(Απρίλης 2007, της Παναγιώτας Θεμιστοκλέους)
Με μια πύρινη ομιλία ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, επιβεβαίωσε προς όλους τους ηγέτες της οικουμένης ότι η Βενεζουέλα ορθώνει το ανάστημά της ενάντια στον ιμπεριαλισμό, καταγγέλλοντας συνάμα από το βήμα της Συνέλευσης την αμερικανική «ηγεμονία» και τον ιμπεριαλισμό.
Σήμερα που δεν υπάρχει η κοινότητα των σοσιαλιστικών κρατών της Ευρώπης και η Σοβιετική Ένωση, η φωνή των Λαών διεθνώς είναι οι χώρες της Λατινικής Αμερικής που μετά από επαναστατικές διαδικασίες βρίσκονται στη φάση οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Το νησί της Επανάστασης- η Κούβα- η Βενεζουέλα και πιο πρόσφατα η Βολιβία, στα νώτα της μητρόπολης του καπιταλισμού υψώνουν το μπόι των λαών τους και υπερασπίζονται την επιλογή τους για το άλλο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα: το σοσιαλισμό.
Η επίθεση κατά του προέδρου των ΗΠΑ από τον Ούγκο Τσάβες έγινε αυτή τη φορά από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Αποκαλώντας τον «διάβολο», «ψεύτη», «τύραννο» και «παγκόσμιο δικτάτορα». «Ήλθε εδώ χτες ο διάβολος και μίλησε σαν να του ανήκει όλος ο κόσμος». Μάλιστα, με την αναφορά της λέξης «διάβολος» έκανε το σταυρό του και κοίταξε προς τον ουρανό… Ο Τσάβες κάλεσε τους Αμερικανούς να βάλουν τέλος στην ηγεμονία του προέδρου τους, την οποία χαρακτήρισε «σπαθί που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια όλου του κόσμου».Ο ίδιος είπε ακόμα ότι την ομιλία του Μπους «θα ήταν χρήσιμο να την μελετήσει ένας ψυχίατρος». Στη διάρκεια της ομιλίας του προέδρου Τσάβες, ο πρέσβης των ΗΠΑ, Τζον Μπόλτον αποχώρησε. Αργότερα τόσο ο πρέσβης όσο και η γερακίνα Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κοντολίζα Ράις δεν έκρυψαν την οργή τους για το θράσος του Ούγο Τσάβες.
Έντονη κρτική όμως άσκησε ο Τσάβες και στη σημερινή αντιδημοκρατική λειτουργία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος εξαρθρωμένος και αποδυναμωμένος κατέστη έρμαιο των Ηνωμένων Πολιτείων. Διαθέτοντας μάλιστα το «ανήθικο βέτο» σημείωσε, οι ΗΠΑ επέτρεψαν την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο. Η Βενεζουέλα είναι υποψήφια για μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, και αν καταφέρει να περάσει τα εμπόδια των ΗΠΑ, θα γίνει «η φωνή του Τρίτου Κόσμου».
Εφτά χρόνια μετά την απαρχή της επαναστατικής διαδικασίας στη Βενεζουέλα που έγινε γνωστή ως η Βολιβαριανή Επανάσταση ο λαός της Βενεζουέλας έχει να επιδείξει μόνο επιτεύγματα, άπιαστα για τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες:
1.406.000 αναλφάβητων από τη Βενεζουέλα έμαθαν να διαβάζουν και να γράφουν σε ενάμιση χρόνο. Επίσης, 3.000.000 Βενεζουελανών, που έως τώρα θεωρούνταν αποκλεισμένοι από την Παιδεία λόγω φτώχειας, έχουν ήδη ενταχθεί στην πρωτοβάθμια, τη δευτεροβάθμια, αλλά και την τριτοβάθμια εκπαίδευση του κράτους μας. Μέσω των προγραμματων Missions Robinson, Ribas και Sucre και ιδρύοντας στις εργατικές φτωχογειτονιές εκατοντάδες σχολεία για όλες τις ηλικίες ο αναλφαβητισμός έχει εξαλειφτεί εντελώς.
17.000.000 υπηκόων της Βενεζουέλας, ανδρών και γυναικών, - σχεδόν το 70% του συνολικού μας πληθυσμού - λαμβάνουν, για πρώτη φορά στην ιστορία μας, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ σε λίγα χρόνια, όλοι οι κάτοικοι της Βενεζουέλας θα έχουν δωρεάν πρόσβαση σε μία πλήρη ιατρική παρακολούθηση. Ένα δίκτυο μικρών κλινικών στις γειτονιές προσφέρει τις υπηρεσίες υγείας και άρχισαν να παρέχονται δωρεάς χειρουργικές οφθαλμολογικές επεμβάσεις.
Σήμερα χορηγούνται πάνω από 1.700.000 τόνοι τροφίμων σε πολύ χαμηλές τιμές σε 12.000.000 άτομα, δηλαδή σχεδόν στους μισούς κατοίκους της χώρας, ενώ 1.000.000 λαμβάνουν ποσότητες τροφίμων εντελώς δωρεάν. Αυτά τα μέτρα έχουν εξασφαλίσει ένα υψηλό επίπεδο διατροφικής ασφάλειας στις ομάδες άμεσης ανάγκης.
Δημιουργήθηκαν πάνω από 700.000 θέσεις εργασίας, μειώνοντας έτσι την ανεργία κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες ενώ με τα γνωστές αποστολές Misions προωθείται γοργά η δημιουργία εργατικών συνεταιρισμών, επακατασκευή των χαμόσπιτων των φτωχών κατοίκων των πόλες, δημιουργία ενός λαϊκού στρατού και έμφαση στην αειφόρο ανάπτυξη.
Η Βενεζουέλα όμως έχει πλέον σοσιαλιστικό προσανατολισμό και αυτό σημαίνει υψηλό πνεύμα αλληλλεγγύης και ανδιοτελούς προσφοράς. Εδώ και αρκετό καιρό η Βενεζουέλα άρχισε να πωλεί πετρέλαιο θέρμανσης με εξαιρετικά μειωμένες τιμές για τις φτωχές συνοικίες της Βοστόνης, της Μασαχουσέτης και του Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Στην πρόσφατη του επίσκεψη στο Χάρλεμ ο Τσάβες ανακοίνωσε ότι ο οποιοσδήποτε χαμηλά αμειβόμενος κάτοικος της Νέας Υόρκης ή οργανισμός, στα τέσσερα από τα πέντε δημοτικά διαμερίσματα της πόλης της Νέας Υόρκης θα μπορεί πλέον να προμηθεύεται φτηνό πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, Συγκεκριμένα, η θυγατρική της βενεζουελάνικης κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας της «PdVSA» στις ΗΠΑ, η «CITGO Petroleum», ήδη έχει διαχωρίσει 25 εκατομμύρια γαλόνια πετρελαίου για τους φτωχούς Νεοϋρκέζους, ποσότητα που είναι ικανή να θερμάνει περισσότερα από 70.000 διαμερίσματα και σπίτια ή τουλάχιστον 200.000 Νεοϋρκέζους για όλο το χειμώνα.
Και όλα αυτά εν μέσω εσωτερικών και εξωτερικών επιθετικών ενεργειών, συμπεριλαμβανομένου και ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος που σχεδιάστηκε στην Ουάσιγκτον, και ενός πετρελαϊκού πραξικοπήματος, επίσης κατασκευασμένου στην Ουάσιγκτον.
Η Βενεζουέλα, η Βολιβία με τον Έβο Μοράλες και η ανυπότακτη Κούβα του Φιντέλ έχουν επιλέξει το σοσιαλισμό μέσα από επαναστατικές παλλαϊκές διαδικασίες αμφισβητώντας ανοιχτά τον καπιταλισμό ως σύστημα παραγωγής. Στην πορεία οικοδόμησης της νέας τους κοινωνίας πετυχαίνουν κοινωνικά, οικονομικά και τεχνολογικά επιτεύγματα αδιανόητα για τους κατοίκους των καπιταλιστικών χωρών. Παιδεία, Υγεία, Επιστήμες, Πολιτισμός, Άμυνα, Τεχνολογία βρίσκονται στην ιδιοκτησία του λαού και στην υπηρεσία του λαού.
Παράλληλα όμως αμφισβητούν και την ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και αλλού που επιβάλλει την υποταγή ή την εξαθλίωση. Ορθώνουν ανάστημα σε μια εποχή που το «συμφέρον» επιτάσσει συμβιβασμό. Και για αυτό αποτελούν σημείο αναφοράς για κάθε προοδευτικό άνθρωπο του πλανήτη. Σύμμαχους του αντιπολεμικού-φιλειρηνικού κινήματος. Είναι και φάρος ελπίδας και έμπνευσης για την παγκόσμια Αριστερά, ζωντανή απόδειξη ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος, εφικτός και επίκαιρος. Σε μια άλλη ομιλία του Τσάβες, το 2005 στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ διακηρύσσει: «Δεν πρόκειται να υπάρξει επόμενος αιώνας μετά τον 21ο αν δεν αλλάξουμε την πορεία αυτού του αιώνα. Η φράση του Καρλ Μαρξ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι σήμερα πιο κρίσιμη παρά ποτέ».
