(Γενάρης 2008, της Ερατώς Φανίδου)
Η Κούβα για δεκαετίες αποτελούσε θύμα της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας στη Λατινική Αμερική. Ο αναλφαβητισμός, η φτώχεια, η εξαθλίωση, οι φυλετικές διακρίσεις, ήταν ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που συντηρούσαν το δικτατορικό καθεστώς του Μπατίστα, που το 1952 είχε διαπράξει πραξικόπημα με τις ευλογίες των ΗΠΑ.
Η πρώτη μεγάλη προσπάθεια για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος στην Κούβα, είχε ξεκινήσει στις 26 Ιουλίου του 1953, με την επίθεση του Φιντέλ Κάστρο και των συντρόφων του στους στρατώνες της Μονκάδα. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε και οι 119 επαναστάτες, που πραγματοποίησαν την επίθεση, κυριολεκτικά αποδεκατίστηκαν. Ο Φιντέλ συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε φυλάκιση 15 ετών. Σε μια κρίση μεγαλοψυχίας τρία χρόνια μετά, ο Μπατίστα δίνει χάρη στον Φιντέλ, ο οποίος διαφεύγει στο Μεξικό σε μια προσπάθεια ολοκλήρωσης του αγώνα που απέτυχε το 1953.
Φάλαγγες ανταρτών, με επικεφαλή το Φιντέλ Κάστρο, αποβιβάζονται στις ακτές της Κούβας και περικυκλώνουν το Σαντιάγκο Ντε Κούμπα. Αντάρτικες ομάδες με επικεφαλής τους Ραούλ Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα, πολεμούν στα περίχωρα της Σάντα Κλάρα ενώ σε ολόκληρο το νησί γίνονται σαμποτάζ και επιθέσεις κατά στρατιωτικών στόχων του δικτατορικού καθεστώτος. Ο λαός αγκάλιασε και στήριξε την προσπάθεια αυτή. Πρώτα οι αγρότες και μετά οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων συνέβαλαν ενεργά στην ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος. Οι κυβερνητικές δυνάμεις, παρά τη φθορά που προκαλούν στις τάξεις των ανταρτών, θα χάσουν πολύ γρήγορα το παιγνίδι. Εκτός από την απειρία τους στον ανταρτοπόλεμο, έχουν να αντιμετωπίσουν και την αυξανόμενη λαϊκή υποστήριξη προς τους επαναστάτες.
Ο Μπατίστα βλέπει το τέλος της εξουσίας του να πλησιάζει και εγκαταλείπει τη χώρα στις 31 Δεκεμβρίου του 1958. Η Σάντα Κλάρα, όπου δόθηκε η αποφασιστική μάχη, έπεσε στα χέρια των επαναστατών. Την Πρωτοχρονιά του 1959, οι «μπαρπούδος» (γενειοφόροι) με ηγέτη τον Τσε μπήκαν θριαμβευτικά στην Αβάνα καταλαμβάνοντας το κάστρο Καμπάνια. Ο Φιντέλ Κάστρο αναλαμβάνει πρωθυπουργός της πρώτης επαναστατικής κυβέρνησης.
Σπάζοντας τις αλυσίδες του ιμπεριαλιστικού ζυγού στη Λατινική Αμερική, η εγκαθίδρυση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στο δυτικό ημισφαίριο είχε ξεκινήσει. Ήταν μια ιστορική καμπή, που άνοιξε νέο στάδιο για το επαναστατικό κίνημα στην περιοχή αυτή του κόσμου και εξακολουθεί να φωτίζει το δρόμο τους. Βασικά αιτήματα ήταν ισότητα και ισονομία όλων των πολιτών σε όλους τους τομείς, στην υγεία, την παιδεία, την εργασία, αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου που δυστυχώς πια θεωρούνται προνόμια στον καπιταλιστικό κόσμο. Το σοσιαλιστικό κράτος στα 49 χρόνια της ύπαρξης του, έδωσε μάχη για προσανατολισμό του συστήματος εργασίας όχι προς την παραγωγή κέρδους και υπεραξίας αλλά προς το συνολικό όφελος και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής του κάθε ατόμου μέσα από τη συλλογική προσπάθεια και τη συλλογική πρόοδο.
Το σύστημα κοινωνικής ευημερίας, παρά τις οικονομικές πιέσεις που δέχεται η Κούβα, έχει πρόνοιες που δεν συναντούνται ούτε στα πιο προηγμένα κράτη της Δύσης όπως σύνταξης γήρατος στα 55 για τις γυναίκες και στα 60 για τους άνδρες, άδεια μητρότητας με εξασφαλισμένο το εισόδημα και τη δυνατότητα την άδεια να την πάρει ο άνδρας ή η γυναίκα ανάλογα με το συμφέρον για αυτούς σε σχέση με το εισόδημα, συνέχεια των απολαβών σε περίπτωση ατυχήματος ή αδυναμίας κάποιου ατόμου να επανέλθει στην δουλειά κ.α.
Το σύστημα Υγείας της Κούβας, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο, διαθέτει εξαιρετικούς γιατρούς και φαρμακοποιούς, σε συγκεκριμένους τομείς τα αποτελέσματα των οποίων είναι θαυματουργά. Οι κουβανοί γιατροί ερευνητές και η αναπτυσσόμενη βιοτεχνολογία «ευθύνονται» για την παραγωγή 600 νέων ιατρικών προϊόντων σε τομείς όπως τη δερματολογία, διάφορες επιδημίες, ακόμη και τον καρκίνο . Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο προσδοκώμενος μέσος όρος ζωής στην Κούβα άγγιζε σχεδόν τα 75 χρόνια, με προοπτική να φτάσει στα 80 μέχρι και το 2010. Η εκπαίδευση στην Κούβα αποτελεί δικαίωμα ολόκληρου του λαού και όχι προνόμιο των λίγων. Δεν αποτελεί υπερβολή το γεγονός ότι όλοι έχουν εξασφαλισμένη μια θέση στο σχολείο και Πανεπιστήμιο. Η καινούρια συλλογική συνείδηση που έφερε η επανάσταση στην Κούβα οδήγησε στο να κατακτήσουν οι γυναίκες τη θέση που τους αρμόζει στην κουβανική κοινωνία.
Η επικράτηση της κουβανικής επανάστασης πέραν από τα οξύτατα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει, κατάφερε να απαλλάξει τη χώρα από την εξάρτηση στο βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό, που ακόμη και σήμερα προσπαθεί με κάθε μέσο (οικονομικό αποκλεισμό, απόπειρες εισβολής, μεθοδευμένες απόπειρες δολοφονίας από τη CIA του ηγέτη της Φιντέλ Κάστρο) να βγάλει από τη μέση το «αγκάθι» που λέγεται Κούβα. Συμπληρώθηκαν ήδη δέκα χρόνια από τη μέρα που κρατούνται στις αμερικανικές φυλακές οι 5 κουβανοί πατριώτες που κατηγορήθηκαν και φυλακίστηκαν επειδή υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους και αποτέλεσαν «κίνδυνο» για την Αμερική. Βρίσκονται 10 ολόκληρα χρόνια παράνομα φυλακισμένοι στις ΗΠΑ, μακριά από την πατρίδα τους, το λαό τους, τις οικογένειές τους.
Σαράντα εννιά χρόνια από την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικανική ήπειρο, αποδεικνύουν ότι η αποφασιστικότητα και η θέληση των λαών είναι ισχυρότερη από την όποια στρατιωτική και πολιτική υπεροπλία του ιμπεριαλισμού. Ο αντίπαλος των λαών είναι δυνατός, μα δεν είναι ανίκητος. Η ηρωική αντίσταση στην Κούβα ενέπνευσε και εμπνέει τα λαϊκά κινήματα και τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο. Η Κούβα πολύ απλά αποτελεί έμπρακτο παράδειγμα και αποστομωτική απόδειξη ότι ο άλλος κόσμος έχει όνομα και είναι ο σοσιαλισμός. Ο άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός αλλά είναι ήδη υπό οικοδόμηση.
Εμείς θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε μέσα στα πλαίσια του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για τη δικαίωση και την απελευθέρωσή, των 5 Κουβανών πατριωτών. Για την άρση του εγκληματικού αποκλεισμού των ΗΠΑ, την κατάργηση της κοινής θέσης της ΕΕ απέναντι στην Κούβα, για την υπεράσπιση της κυριαρχίας, της αξιοπρέπειας, και των κατακτήσεων του κουβανικού λαού, που αποτελούν σημείο αναφοράς για τους λαούς όλου του κόσμου.
