(Σεπτέμβρης 2006, του Δημήτρη Ιμανίμη)
Ο ιμπεριαλισμός έδειξε και πάλι το πρόσωπό του χτυπώντας το περασμένο καλοκαίρι στο Λίβανο και στην Παλαιστινή. Για ακόμη μια φορά γίναμε μάρτυρες της πολιτικής του Ισραήλ να εξοντώνει λαούς με τον πόλεμο στο Λίβανο που άρχισε την 12 Ιουλίου, με αφορμή την απαγωγή δυο στρατιωτών του από την Χεσμπολάχ.
Με την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ και την ανοχή της ΕΕ, η πολεμική μηχανή του Ισραήλ έσπερνε για εβδομάδες το θάνατο στο Λίβανο και στην Παλαιστίνη από θάλασσα, ξηρά και αέρα. Στη βάση ενός καλοσχεδιασμένου εγκλήματος το Ισραήλ εκτέλεσε επιθετικές επιχειρήσεις δολοφονίας αμάχων και παιδιών διαλύοντας παράλληλα την υποδομή μιας ολόκληρης χώρας.
Οι επιχειρήσεις δεν είχαν καμία σχέση με την αυτοάμυνα, ή την απελευθέρωση στρατιωτών. Στόχευαν στην εξάλειψη κάθε αντίστασης στο Λίβανο και στην Παλαιστίνη ώστε να επιβληθούν λύσεις που θα δικαιώνουν την κατοχική δύναμη και θα συνάδουν με τα σχέδια ΝΑΤΟ και ΗΠΑ για τη «Νεά Μέση Ανατολή».
Συνεχίζοντας το Ισραήλ που επικαλούνταν την καταστροφή της Χεσμπολάχ εντούτοις βομβάρδιζε ανελέητα με όλη την δύναμη της πολεμικής του μηχανής αθώους πολίτες και γυναικόπαιδα ( π.χ. Κανά ) Για αυτόν τον λόγο άλλωστε κατηγορείται από την Διεθνή Αμνηστία για σκόπιμες επιθέσεις κατά αμάχων που συνιστούν εγκλήματα πολέμου. Η διεθνής οργάνωση κατηγορεί το Ισραήλ ότι από τους βομβαρδισμούς και τις αεροπορικές επιθέσεις σκοπίμως καταστράφηκαν καταστήματα με τρόφιμα, αποκλείστηκαν αυτοκινητοπομπές με ανθρωπιστική βοήθεια και τέθηκαν εκτός λειτουργίας επιχειρήσεις δημόσιας ωφέλειας, όπως νοσοκομεία, σταθμοί υδροδότησης και ηλεκτροδότησης ώστε να αναγκαστούν οι κάτοικοι του Λιβάνου να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Ως συνέπεια ένα εκατομμύριο Λιβάνιοι προσφυγοποιήθηκαν, οι περισσότεροι από τους οποίους κατέφυγαν στην γειτονική Συρία. Επιπρόσθετα πολλές χώρες λόγω του πολέμου αναγκάστηκαν να απομακρύνουν τους υπηκόους τους, χρησιμοποιώντας την Κύπρο ως διακομετακομιστικό σταθμό. Το Ισραήλ λοιπόν για 33 μέρες σφυροκοπούσε ανελέητα τον Λίβανο με το πρόσχημα ότι αυτός ο πόλεμος γινόταν για πάταξη της τρομοκρατίας. Οι ΗΠΑ δήλωναν ότι «σέβονται το δικαίωμα του Ισραήλ για αυτοάμυνα» (!). Η Ε.Ε. καταδίκαζε τις εχθροπραξίες «και από τις δύο πλευρές»…
Η απόσυρση του Ισραήλ από το Λίβανο την 14η Αυγούστου δεν αίρει την αδικία που συντελείται και σήμερα στην περιοχή σε βάρος των λαών της περιοχής.
Ακόμη μια παράμετρος αυτού του πολέμου ήταν το γεγονός ότι το Ισραήλ και η Αμερική κατηγορούσαν ως υπαίτιους του πολέμου το Ιράν και την Συρία με την αιτιολογία ότι αυτή υποκινούσαν την Χεσμπολάχ, αγνοώντας τις δικές τους ευθύνες. Η Συρία και το Ιράν όντως παρέχουν βοήθεια Χεσπολάχ. Αυτή τους όμως η πολιτική καθορίστηκε εκ των πραγμάτων, από την πολιτική του Ισραήλ και των ΗΠΑ σε βάρος των αραβικών λαών της Μέσης Ανατολής.
Σημειώνουμε το γεγονός ότι η Χεσμπολάχ ρέπει σαφώς προς το θρησκευτικό φανατισμό και επιμένει να μην αναγνωρίζει την ύπαρξη του Ισραήλ, γεγονός απαράδεκτο. Αυτό όμως δεν αναιρεί το επίσης γεγονός ότι η Χεσμπολάχ στη δεδομένη στιγμή διεξήγαγε αντίσταση έναντι μιας παράνομης και άδικης στρατιωτικής εισβολής σε ανεξάρτητο κράτος. Και η αντίσταση αυτή ήταν στο πλευρό του λιβανικού λαού και ενάντια στον περιφερειακό ιμπεριαλιστικό χωροφύλακα. Στην αντίσταση σημαντικό ρόλο είχε και το Κομμουνιστικό Κόμμα του Λιβάνου με θυσίες στελεχών του. Στην Παλαιστίνη, το Κόμμα του Λαού της Παλαιστίνης έχει τεράστια συμβολή στο μακροχρόνιο αγώνα του ανυπότακτου λαού.
Επίσης η αντίδραση του προοδευτικού κόσμου δεν μπορεί να παραγνωρισθεί αφού από την αρχή του πολέμου εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο διαδήλωναν αξιώνοντας τον τερματισμό του. Απέναντι στην ένοχη στάση των 8 μεγάλων, στην εξουδετέρωση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με το Αμερικάνικο βέτο και την ένοχη «ουδετερότητα» της Ε.Ε., η κινητοποίηση των λαών της γης ήταν ο καλύτερος σύμμαχος του λιβανικού λαού.
Ακόμα και μέσα στο Ισραήλ σκίρτησαν δειλά δειλά οι πρώτες αντιπολεμικές-φιλειρηνικές φωνές που αντιτίθενται στην πολιτική του Ισραήλ, η οποία σε τελική ανάλυση είναι αυτή που σκοτώνει και τους ίδιους τους Ισραηλινούς. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ισραήλ και άλλες προοδευτικές δυνάμεις στη χώρα διεξάγουν πραγματικά μια ηρωική μάχη με τη μισαλλοδοξία που κυριαρχεί στην κοινωνία τους.
Εμείς απορρίπτουμε την πολιτική των ίσων αποστάσεων και της εξίσωσης θύματος-θύτη. Άλλωστε αυτά που βλέπαμε στα λιμάνια της Λεμεσού και της Λάρνακας τον Ιούλη και τον Αύγουστο είναι ίδια με εκείνα που έζησε ο λαός μας πριν 32 χρόνια ως τραγικό θύμα και με θύτη τον άλλο ισχυρό χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή μας.
Από την πρώτη στιγμή, όλο το Λαϊκό Κίνημα της Κύπρου (ΑΚΕΛ, ΠΕΟ, ΕΔΟΝ, ΕΚΑ, ΠΟΓΟ) βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της συμπαράστασης με τους δοκιμαζόμενους λαούς (με συλλογή χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης, προσφορά εθελοντών στην πολιτική άμυνα) και οργάνωσε αλλεπάλληλες μαζικές κινητοποιήσεις έξω από τη ισραηλινή πρεσβεία στη Λευκωσία και στα λιμάνια της Κύπρου. Οι Προοδευτικάριοι και οι Προοδευτικάριες ήταν στην πρώτη γραμμή.
Η εκδήλωση συμπαράστασης και αλληλεγγύης στους λαούς της Μέσης Ανατολής που πλήττονται από τον ιμπεριαλισμό δεν πρέπει να μένει στη φιλανθρωπία, ή στην έκφραση αγανάκτησης μπροστά στην τηλεόραση. Πρέπει να έχει συνέχεια με πολιτική αντιιμπεριαλιστική δράση που θα θέτει το ζήτημα στη σωστή του βάση, να δείχνει τον ένοχο (που δεν είναι ο λαός του Ισραήλ και οι Εβραίοι), και να απαιτεί λύσεις. Η δική μας θέση για το Μεσανατολικό μπορεί να συνοψιστεί στα εξής:
-Αποχώρηση του Ισραηλινού στρατού από όλα τα κατεχόμενα από το 1967 παλαιστινιακά, λιβανικά και συριακά εδάφη, πλήρη διάλυση των εποικισμών και την κατεδάφιση του τείχους.
-Δημιουργία παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσά του την Ανατολική Ιερουσαλήμ, δίπλα στο Ισραήλ.
-Λύση του ζητήματος των προσφύγων, και την επιστροφή των Παλαιστίνιων προσφύγων με βάση το ψήφισμα 194 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και άλλα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
-Άμεση απελευθέρωση από το Ισραήλ όλων των Λιβανέζων, Παλαιστινίων και άλλων Αράβων πολιτικών κρατουμένων, και την άμεση άρση της πολιορκίας και του αποκλεισμού των παλαιστινιακών εδαφών.
-Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά όπλα
Τον Αύγουστο στην Αθήνα, στη συνάντηση κομμουνιστικών και αριστερών κόμμάτων της περιοχής (με τη συμμετοχή των ΚΚ του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Πορτογαλίας, του Κόμματος του Λαού της Παλαιστίνης και του ΑΚΕΛ) διατρανώθηκε η ανάγκη ενός δυνατού αντιϊμπεριαλιστικού μετώπου στην περιοχή μας ενάντια στο αμερικανόπνευστο σχέδιο για την «ευρύτερη μέση ανατολή» και τον «εκδημοκρατισμό» της. Σε τέτοιες στιγμές, που το διεθνές δίκαιο καταρρακώνεται, η ειρήνη υποσκάπτεται και τα κύμβαλα του πολέμου ηχούν ολοένα και πιο δυνατά, η αντίσταση των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους πολεμοκάπηλους, γίνεται μονόδρομος. …η μόνη υπερδύναμη είναι οι Λαοί!
