Στόχος τους οι συνειδήσεις των νέων
(του Νικόλα Νικόλα μέλος του Κ.Σ της ΕΔΟΝ,
Χαραυγή 21 Αυγούστου 2009)
Ο κύκλος της θεσμοθέτησης της σύγχρονης μορφής αντικομμουνισμού με κύριο στόχο την παραχάραξη της ιστορίας και τη «δηλητηρίαση» των νέων κυρίως γενιών , άνοιξε στο Συμβούλιο της Ευρώπης, με την ψήφιση στις 25 Γενάρη 2006 από τη Συνέλευση του εν λόγω οργανισμού του κατάπτυστου αντικομμουνιστικού μνημονίου», με τον τίτλο «Για την ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Το Μνημόνιο δεν πήρε την αναγκαία πλειοψηφία 2/3 στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΣτΕ για να τεθεί ενώπιον του Συμβουλίου των Υπουργών και το ψήφισμα χαρακτηρίστηκε ως «μη συνιστώμενο». Αυτό που επιχειρήθηκε με το εν λόγω μνημόνιο ήταν η αναγόρευση σε έγκλημα της κομμουνιστικής ιδεολογίας και της ταξικής πάλης και στρεφόταν γενικότερα ενάντια στους λαούς και τα προοδευτικά κινήματα και όχι μόνο τους κομμουνιστές.
Το μνημόνιο μπορεί να μην πέρασε αλλά ήταν ο προπομπός του απροκάλυπτου αντικομμουνισμού που ακολούθησε εν μέσω και της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, η οποία «ξύπνησε» το φόβο των «εξεγερμένων» στους κυρίαρχους κύκλους. Στις σημερινές συνθήκες «οφείλουν» για να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους να σπιλώσουν ακόμη περισσότερο τον σοσιαλισμό ώστε «να μην αποτελεί» επιλογή αγώνα για τα εκατομμύρια των φτωχών και των ανέργων… Το μνημόνιο ακολούθησαν άλλες μεθοδεύσεις όπως ψηφίσματα της Ευρωβουλής και της Κ. Σ. του ΟΑΣΕ που επιχειρούν να εξισώσουν τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό με τον χιτλεροφασισμό, μουσεία «κομμουνιστικού τρόμου», δικαίωση ναζιστών με φυλάκιση αντιφασιστών αγωνιστών (χώρες της Βαλτικής), κήρυξη κομμουνιστικών κομμάτων και νεολαιών σε «παράνομες οργανώσεις», ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων κτλ.
Ολα αυτά φυσικά συνοδεύονται από νέες επιθέσεις στα εργατικά κεκτημένα με «ανελαστικές» μορφές εργασίας και νομικές υποσκάψεις του δικαιώματος της απεργίας. Στην προσπάθειά τους να συκοφαντήσουν τα λαϊκά κινήματα επιχειρούν μανιωδώς να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου ως μέρα μνήμης για τα «θύματα του ολοκληρωτισμού» εξισώνοντας τον σοσιαλισμό με τον φασισμό. Παίρνουν μάλιστα αυτή την ημερομηνία που υπογράφτηκε το αναγκαίο για την αυτοάμυνα της ΕΣΣΔ σύμφωνο Μόλοτοφ-Ριμπεντρόπ του 1939. «Ξεχνούν» επιμελώς ότι η Μόσχα εξαναγκάστηκε να προχωρήσει σε αυτή την ενέργεια μετά που οι δυτικές «δημοκρατικές» κυβερνήσεις της αρνήθηκαν τη σύμπτυξη αντιφασιστικού μετώπου κατά των Χίτλερ-Μουσολίνι, ενώ την ίδια ώρα «χάριζαν» στο φασιστικό στρατόπεδο την Τσεχοσλοβακία για να στρέψουν τη ναζιστική Γερμανία κατά της ΕΣΣΔ με τη συμφωνία του Μονάχου του 1938… Ομως παρά τους τόνους λάσπης που ρίχνουν καθημερινά, δεν μπορούν να αμαυρώσουν την προσφορά του σοσιαλισμού στους λαούς, ούτε τους αγώνες των εργαζομένων.
