(Μάης 2008, του Γιώργου Βασιλείου)
Η
γειτονιά των Βαλκανίων βρίσκεται εδώ και 18 χρόνια στο επίκεντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Μακροχρόνιος στόχος, είναι να επικρατήσει ένας εκ των ιμπεριαλιστών διεκδικητών και να εδραιωθεί εκεί στρατιωτικά, έτσι ώστε μετέπειτα να δημιουργήσει τις συνθήκες για οικονομική εκμετάλλευση της περιοχής και έλεγχο των αγωγών ενέργειας.
Τα πρώτα στάδια του διαμελισμού ξεκινούν από το 1991, όπου στα τέλη αυτής της χρονιάς η Σλοβενία, Κροατία και ΠΓΔΜ (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), αποσχίζονται από τη Γιουγκοσλαβία. Η Σλοβενία και η Κροατία αναγνωρίζονται άμεσα από την ΕΟΚ (σήμερα Ε.Ε.), ως χώρες που προέρχονται από τη διάλυση σοσιαλιστικών κρατών. Το 1992 αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα το κράτος Βοσνία-Ερζεγοβίνη, μετά και από τον αιματηρό πόλεμο ανάμεσα στο Κροατικό και Βοσνιακό πληθυσμό. Το κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας που απέμεινε, σχηματίζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας .
Το Μάρτη του 1999, με πρόσχημα τον πόλεμο ανάμεσα στον Γιουγκοσλάβικο στρατό και τον αυτονομιστικό στρατό του Κοσσυφοπεδίου, το ΝΑΤΟ ξεκινά να βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία. Την ίδια νύχτα ο τότε ΓΓ του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα (σήμερα εκπρόσωπος της Ε.Ε.), ανέλυε το πώς το ΝΑΤΟ πήρε την πρωτοβουλία να επέμβει για να επαναφέρει την ειρήνη και να τερματίσει τη βία και την ανθρωπιστική καταστροφή που συντελούνταν στην περιοχή (!). Το ΝΑΤΟ έκανε 78 μέρες μέχρι να καταφέρει να φέρει την «ειρήνη» στην περιοχή της Γιουγκοσλαβίας. 78 μέρες που είχαν ως απολογισμό οι νεκροί να ανέρχονται στους 2000 αμάχους και 1000 παιδιά, 6000 τραυματίες και μια χώρα εξαθλιωμένη, αφού αν και το ΝΑΤΟ μιλούσε για την ειρήνη στην περιοχή, το πρώτο πράγμα που χτύπησε ήταν η βιομηχανία της Γιουγκοσλαβίας για να καταστήσει τη χώρα αδύνατη, έτσι ώστε να είναι ευκολότερο να γίνει ακόμα ένα προτεκτοράτο της στην περιοχή. Όταν ρωτήθηκε για την καταστροφή που επέφερε και τους χιλιάδες νεκρούς που άφησαν πίσω τους οι έξυπνες βόμβες, ο Σολάνα τα χαρακτήρισε σαν «παράπλευρες απώλειες», δείχνοντας για μια ακόμη φορά, ότι δεν υπάρχει ανθρώπινη πλευρά όσον αφορά τον ιμπεριαλισμό… Και όλα αυτά με τη συνενοχή της ΕΕ και μαζί των φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων των κρατών της Ευρώπης.
Τότε η Ελλάδα λειτούργησε ως ένα ακόμη ορμητήριο του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, χαρίζοντας στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ οποιαδήποτε ευκολία μπορούσε να παρέχει (λιμάνια, αεροδρόμια, ακόμη και πινακίδες για το προς τα πού είναι η Γιουγκοσλαβία) .
Μετά από την επέμβαση του ΝΑΤΟ στα εσωτερικά της Γιουγκοσλαβίας και το βομβαρδισμό της, εγκαινιάζεται το «Νέο Δόγμα του ΝΑΤΟ», που ισοδυναμεί με την ανακήρυξη του σε παγκόσμιο χωροφύλακα που μπορεί να επεμβαίνει όπου θέλει και χωρίς να του ζητηθεί.
Το γεγονός ότι τα σύνορα της ΠΓΔΜ με το Κόσοβο είναι μέχρι σήμερα ακαθόριστα, βοήθησε το ΝΑΤΟ να επιβληθεί και εκεί. Ξεκίνησε υποδαυλίζοντας τις αποσχιστικές ενέργειες του αλβανικού στοιχείου στο Τέτοβο (περιοχή της ΠΓΔΜ), που το 2001 κατέληξαν σε συγκρούσεις μεταξύ των αυτονομιστών και του στρατού της ΠΓΔΜ. Τότε για άλλη μια φορά επεμβαίνει το ΝΑΤΟ για να «φέρει την ειρήνη» στην περιοχή. Σημειωτέον ότι ακριβώς εκεί στα ακαθόριστα σύνορα, το ΝΑΤΟ έχει τοποθετήσει τη μεγαλύτερη αμερικανική βάση στον κόσμο, δείχνοντας και τις μετέπειτα προθέσεις του για την περιοχή. Την ίδια ώρα το ΝΑΤΟ και η ΕΕ παρουσιάζονται ως οι εγγυητές της προστασίας των αδύνατων κρατών-προτεκτοράτων που δημιουργήθηκαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, εξασφαλίζοντας έτσι για πάντα την πολιτική τους εξάρτηση.
Το 2006 το Μαυροβούνιο κηρύσσει την ανεξαρτησία του και δημιουργούνται έτσι 2 νέα κράτη: το Μαυροβούνιο και η Σερβία. Σήμερα συντελείται η επόμενη πράξη. Το Κόσσοβο, το οποίο αποτελεί σύμφωνα και με τις αρχές του διεθνούς δικαίου τμήμα της Σερβίας, ανακηρύσσει μονομερώς την απόσχιση του και αναγνωρίζεται αμέσως από ΗΠΑ, Αλβανία, Τουρκία και αρκετές χώρες της ΕΕ. Δηλαδή σε διάστημα 17 χρόνων μια χώρα διαμελίστηκε σε επτά κομμάτια, φούντωσε ο εθνικιστικός παροξισμός στην περιοχή και αιματοκυλίστηκαν λαοί που μέχρι χθες ζούσαν αρμονικά και ειρηνικά μαζί.
Αυτά κρύβονται πίσω και από το ζήτημα του ονόματος της ΠΓΔΜ, που μετράει 17 χρόνια χωρίς να έχει λυθεί. Όπως η ιστορία έχει δείξει, το ζήτημα είναι η αλλαγή των συνόρων, η δημιουργία μικρών και αδύνατων κρατών και η εξάπλωση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που είναι η ρίζα του κακού. Το ζήτημα του ονόματος αλλά και η εθνικιστική προπαγάνδα που συντηρείται γύρω από το ζήτημα της ονομασίας, αξιοποιούνται από τους αμερικανονατοϊκούς για να προωθήσουν τα σχέδια τους στην περιοχή. Δηλαδή να παζαρέψουν την ονομασία με την αναγνώριση του Κοσόβου και τη συμμετοχή της Ελλάδας στους στρατούς κατοχής στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν κλπ. Η όλη εθνικιστική προπαγάνδα βοηθά και στο να αποπροσανατολίζονται οι λαοί, έτσι ώστε να καταφέρνουν οι ιμπεριαλιστές να δρουν ευκολότερα. Η λύση κατά τη δική μας άποψη θα βρεθεί έξω και πέρα από τη λογική της υποταγής και του παζαρέματος με το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, αφού οι ίδιοι βρίσκονται πίσω από την αδιαλλαξία της κυβέρνησης των Σκοπίων.
Η λύση δεν είναι το κύλισμα στα αδιέξοδα του εθνικισμού. Τα εθνικιστικά-σκοπιανοφάγα συλλαλητήρια του 1992 με συνθήματα του τύπου «φωτιά-φωτιά στα σκοπιανά σκυλιά» (από τα οποία απείχε μόνο το ΚΚΕ), δεν έλυσαν το πρόβλημα αλλά αντίθετα έκρυψαν τους τεράστιους κινδύνους που έρχονταν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την επέλαση του ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Η συνεπής και αξιοπρεπής στάση είναι η απαίτηση για σεβασμό από την ΠΓΔΜ του απαραβίαστου των συνόρων στη βάση των σχέσεων καλής γειτονίας, η εξάλειψη κάθε εθνικιστικής προπαγάνδας και μια συμφωνημένη λύση για το ζήτημα της ονομασίας.
Η δε απόσχιση του Κοσσόβου θα δημιουργήσει νέα αρνητικά τετελεσμένα σε βάρος του διεθνούς δικαίου και θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για μια σειρά από άλλες αποσχίσεις και αλλαγές συνόρων. Θα αποτελέσει ένα ακόμα «επιχείρημα» για την Άγκυρα, προκειμένου να προωθήσει την αναβάθμιση και αναγνώριση του ψευδοκράτους. Είναι γι’ αυτό ορθή η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας να επιμείνει να υπερασπίζεται αρχές, οι οποίες έχουν να κάνουν με την ίδια την υπόσταση της και να μην αναγνωρίσει το Κόσσοβο.
Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια έρχονται να επιβεβαιώσουν για πολλοστή φορά το ρόλο του ΝΑΤΟ και των υποτελών του και πόσα δεινά φέρνει η ανοχή, η συνεργασία και η ταύτιση μαζί τους. Επιβεβαιώνεται έτσι η σταθερή θέση του ΑΚΕΛ ενάντια στην ένταξη μας στο νατοϊκό πρόγραμμα Συνεταιρισμός για την «Ειρήνη» ή στο ίδιο το ΝΑΤΟ (θέση την οποία προωθεί ο ΔΗΣΥ με συνεδριακή του απόφαση!). Ο δρόμος είναι αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και πάλη για διάλυση του ΝΑΤΟ και των μηχανών του.
Οι λαοί των Βαλκανίων, αλλά και η δική μας πατρίδα, μπορούν να προσδοκούν σε ένα ειρηνικό και ευήμερο μέλλον αν καταφέρουν να διαμορφώσουν ένα ισχυρό και ενιαίο μέτωπο φιλίας και ειρήνης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και όσα αυτός φέρνει: εθνικισμό και πόλεμο. Είμαστε αισιόδοξοι. Ο ιμπεριαλισμός είναι δυνατός αλλά όχι ανίκητος. Ο τροχός της ιστορίας θα κυλήσει ξανά και οι Λαοί θα ξαναβγούν στο προσκήνιο. Θα ξημερώσουν οι μέρες της ειρήνης!
