(Γενάρης 2008, του Χρίστου Μιχαήλ)
Από την 1η Ιανουαρίου η Κύπρος είναι μέλος της ΟΝΕ και υιοθέτησε ως επίσημο νόμισμά της το ευρώ. Για τα δέκα κράτη-μέλη που εντάχθηκαν στην ΕΕ το 2004, η ένταξη στην ευρωζώνη αποτελούσε συμβατική υποχρέωση και όχι επιλογή όπως ισχύει για τα πρώτα 15 μέλη της ΕΕ. Ωστόσο, ο χρόνος ένταξης της κάθε χώρας στην ΟΝΕ δεν είναι δεδομένος ούτε προκαθορισμένος. Για το λόγο αυτό το ΑΚΕΛ, με γνώμονα τα συμφέροντα των εργαζομένων, ζήτησε αναβολή της ένταξης της Κύπρου στην ΟΝΕ για το 2009. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τη θέση του ΑΚΕΛ κι επέμεινε, με ιδιαίτερη σπουδή μάλιστα, για εισαγωγή του ευρώ το 2008. Τα σχετικά νομοσχέδια για το ευρώ εγκρίθηκαν με τις ψήφους των βουλευτών των ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγων, ενώ η κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚΕΛ τα καταψήφισε. Για την παρούσα κυβέρνηση και για το ΔΗΣΥ η εισαγωγή του ευρώ αποτελεί ιστορική επιτυχία. Για το Λαϊκό Κίνημα της Αριστεράς σημαίνει την ώρα για κλιμάκωση των αγώνων μας για προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων.
Για το ΑΚΕΛ η ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση δεν υπήρξε ποτέ αυτοσκοπός και ποτέ δεν ήταν στο επίκεντρο της πολιτικής του δράσης. Στο επίκεντρο της δράσης του υπήρχε ανέκαθεν ο εργαζόμενος και οι ανάγκες του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνει τις θέσεις του και τοποθετείται έναντι των ντιρεκτίβων από τις Βρυξέλλες. Η ΕΕ, ως προωθημένη μορφή καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, οικοδομείται και ενοποιείται στη γραμμή που θέτει το μεγάλο κεφάλαιο και οι πολυεθνικές. Το ενιαίο νόμισμα συναλλαγών στην ΕΕ ήταν επακόλουθο των Συνθηκών του Μάαστριχτ και του Άμστερνταμ. Είναι γεγονός ότι το ευρώ είναι ακόμα ένα στοιχείο του ανταγωνισμού που συνεχώς διευρύνεται μεταξύ των τριών μεγάλων κέντρων του κεφαλαίου: ΕΕ, ΗΠΑ και Ιαπωνίας. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι το ευρώ παρουσιάζεται σαν «σύμβολο ευρωπαϊκής αντίστασης» κατά της παντοκρατορίας του δολαρίου. Αυτόν τον οξύτατο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό τον πληρώνουν πάλι οι εργαζόμενοι και κύρια τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.
Για την ένταξή της στην ΟΝΕ η Κύπρος όφειλε να πληρεί τους οικονομικούς δείκτες που καθορίζουν τα κριτήρια του Μάαστριχ σχετικά με τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τον πληθωρισμό, το δημόσιο χρέος και τη σταθερότητα στη συναλλαγματική ισοτιμία. Η υποχρέωση αυτή πιέζει σοβαρά τα περιθώρια άσκησης κοινωνικής πολιτικής από τα κράτη μέλη της ΕΕ.
Είναι προφανές ότι ο λαός πλήρωσε τα σπασμένα για τα δημοσιονομικά ελλείμματα της τάξης του 6-7%, που κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση. Το ΑΚΕΛ, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, γνωρίζοντας τις θυσίες των εργαζομένων για να σταθούν τα δημόσια οικονομικά, ζήτησε την αναβολή της ένταξης στην ΟΝΕ προκειμένου να διευρυνθούν οι κοινωνικές παροχές που είχαν ήδη δοθεί και αυτές βέβαια μετά από πίεση του ΑΚΕΛ. Όμως, η κυβέρνηση και ο Συναγερμός απέρριψαν την πρόταση του ΑΚΕΛ. Εμείς θεωρούμε ότι ένας από τους λόγους αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης σε μια σειρά από τομείς -την οποία πληρώνουν οι νέοι- ήταν η τρομερή πίεση που ασκεί η είσοδος στην ΟΝΕ σε κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις και δικαιώματα.
Η παρουσίαση της υιοθέτησης του ευρώ ως ευεργετική, ως μάννα εξ ουρανού, καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Η αλήθεια για την ΟΝΕ και το ευρώ και οι συνέπειες που θα έχει στους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα, στη διεύρυνση της ανισότητας μεταξύ πλουσίων και φτωχών, στην αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας, δεν αναφέρθηκε καν. Αντίθετα παρουσιάζονται κυρίως τεχνικά ζητήματα, αριθμοί χωρίς ερμηνεία και ανάλυση, για να κρύψουν το πραγματικό αντιλαϊκό και ταξικό χαρακτήρα αυτής της πολιτικής.
Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου παρουσιάζει την είσοδο μας στην ΟΝΕ ως επιτυχία. Αυτό δεν είναι άσχετο με τη διολίσθηση της κυβέρνησης σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές τα τελευταία δύο χρόνια, σε αντίθεση με τη γενικότερη κατεύθυνση του προγράμματός της. Και αυτή με τη σειρά της αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα σημεία διαφωνίας του ΑΚΕΛ με την κυβέρνηση. Όταν δια στόματος υπουργού οικονομικών χαρακτηρίζεται το γεγονός ότι τμήμα του λαού μας ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας ως «στατιστική ανάγκη» υπάρχει ουσιαστική διαφορά φιλοσοφίας.
Αυτή η διαφορά φιλοσοφίας φαίνεται έντονα και στο ζήτημα της ακρίβειας που θερίζει τις λαϊκές οικογένειες το τελευταίο διάστημα. Μια πραγματική έξαρση στις αυξήσεις των τιμών σε αγαθά πρώτης ανάγκης όπως είναι τα είδη αρτοποιίας, το κρέας, τα φρούτα, τα λαχανικά, το υγραέριο, τα καύσιμα σημειώθηκε τους προηγούμενους μήνες. Η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια αδειάζουν τις τσέπες των εργαζομένων. Εμείς προβλέψαμε ότι ο «ελεύθερος κι ανόθευτος ανταγωνισμός» της αγοράς, τον οποίο τόσο πολύ διαφημίζουν κάποιοι, δεν θα οδηγούσε στη μείωση των τιμών. Προειδοποιήσαμε για τις αρνητικές συνέπειες της εισαγωγής του ευρώ και την αισχροκέρδεια. Βέβαια για μας η αναγνώριση του προβλήματος δεν είναι αρκετή. Τόσο το ΑΚΕΛ όσο και το επιτελείο του Δημήτρη Χριστόφια κατέθεσαν μια σειρά από συγκεκριμένα και άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας.
Πολλοί μας κατηγορούν για ευρωσκεπτικισμό. Μάλιστα τα επιτελεία Κασουλίδη και Παπαδόπουλου ωρύονται ότι «δεν μπορεί να ηγηθεί της Κύπρου ένας άνθρωπος που είναι ευρωφοβικός». Πλανώνται όμως αν νομίζουν ότι η δική μας κριτική στάση απέναντι στην ΕΕ μας απομονώνει. Αντίθετα μας ενώνει με τους Κύπριους εργαζόμενους και τα εκατομμύρια των εργαζομένων στην ΕΕ που η ζωή τους συμπιέζεται από τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις των Βρυξελών. Η δική μας θέση είναι η θέση των λαών της Ευρώπης που θέλει δουλειές, παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση για όλους, που θέλει χτύπημα της ακρίβειας και της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, της λιτότητας και της συντήρησης. Όταν την περασμένη πρωτοχρονιά οι θιασώτες του ευρώ πανηγύριζαν, εμείς διατρανώναμε ότι θα δυναμώσουμε τους αγώνες!
