Μαθαίνουμε την αλήθεια - κτίζουμε το μέλλον
(Οκτώβρης 2008,
της Βαλεντίνας Καρακατσιάνη)
Το Λαϊκό Κίνημα της Κύπρου, με επικεφαλής το ΑΚΕΛ, πρωταγωνίστησε αναμφισβήτητα σε όλους τους αγώνες για την παιδεία και κέρδισε σημαντικές κατακτήσεις για τη νεολαία και όλο το Λαό μας. Το στόχο που τέθηκε εδώ και μερικά χρόνια για μια πλατιά προοδευτική μεταρρύθμιση της κυπριακής παιδείας, η οποία θα λύνει τα χρόνια προβλήματα, θα εκδημοκρατικοποιεί τη λειτουργία της, θα εκσυγχρονίζει το περιεχόμενο της και θα την καθιστά κινητήριο μοχλό όλης της κοινωνίας η κυβέρνηση Χριστόφια δεσμεύτηκε να τον πραγματοποιήσει μέσα από ένα πενταετές σχέδιο δράσης.
Το σχέδιο αυτό έχει τρεις βασικούς άξονες: (ι) επέκταση της δημόσιας δωρεάν υποχρεωτικής εκπαίδευσης από 10 σε 12 χρόνια σε μια νέα μορφή ενιαίου λυκείου, καθώς και ανάπτυξη νέων αναλυτικών προγραμμάτων, (ιι) εκσυγχρονισμό των μηχανισμών διαμόρφωσης εκπαιδευτικής πολιτικής και (ιιι) διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου συστήματος ενδουπηρεσιακής επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.
Με την καθοριστική συμβολή της Αριστεράς, ήδη έχουν επιτευχθεί μεγάλα βήματα. Σημαντικότερα θεωρούνται η ίδρυση και λειτουργία του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου και του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, η θεσμοθέτηση της δημόσιας υποχρεωτικής και δωρεάν προδημοτικής εκπαίδευσης, η εφαρμογή σε πιλοτική βάση του ενιαίου υποχρεωτικού ολοήμερου σχολείου. Η ανάπτυξη της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης προχωρεί με τη λειτουργία φέτος της Νομικής Σχολής Κύπρου, την εξαγγελία ίδρυσης της Ιατρικής Σχολής και της Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ προωθούνται ταυτόχρονα η αναθεώρηση της νομοθεσίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων, η κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα των δημοσίων πανεπισημίων και η επέκταση της κρατικής φοιτητικής μέριμνας.
Πρωταρχικός στόχος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι η διαμόρφωση της Εκπαίδευσης, ώστε πραγματικά να προωθεί τις πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά, να προάγει την κριτική σκέψη, να καλλιεργεί δεξιότητες, ικανότητες και ταλέντα και να προσφέρει γνώσεις από όλο το φάσμα των επιστημών. Ένα «δημοκρατικό σχολείο της αγοράς του δήμου, ένα δημοκρατικό σχολείο του πολίτη και όχι ένα σχολείο της «οικονομίας της αγοράς». Θεμέλιος λίθος ενός τέτοιου εκπαιδευτικού συστήματος, είναι η η πανανθρώπινη αξία της ειρηνικής συνεργασίας των λαών του κόσμου. Ιδιαίτερα όμως για την ημικατεχόμενη πατρίδα μας, τα μηνύματα της ειρήνης και της απόρριψης του σοβινισμού έχουν διπλό νόημα, αφού είναι κομμάτι του αγώνα που δίνει ο λαός μας.
Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής τέθηκε από το Υπουργείο Παιδείας για τη φετινή σχολική χρονιά, ως ετήσιος στόχος η «καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ε/κ και Τ/κ, με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας». Ένας στόχος ο οποίος ανακοινώθηκε τον περασμένο Ιούλη στο Συμβούλιο Παιδείας, που πραγματοποιήθηκε με την παρουσία του Προέδρου Χριστόφια και όπου τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα του τόπου (ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ) τα οποία συμμετέχουν, αποδέχτηκαν χωρίς ενστάσεις αυτή την προσπάθεια.
Όμως παρά τη συμφωνία αυτή κι ενάμιση μήνα μετά (λίγο μετά την έναρξη των απευθείας διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό…) ξέσπασαν μια σειρά από ακραίες αντιδράσεις εναντίον του στόχου αυτού και μια υστερική παραφιλολογία, γεμάτη ανακρίβειες και ψεύδη, με στόχο να τρομοκρατήσουν την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Σύνδρομα περί κινδύνου της «ελληνικής ταυτότητας και παράδοσης», «αφελληνισμού του νησιού», «αλλοίωση» της ιστορίας, ξαναξύπνησαν από τους γνωστούς υπερπατριώτες και τους πιο αντιδραστικούς κύκλους του νησιού. Ένας παροξυσμός καλυμμένου κι απροκάλυπτου σοβινισμού, σαν αυτό που γνωρίσαμε σε άλλες στιγμές της ιστορίας μας. Κανένας βέβαια από όλους αυτούς δεν μας εξήγησε πού ακριβώς διαφωνεί με το στόχο αυτό, όπως τέθηκε από το υπουργείο. Κανένας δε μας εξήγησε από πού προκύπτει κίνδυνος για την εθνική ταυτότητα των Ελληνοκυπρίων αν μάθουν να σέβονται την κουλτούρα, τη γλώσσα και τη θρησκεία των Τουρκοκυπρίων. Κανένας δεν μπήκε στον κόπο να μας πει πώς η καλλιέργεια της ειρηνικής συμβίωσης των δύο κοινοτήτων διαγράφει την τουρκική κατοχή και το «Δεν ξεχνώ».
Εμείς λέμε ότι συμβαίνει το αντίθετο. Ό,τι προωθεί τη συνεργασία και τον αλληλοσεβασμό των δύο κοινοτήτων, υποσκάπτει τη διαίρεση και τα τείχη της κατοχής. Η επαναπροσέγγιση Ε/κ και Τ/κ ξεγυμνώνει τα επιχειρήματα της Άγκυρας που διαφημίζει το δήθεν αδύνατο της συμβίωσης των δύο κοινοτήτων κι άρα η μόνη λύση είναι η διχοτόμηση, δηλαδή η δικαίωση της κατοχής και του ιμπεριαλιστικού εγκλήματος.
Ανεξάρτητη από το φετινό σχολικό στόχο είναι η διαδικασία που έχει αρχίσει για τον εκσυγχρονισμό των αναλυτικών προγραμμάτων και των βιβλίων όλων των μαθημάτων και όλων των τάξεων, από την Α΄ δημοτικού μέχρι την Γ’ λυκείου. Επιστημονικές επιτροπές, μέσα από ανοιχτό διάλογο, θα αναλύσουν και θα προτείνουν όπου χρειάζεται αλλαγές και προσθήκες. Κάπου εδώ φαντάζονται οι γνωστοί κύκλοι την «παραχάραξη της ιστορίας μας», μέσα από την αλλαγή των βιβλίων της ιστορίας. Εμείς δε γνωρίζουμε ποια θα είναι τα συμπεράσματα των επιτροπών αυτών, αλλά έχουμε ξεκάθαρες απόψεις για τα βιβλία και τον τρόπο διδασκαλίας της ιστορίας στα σχολεία μας και κυρίως της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.
Η απουσία στοιχειωδών αναφορών για τους αιώνες ειρηνικής συμβίωσης Ε/κ και Τ/κ, για τα κοινά στοιχεία κουλτούρας μας όπως σφυρηλατήθηκαν μέσα από την πάροδο του χρόνου, για τους κοινούς εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, αποτελεί μια ουσιώδη αδυναμία της διδασκαλίας. Η σιωπή των βιβλίων για τα γεγονότα του 1963-64 και του 1967 και τα εγκλήματα που βαραίνουν την ακροδεξιά και των δύο κοινοτήτων, κρύβει σημαντικές πτυχές της αλήθειας. Όλες οι μνήμες πρέπει να διατηρούνται για να αποφευχθούν στο μέλλον τα λάθη και τα εγκλήματα του παρελθόντος. Εμείς θέλουμε να υπογραμμίζεται στην ιστορία μας ο ρόλος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Αγγλίας, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Τουρκίας, αλλά και των οργάνων της όπως υπήρξε η ελληνική Χούντα και οι εδώ εκπρόσωποι της, στην τραγωδία του 1974. Δεν είναι δυνατό 35 χρόνια μετά, ακόμα κάποιοι να αρνούνται να μιλήσουν ξεκάθαρα για το προδοτικό πραξικόπημα και τη γριβική ΕΟΚΑ Β΄. Βέβαια, γι’ αυτά τα τελευταία, οι αντιδράσεις από κάποιους πολιτικούς στην Κύπρο εξηγούνται πολύ εύκολα…
Εμείς δε φοβόμαστε την ιστορική αλήθεια. Αντίθετα, θεωρούμε ότι δικαίωσε και συνεχίζει να δικαιώνει την κυπριακή Αριστερά. Η Προοδευτική Κ.Φ. θα συνεχίσει να στηρίζει την πλήρη υλοποίηση της ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης σε όλες της τις πτυχές. Ταυτόχρονα, θα αναδεικνύει επιτακτικά το ζήτημα της αντικειμενικής, ολοκληρωμένης και επιστημονικής συγγραφής της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας, γνωρίζοντας ότι η γνώση και η αλήθεια είναι όπλα στον αγώνα μας για επανένωση του τόπου μας και του Λαού μας και την οικοδόμηση ενός κόσμου ειρήνης και φιλίας των λαών.
