί που συμμετείχαν ήταν αυτοί που δεν είχαν επιστρατευτεί. Βγήκε στο μπαλκόνι, θυμάμαι, ο Μεταξάς μαζί με τον Πάγκαλο, τον αρχηγό του στρατού, τότε. Είπε να ησυχάσουμε, θα έρθει κάποτε η σειρά μας να πάρουμε κι εμείς όπλα και μας συμβούλεψε να πάμε στα σπίτια μας γιατί θα υπάρξει νέα επιδρομή των ιταλικών αεροπλάνων. Απ’ αυτά τα γεγονότα φαίνεται ότι ο λαός είπε το ΟΧΙ. Και στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις έγιναν παρόμοιες συγκεντρώσεις
Οι στρατιώτες πολέμησαν ηρωικά. Οι Ιταλοί δεν το περίμεναν. Περίμεναν ότι θα ήταν ένας περίπατος. Είχαν έρθει στα σύνορα με κοντά παντελονάκια καλοκαιρινά, με μια στολή εκδρομική κατά κάποιον τρόπο. Και αυτό, επειδή ο υπουργός Άμυνας της Ιταλίας Τσιάνος, ο οποίος ήταν ο γαμπρός του Μουσολίνι, έκανε μια συμφωνία με το Μεταξά να ρίξει ο Ελληνικός Στρατός λίγες σφαίρες για την τιμή των όπλων και μετά να τους αφήσει να περάσουν. Ο ιταλικός τύπος, τότε, διερωτούνταν γιατί πολεμάμε αφού έχουμε κάνει συμφωνία. Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός λαός. Και δεν το είπε μόνο σε αυτούς. Το είπε και στη διάρκεια της κατοχής στους Γερμανούς και στους Εγγλέζους στα Δεκεμβριανά και σε κάθε ξένο. Έχουμε έναν ωραίο λαό αλλά δεν το έχουμε καταλάβει.
Πώς γεννήθηκε το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης και ειδικότερα ποιές ήταν οι συνθήκες ίδρυσης και δραστηριοποίησης της ΕΠΟΝ και των φοιτητών της;
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα το οποίο αντιδρούσε και είχε αντιδικτατορική δραστηριότητα. Για αυτό και τα στελέχη του ήταν είτε σε εξορίες, είτε σε φυλακές. Εγώ, τότε, ήμουν στο Γυμνάσιο όπου υπήρχε η ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος). Υπήρχαν κομμουνιστικές νεολαίες σε όλα τα πανεπιστήμια, αλλά και σε σχολεία, με δράση η οποία δημιουργούσε μια αισιοδοξία στο κόσμο. Με τον θάνατο του Μεταξά ανάλαβε η κυβέρνηση του Τσουδερού, ο οποίος φεύγοντας τότε για το Κάιρο, με αρκετά χρήματα από το κράτος, είχε παραδώσει τους κομμουνιστές φυλακισμένους στους Γερμανούς. Αυτούς, κατά την διάρκεια της κατοχής, τους έπαιρναν οι Γερμανοί και τους εκτελούσαν. Ένα παράδειγμα είναι οι διακόσιοι που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά….. στην Καισαριανή.
Με μπροστάρη το ΚΚΕ ιδρύεται το Σεπτέμβρη του 1941 το ΕΑΜ - Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Υπήρξε προσπάθεια τότε να καλύψει όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Δεν υπήρχαν τότε άλλα οργανωμένα κόμματα, απλά κόσμος συσπειρωνόταν γύρω από ισχυρές προσωπικότητες. Εκτός από κάποια μικρά κόμματα, όπως το Αγροτικό κι άλλα αριστερά τοπικά κόμματα οι υπόλοιποι δεν ανταποκρίθηκαν. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς έθεταν ζήτημα συνεργασίας με το Γερμανό κατακτητή. Μετά την ίδρυση του ΕΑΜ έρχεται το Φλεβάρη του 1942 η ίδρυση του ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) και μετά στις 23 του Φλεβάρη το 1943 η ίδρυση της ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων). Εγώ ήμουν τότε φοιτητής και είχα εκπλαγεί με πόση γρηγοράδα δημιουργήθηκαν οι οργανώσεις της ΕΠΟΝ σε όλη την Ελλάδα, από τη Θράκη μέχρι και την Κρήτη. Μέσα σε λίγους μήνες η ΕΠΟΝ απόκτησε 600 000 μέλη. Η πλειοψηφία τους, βέβαια, ήτανε κομουνιστές. Η ίδρυση της ΕΠΟΝ ήταν βασικά η συγκρότηση σε μια οργάνωση δέκα μικρότερων νεανικών οργανώσεων (η ΟΚΝΕ μαζί με 9 μικρότερες νεανικές οργανώσεις). Αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία του κόμματος και της ΟΚΝΕ. Στο συσσίτιο που δινόταν στο Πολυτεχνείο βρίσκαμε την ευκαιρία να κάνουμε στρατολογήσεις νέων μελών. Είχαμε κάνει τα πανεπιστήμια ταμπούρια της Εθνικής Αντίστασης. Εκεί γινόταν ο συντονισμός για τα συνεργεία των συνθημάτων. Από εκεί ξεκινούσαν οι διαδηλώσεις και άλλες εκδηλώσεις της ΕΠΟΝ. Φυσικά αυτό το είχανε καταλάβει οι κατακτητές γι’ αυτό με τη διάλυση της Σχολής Ευελπίδων έστειλαν τους αξιωματικούς να «σπουδάσουν» στα πανεπιστήμια. Έρχονταν με πολιτικά ρούχα και το πιστόλι στη μέση για να το επιδεικνύουνε και έκαναν συλλήψεις. Φυσικά δρούσαν στα πλαίσια των «Ταγμάτων Ασφαλείας». Έτσι αναγκαστήκαμε να δουλεύουμε σε κάποιες συνοικίες με τον κίνδυνο της σύλληψης αφού είχαμε περάσει και στην παρανομία. Χαθήκαν πολλά παιδιά και στη διάρκεια της κατοχής και μετέπειτα στα Δεκεμβριανά. Ιδιαίτερα όμως στον Εμφύλιο πόλεμο.
Μέσα από τη δράση σας στην ΕΠΟΝ θα μπορούσατε να μας πείτε μια προσωπική σας εμπειρία που από το δύσκολο αυτό αγώνα;
Εγώ ήμουνα στην ΕΠΟΝ από το Φεβρουάριο του ‘43 που δημιουργήθηκε μέχρι τις αρχές του ‘44 που έγινε ο ΕΛΑΣ σπουδαστών και τότε έγινα ΕΛΑΣίτης, όπως και πολλά άλλα παιδιά. Όταν ήμουν τότε στο Πολυτεχνείο μαζί με 40-50 περίπου συντρόφους ενταχθήκαμε στο Λόχο Σπουδαστών. Στην ΕΠΟΝ υπήρχε μια αισιοδοξία, και τα μέλη της είχαν σαν υποχρέωση τους να τονώσουν το ηθικό του λαού που ήτανε καταπτοημένος, απελπισμένος, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια. Το 1941 - 42 πεθαίνανε εκατοντάδες χιλιάδες από πείνα. Δεν είχαμε τίποτα να φάμε. Τρώγαμε τσουκνίδες, δεντρομολόχες, γάτες, σκύλους. Ό,τι έβρισκε ο καθένας. Για να τονώσουμε έτσι το ηθικό του λαού κάναμε εκδρομές κάθε Κυριακή. Θα μου πεις τώρα, τι τρώγαμε; Το μεσημέρι ερχόταν από τη λέσχη του Πολυτεχνείο το συσσίτιο. Το φέρναν 2-3 παιδιά σε ένα καρότσι και τρώγαμε από λίγο ο καθένας. Εκεί χορεύαμε, λέγαμε ανέκδοτα και τραγούδια - δεν λέγαμε αντάρτικα όμως, γιατί θα μας συλλαμβάνανε. Λέγαμε συμβολικά τραγούδια και πατριωτικά. Όπως το «ο Έλλης ξεσπαθώνει - ξεσπαθώνει» και τραγουδούσαμε με πάθος. Όταν τελείωναν οι εκδρομές, γύρω στα τριακόσια μέλη πηγαίναμε φάλαγγα με προσοχή, για να μην δημιουργήσουμε υποψίες. Τραγουδώντας διασχίζαμε τους δρόμους. Γυρίζαμε με το τραμ, και αρχίζαμε να χορεύουμε σε κύκλο χορούς. Κι ο κόσμος που μας έβλεπε έλεγε «Τι κάνουν αυτοί; Είναι τρελοί;» Ρωτούσαν τι έχουμε και τους απαντούσαμε πως θέλαμε να τονώσουμε το ηθικό τους και να αγωνιστούμε για να φύγουν οι Γερμανοί. Επίσης τους καλούσαμε να συστρατευτούν στον αγώνα για να παλέψουν μαζί μας. Κάποιοι λέγανε πως θα φάμε το κεφάλι μας και άλλοι μας συγχαίραν και ερχόντανε μαζί μας. Κάναμε καλή δουλειά στρατολογώντας πολλά μέλη. Επίσης, κάναμε συχνά διαδηλώσεις, στις οποίες χάσαμε πολλούς συναγωνιστές μας.
Στις 22 του Ιούλη του ‘43 έγινε μία μεγάλη πορεία επειδή παρέδιδαν οι Γερμανοί τη Μακεδονία και τη Θράκη στους συμμάχους τους, Βούλγαρους. Ήτανε απ’ τις μεγαλύτερες που είχαν γίνει. 400 χιλιάδες άτομα γράψαν οι εφημερίδες. Κι εκεί σκοτωθήκαν πολλά παιδιά. Θυμάμαι έντονα την περίπτωση της Παναγιώτας Σταθοπούλου, μαθήτριας 17 χρονών, μία τάξη πριν το τέλος του γυμνασίου, με μια φίλη της συμμαθήτρια της. Ήταν στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου. Αυτή, όπως κρατούσε την ελληνική σημαία πήγε και στάθηκε μπροστά στο τανκς. (Οι Γερμανοί από μία στιγμή και μετά προσπαθούσαν να διαλύσουν τις διαδηλώσεις μόνο με τανκς επειδή αρχίσαμε να έχουμε κι εμείς ένοπλη περιφρούρηση και με αυτό το τρόπο είχαμε απελευθερώσει αρκετούς φοιτητές που συλλαμβάνονταν από τους χαφιέδες). Το τανκς πέρασε από πάνω της και την έλιωσε. Η φίλη της, η Λίλη, εξαγριωμένη έβγαλε το παπούτσι της και σκαρφάλωσε πάνω στο τανκς να χτυπήσει το Γερμανό, ο οποίος εν ψυχρώ την πυροβόλησε στο κεφάλι και σκοτώθηκε ακαριαία. Στην άλλη γωνιά, απέναντι, σκοτώθηκαν δύο παιδιά του Πολυτεχνείου, ο Θώμης Χατζηθωμάς κι ο Θανάσης ο Τεριέτης. Τώρα, εμείς οι παλιοί ΕΠΟΝίτες, κάθε χρόνο στην επέτειο της ΕΠΟΝ, πηγαίνουμε στο χώρο που σκοτώθηκαν τα κορίτσια, καταθέτουμε στεφάνι και μετά πηγαίνουμε στο Πανεπιστήμιο όπου έχει μια πλάκα, που αναγράφονται τα ονόματα των νεκρών ΕΠΟΝιτών, και λέμε αντιστασιακά τραγούδια. Πηγαίνουμε όσοι ζούμε και θα πηγαίνουμε όσο ζούμε. Δυστυχώς χρόνο με το χρόνο πηγαίνουμε και λιγότεροι… Η ΕΠΟΝ τότε ήταν η άνοιξη στη βαρυχειμωνιά.
Είναι αλήθεια ότι κάποιοι Έλληνες εκείνη την περίοδο συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Ποια συμφέροντα εκπροσωπούσαν και τι τους οδήγησε εκεί;
Τώρα αυτοί που δεν πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ή που πήραν μέρος ενάντια στην Εθνική Αντίσταση προσπαθούν να δημιουργήσουν μια σύγχυση. Γιατί δε θα πρέπει να μαθαίνουνε οι νέοι πως οι κουμουνιστές ήταν αυτοί που κράτησαν την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού ψηλά; Έτσι δημιούργησαν τον αντικομμουνισμό που είναι τώρα της μόδας. Εκείνοι που σηκώσαν το κύριο βάρος ήταν οι κομμουνιστές με άλλα προοδευτικά στοιχεία που συνεργαστήκαν. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που σήκωσε το φορτίο της εθνικής αντίστασης.
Λένε ότι όλος ο ελληνικός λαός πολέμησε και αντιστάθηκε άρα δεν χρειάζεται να ξεχωρίζουμε και να τιμούμε για παράδειγμα τον Άρη Βελουχιώτη, αφού, λένε, όλοι πολέμησαν. Αυτό είναι ψέμα. Οι ταγματασφαλίτες, εμείς τους λέγαμε «ταγματαλήτες», ήτανε χιλιάδες. Παντού, σε όλη την Ελλάδα. Και ήταν πολλοί που κυκλοφορούσαν με γερμανικές στολές και σκότωναν κόσμο. Ήτανε χιλιάδες οι συνεργάτες των Γερμανών. Οι τσολιάδες δεν ήταν απλά μόνο συνεργάτες αλλά οι ίδιοι διέπρατταν τα εγκλήματα. Όταν γίνονταν τα μπλόκα, δεν διέθεταν οι Γερμανοί τόσο πολύ κόσμο για να φυλάξουν τη περιοχή ώστε να μην φύγει κανείς. Χρειάζονταν λόχους και συντάγματα ολόκληρα. Έτσι βάζαν μπροστά τους τσολιάδες και όποιος προσπαθούσε να διαφύγει τον σκοτώναν. Να πάρουμε για παράδειγμα τη Κοκκινιά που ήταν ο πιο αιματοβαμμένος χώρος. Σκοτώσαν εκατοντάδες. Οι Γερμανοί εκεί έπιασαν περίπου 150 άτομα μέσα στα μπλόκα με τη βοήθεια των μασκοφόρων, που ήταν Έλληνες και φορούσαν μάσκες για να μη φαίνονται ποιοι ήταν. Κι υποδείκνυαν στους Γερμανούς ποιους να πάρουν. Τους παίρναν σε μια πλατεία, στην Οσία Ξένη και τους σκοτώνανε. Αυτοί που τους σκοτώνανε ήταν Έλληνες-προδότες. Και μάλιστα αφού τους εκτέλεσαν, όπως ήταν μαζεμένοι τους είπανε οι Γερμανοί ψάξτε τους σκοτωμένους και ότι βρείτε δικά σας. Πλιάτσικο. Και αυτοί πέσαν και άρχισαν να ψάχνουν τις τσέπες τους. Τότε τους πλακώσαν με ριπές οι Γερμανοί και τους σκότωσαν κι αυτούς, (παρόλο που δε συνέβαινε αυτό πάντα). Δεν τους χρειάζονταν πλέον. Αφενός επειδή πλησίαζε η απελευθέρωση και οι Γερμανοί ήξεραν ότι ερχόταν το τέλος τους και θα πληρώναν για αυτά που έκαναν. Δεν ήθελαν να αφήσουν μάρτυρες. Κι αφετέρου για ποιο λόγο να τους κουβαλήσουν στη Γερμανία για να τους σώσουν; Εξάλλου κι εδώ να έμεναν ήξεραν ότι θα τους πάρει ο κόσμος και θα τους λιντσάρει. Από αυτές τις ομάδες ήτανε και ο Γρίβας που ίδρυσε τη «Χ» οι οποίοι κυκλοφορούσαν με γερμανικές στολές και κρατούσαν γερμανικά όπλα. Αλλά τους στέλναν όπλα και οι Εγγλέζοι, οι οποίοι είχαν παίξει ένα ύπουλο ρόλο για να τους έχουν μετά μαζί τους. Ήτανε όμως και πάρα πολλοί που κρατούσαν μία στάση επιφύλαξης προς τους Γερμανούς. Έλεγαν δεν είμαστε συνεργάτες των Γερμανών αλλά να μην τους ενοχλούμε για να μην έχουμε προβλήματα. Αυτοί έζησαν πολύ καλά στη κατοχή. Κάνανε όπως φαίνεται μια κρυφή συμφωνία. Πχ ο Καραμανλής. (Αχώριστος φίλος του Μέρντελ του Γερμανού διοικητής στη Μακεδονία. Αυτός που πήρε τους Εβραίους απ΄ τη Μακεδονία και τους έστειλε στη Γερμανία. Έκανε πολλές σφαγές). Το παράδοξο, όμως, είναι πως μετά εμφανιστήκαν ως πατριώτες.
Άρα δεν είναι όλος ο ελληνικός λαός που πολέμησε. Αυτά είναι παραμύθια που βρέθηκαν μετά από όλους αυτούς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς και σκότωναν αυτούς που αντιστέκονταν. Μετά την απελευθέρωση και μετά τα Δεκεμβριανά, ιδιαίτερα μετά τη Βάρκιζα, ο ελληνικός λαός πέρασε μαύρες στιγμές. Ήτανε χιλιάδες οι δολοφονημένοι σ’ όλη την Ελλάδα. Αν δεν έβρισκαν τον ίδιο τον αντάρτη έπαιρναν τη γυναίκα του και τα παιδιά του και τους σκοτώναν.
Ποιά τα μηνύματα της Εθνικής Αντίστασης σήμερα, ιδιαίτερα με την προσπάθεια που γίνεται σήμερα να ξαναγραφτεί η ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου;
Υπάρχει μια παροιμία που λέει πως αλλάζουν οι οργανοπαίκτες αλλά ο χαβάς, ο σκοπός, παραμένει πάντα ο ίδιος. Τώρα αυτό γίνεται. Η Ευρώπη σήμερα έχει καταντήσει η πιο αντιδραστική περιοχή όλου του κόσμου. Ιδιαίτερα αυτό που προσπαθούν να κάνουν τώρα να εξισώσουν τον κομμουνισμό με το ναζισμό και το φασισμό. Μόνο που για να το κουβεντιάσει κανείς πρέπει να αισθάνεται ντροπή. Οι κομμουνιστές δεν ήταν αυτοί που απελευθέρωσαν την Ευρώπη; Πόσες χιλιάδες, πόσα εκατομμύρια κομμουνιστές έδωσαν τη ζωή τους για να πέσει ο φασισμός κι ο ναζισμός και να ζουν οι άνθρωποι ελεύθεροι; Δεν είναι δημοκρατίες αυτές που έχουμε τώρα. Η μόνη πραγματική δημοκρατία είναι η λαϊκή δημοκρατία, ο σοσιαλισμός- κομουνισμός.
Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, είναι κάτι το διαπιστωμένο και με παραδείγματα. Είναι ένα βάρβαρο σύστημα. Αυτές οι «δημοκρατίες» ισοπέδωσαν τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη. Σε τόσα άλλα μέρη δολοφονούν τους λαούς και τα παιδιά κατά χιλιάδες. Ο Χίτλερ είχε τους θαλάμους αερίων αλλά κι αυτοί τώρα σκοτώνουν κατά χιλιάδες άμαχους. Είναι κτηνωδίες. Αυτά είναι δημοκρατικά ή αυτοί είναι δημοκράτες;
Αυτοί δημιούργησαν τον Χίτλερ με τα μεγάλα κεφάλαια που του έδιναν για να στραφεί προς τη Σοβιετική Ένωση. Ακόμα και το Βατικανό τον βοηθούσε με μόνο αντάλλαγμα να αναγκάσει τους Ρώσους από Ορθόδοξους να γίνουν Καθολικοί. Τώρα με τη οικονομική κρίση καταρρέουμε. Πάμε από το κακό στο χειρότερο σε όλους τους τομείς, υγεία, περιβάλλον, παιδεία, παντού. Πολλοί νέοι δε θέλουν να κάνουν παιδιά. Λένε πως τα παιδιά θα ζήσουν πολύ χειρότερα απ΄ ότι εμείς. Για αυτό θέλουν να εξισώσουν το κομμουνισμό με κάτι το φασισμό. Για να μπει στη συνείδηση των νέων ότι είναι κάτι κακό ο κομμουνισμός. Ο κόσμος όμως δε θα παρασυρθεί από αυτή τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας !
