(Ιούνης 2008, της Δώρας Νικολάου)
Συμπτώματα του καπιταλισμού, όπως η οικονομική ανισότητα, η φτώχεια, η ανεργία, η εγκληματικότητα που μαστίζουν αναπτυσσόμενες κι ανεπτυγμένες χώρες, αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.
Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στην Ασία που σπέρνουν προσφυγιά και πόνο σε αρκετές χώρες της ηπείρου, η επαναχάραξη συνόρων από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, οδηγούν μαζικά στη μετανάστευση, νόμιμη και παράνομη, και μερικές φορές με μεθόδους που παραπέμπουν σε σύγχρονο δουλεμπόριο.
Οι απάνθρωπες οικονομικές συνθήκες που έφερε η διάλυση της σοσιαλιστικής κοινότητας στην Αν. Ευρώπη, ανέτρεψαν συθέμελα κοινωνικές κατακτήσεις και δικαιώματα που απολάμβαναν εκατομμύρια άνθρωποι. Ο νεοφιλελευθερισμός που κυριαρχεί ως επιλογή των μεγάλων πολυεθνικών συμφερόντων και των μονοπωλίων, επιβάλλει ένα μοντέλο που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Διευρύνει τις ανισότητες, εντείνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων μέσα από την υποτίμηση της αξίας της εργασίας, δημιουργώντας έτσι, στρατιές φτωχών κι απελπισμένων. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το ρόλο που έπαιξαν και παίζουν οι πολυεθνικές στη χρηματοδότηση ρατσιστικών κινημάτων, στη στήριξη ρατσιστικών καθεστώτων και στην υποδαύλιση του μίσους μεταξύ εθνοτήτων.
Στα πλείστα ανεπτυγμένα κράτη, όπως και στην Κύπρο, το φαινόμενο της μετανάστευσης αξιοποιείται ανάλογα με τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου. Ενίοτε οι μετανάστες παρουσιάζονται ως οι ένοχοι για όλα τα κακώς έχοντα στην κοινωνία: για την ανεργία, την εγκληματικότητα και όπως ισχυρίζονται ελληνικές ρατσιστικές οργανώσεις, ακόμα και για την εμφάνιση ασθενειών. Άλλοι μάλιστα, συντηρητικοί σκοταδιστικοί κύκλοι, δε διστάζουν να ισχυρίζονται ότι η παρουσία μεταναστών διαβρώνει τα ήθη, τα έθιμα και τον πολιτισμό μας. Πλήθος καταγγελιών βγαίνουν στην επιφάνεια τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο για κρούσματα ξυλοδαρμού μεταναστών από εργοδότες τους, για αστυνομική βία σε βάρος τους και για διαβίωση κι εργασία μεταναστών σε απάνθρωπες συνθήκες. Παρουσιάζονται μάλιστα και φαινόμενα τρομοκράτησης αντιρατσιστικών οργανώσεων (όπως η περίπτωση της Κίνησης Στήριξης Ισότητας και Αντιρατσισμού - ΚΙΣΑ) και κινημάτων με διεθνιστική δράση από ακροδεξιά στοιχεία. Αν λοιπόν μέχρι σήμερα στην Κύπρο μιλούσαμε για τα κρούσματα ρατσισμού ως μεμονωμένες περιπτώσεις, οφείλουμε τώρα να αντιληφθούμε πως τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά αφού είναι πλέον σαφές, πως τα φαινόμενα ξενοφοβίας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με συγκατάβαση ως τέτοια.
Η πολιτική του κυπριακού κράτους απέναντι στους μετανάστες, εξαντλείται στην προσέγγιση ότι οι μετανάστες μπορούν να “εισάγονται” και να “εξάγονται” ανάλογα με τις διαθέσεις και τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Αυτή η προσέγγιση όμως, ενθαρρύνει την ανάπτυξη μιας εχθρικής στάσης μέσα στην κυπριακή κοινωνία, με αποτέλεσμα να γίνονται ανεκτές περιπτώσεις παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απομόνωσης και εξευτελισμού των μεταναστών από την κρατική γραφειοκρατία, την αστυνομική καταστολή, την εργοδοσία αλλά και από πολίτες.
Ημεδαποί κι αλλοδαποί εργαζόμενοι είναι αμφότεροι θύματα του ντόπιου και του πολυεθνικού κεφαλαίου και αντικείμενα εκμετάλλευσης και καταπίεσης από τα ίδια ποικιλώνυμα μεγάλα συμφέροντα. Για μας ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι άλλο ένα αναχρονιστικό ιδεολόγημα του καπιταλισμού, που διασπά την ενότητα των εργαζομένων και τους αγώνες τους για τα δίκαια και τα δικαιώματά τους.
Η δρόμος όλων των εργαζομένων, Κυπρίων (Ε/κ και Τ/κ) και μεταναστών είναι η κοινή οργάνωση και πάλη για τα κοινά δικαιώματα και τα κοινά συμφέροντα. Οι εργαζόμενοι έχουν συμφέρον μόνο από την ενότητα τους κι όχι από ένα κάλπικο μεταξύ τους ανταγωνισμό. Εμείς αγωνιζόμαστε για την απαρέκκλιτη εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων και των όρων εργασίας για όλους τους εργαζομένους, Κύπριους και ξένους και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα οργάνωσης σε συντεχνίες κάθε εργαζομένου. Έτσι αποτρέπουμε την υπερεκμετάλλευση εργαζομένων με βάση την εθνικότητα και την ίδια ώρα μπλοκάρουμε κάθε προσπάθεια των εργοδοτών να υποσκάψουν τους όρους εργασίας και να συμπιέσουν τους μισθούς και τα ωφελήματα των Κυπρίων εργαζομένων. Η κοινή πάλη εργαζομένων είναι η μοναδική ασπίδα που προστατεύει ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους από την εργοδοσία. Αποτελεί θετικό βήμα το γεγονός ότι όλα, πλέον, τα συνδικάτα αποδέχονται την αρχή ότι δεν υπάρχουν «παράνομοι εργάτες» αλλά παράνομοι εργοδότες και αυτή η αρχή αποτυπώνεται σε νέα νομοθετήματα.
Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της Κύπρου, η ΠΕΟ και πρωτύτερα η ΠΣΕ, είναι από τη γέννηση του η Οργάνωση όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, φύλο, θρησκεία ή εθνικότητα. Γι’ αυτό η ΠΕΟ αποτελεί σήμερα τον πόλο συσπείρωσης και οργάνωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των μεταναστών εργαζομένων στην Κύπρο. Εδώ και αρκετά χρόνια η ΠΕΟ έχει καθιερώσει τις Παγκύπριες Συνδιασκέψεις των μεταναστών εργαζομένων,
τους και τη θέση τους ως άνθρωποι και ως πολίτες. Έχουμε υποχρέωση να έχουμε ανοιχτό μέτωπο με κάθε μορφή διάκρισης με βάση την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο.
Είναι πικρά απογοητευτικό, ο λαός μας που πριν μερικές δεκαετίες είχε δεκάδες χιλιάδες παιδιά στην ξενιτιά, είτε εξαιτίας της φτώχιας, είτε της προσφυγιάς, να χάφτει τα ψέματα του ρατσισμού.
