Γριβισμός, η ιδεολογία του «ενδιάμεσου χώρου»
(Φλεβάρης 2005)
Τον περασμένο μήνα η ΦΠΚ Πρωτοπορία Αθήνας προσκάλεσε τους φοιτητές στο μνημόσυνο που πραγματοποιούσε για το Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα, την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2005 στην εκκλησία του Αγ. Θωμά, στο Γουδί. Στην Κύπρο, ο ΔΗΣΥ, η ΝΕΔΗΣΥ, η Ευρωπαϊκή Δημοκρατία, οι Νέοι Ορίζοντες και ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος παρέστησαν στο μνημόσυνο του Γρίβα για να τιμήσουν το έργο και τη δράση του. Κάποιοι θα πουν ότι «θα παρελθοντολογήσουμε και ότι αναξέουμε πληγές του παρελθόντος που πρέπει να ξεχάσουμε για να προχωρήσουμε μπροστά». Να ξεχάσουμε εμείς, δεν πρόκειται. Να συγχωρήσουμε, ίσως, αλλά θα πρέπει πρώτα κάποιοι να μετανοήσουν. Εμείς πιστεύουμε ότι για να προχωρήσουμε μπροστά πρέπει να θυμούμαστε. Πρέπει να επαναλαμβάνουμε την ιστορική αλήθεια μέχρι την ώρα που οι ένοχοι αναλάβουν τις ευθύνες τους και λογοδοτήσουν στην ιστορία και στον κυπριακό Λαό. Για άλλους τα ιστορικά γεγονότα είναι ενοχλητικά. Αυτούς θα συνεχίσουμε να τους ενοχλούμε. Είναι άλλωστε αυτοί που φυτεύουν σε νεανικά μυαλά τον εθνικισμό, τη λατρεία του Γρίβα, την «Ένωσις» και το ρατσισμό, ναρκοθετώντας έτσι το μέλλον της επανενωμένης Κύπρου.
Ο Γεώργιος Γρίβας, Κύπριος, υπηρετούσε στον ελληνικό στρατό ως συνταγματάρχης. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, όταν ο ελληνικός λαός θεριζόταν από την πείνα και οι Έλληνες αντιστασιακοί τυφεκίζονταν στην Καισιαριανή και αλλού, ο Γρίβας ίδρυσε τη φασιστική οργάνωση «Χ», τους Χίτες με έμβλημα το βασιλικό στέμμα. Οι Χίτες, μαζί με τα Τάγματα Ασφαλείας στελεχώνονταν από Έλληνες δωσίλογους που συνεργάζονταν με τους κατακτητές, επιτηρούσαν την «ασφάλεια» της Αθήνας και κατέδιδαν τους αντιστασιακούς. Αργότερα, με την απελευθέρωση της Ελλάδας και την έναρξη του εμφύλιου, 1944-1948, ο Γρίβας βρέθηκε στο πλευρό των Άγγλών και πολέμησε με φανατισμό το δημοκρατικό κίνημα του ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Ο ελληνικός λαός θυμόταν πάντα την προδοσία του Γρίβα και έτσι όταν δοκίμασε να πολιτευτεί, ιδρύοντας το «Αγροτικό Κόμμα των Χιτών» τον μαύρισε στις εκλογές, όπου δεν κατάφερε να συγκεντρώσει ούτε 0.10%. Ακόμα και σήμερα, ηλικιωμένοι Αθηναίοι που έζησαν τα γεγονότα, θυμούνται με κάθε λεπτομέρεια τις προδοσίες του Γρίβα, στην κατοχή.
Το 1955 ο Μακάριος, έκανε το λάθος (το οποίο θα συνειδητοποιήσει αργότερα) να τον επιλέξει για στρατιωτικό αρχηγό του ένοπλου αντιαποικιακού αγώνα της ΕΟΚΑ. Ερχόμενος στην Κύπρο, ο Γρίβας, όπως ομολογεί ο ίδιος στα απομνημονεύματά του, θεωρεί ως πρώτο του εχθρό τους κομμουνιστές -το ΑΚΕΛ και μετά τους Άγγλους (με τους οποίους άλλωστε συνεργάστηκε άψογα, μερικα χρόνια πριν, εναντίον του ΕΑΜ) και στοχεύει σε εμφύλιο πόλεμο για να ξεμπερδέψει μια και καλή με την Αριστερά. Ένοπλοι μασκοφόροι του Γρίβα δολοφονούν δεκάδες στελέχη της Αριστεράς, αλλά το ΑΚΕΛ απαντά με μαζικές κινητοποιήσεις, αποφεύγοντας τον εμφύλιο.
Μετά την ανεξαρτησία, υπονομεύει τον Πρόεδρο Μακάριο με κάθε τρόπο και στηρίζει το αμερικάνικο σχέδιο «Άτσεσον», που προνοούσε οριστική διχοτόμηση της Κύπρου και διπλή ένωση. Το 1964 τοποθετείται από το Μακάριο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς. Το 1967 σε νέα δικοινοτική σύγκρουση ο Γρίβας διατάζει επίθεση εναντίον των τ/κ δυνάμεων αλλά παράλληλα επιτίθεται στα δύο τ/κ χωριά Κοφίνου και Αγ. Θεόδωρο, όπου σφάζει μαζικά άμαχους και γυναικόπαιδα. Τα παλλικάρια του Γρίβα, κομπάζουν μέχρι σήμερα για βιασμούς, δολοφονίες βρεφών, νηπίων και για τις βιαοπραγίες τους σε βάρος Τουρκοκυπρίων κατά την επίθεση εκείνη.
Εντομεταξύ, η χούντα των συνταγματαρχών σχεδιάζει την επιβολή διχοτομικών σχεδίων και την ανατροπή του Μακαρίου που τους ήταν εμπόδιο. Στα σχέδια αυτά αξιοποιείται και ο Γρίβας που επιστρέφει στην Κύπρο. Η Τουρκία δεν διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του στην Κύπρο, όπως έκανε άλλες φορές, αφού γνώριζε ότι ο Γρίβας έπαιζε το δικό της παιχνίδι. Ιδρύει την ΕΟΚΑ Β και σχεδιάζει πραξικόπημα το Φλεβάρη του 1972. Τα σχέδια γίνονται γνωστά και ο λαός με μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις αναγκάζει τη χούντα και τη CIA να ματαιώσουν το πραξικόπημα, αφού αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να προηγηθεί μια περίοδος ανωμαλίας. Επιστρατεύουν τους τρεις χουντομητροπολίτες που προσπαθούν να καθαιρέσουν το Μακάριο, όμως και αυτοί αποτυγχάνουν. Στις διακοινοτικές συνομιλίες που πραγματοποιούνται η τουρκική πλευρά (Ντεκντάς) κωλυσιεργεί εσκεμμένα, περιμένοντας ο Γρίβας να της δώσει την καλύτερη ευκαιρία. Το 1973 ο Μακάριος επανεκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο. Τότε η ΕΟΚΑ Β’, με την κάλυψη των χουντικών αξιωματικών, κλέβει οπλισμό από την Εθνική Φρουρά και αρχίζει ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών, κυβερνητικών κτιρίων, δολοφονίες δημοκρατικών πολιτών και προβαίνει σε απόπειρες δολοφονίας του Μακαρίου. Ο Γρίβας καταστρώνει επίσης στρατιωτικά σχέδια για πραξικόπημα («Ερμής», «Θύελλα», «Αράχνη», «Βροντή», «Τύφων», «Απόλλων», «Γρόνθος»).
Στην Ελλάδα αναλαμβάνει τη Χούντα ο Ιωαννίδης, ο οποίος είναι αποφασισμένος να ξεμπερδεύει με το Μακάριο, ενώ στην Κύπρο η τρομοκρατία της ΕΟΚΑ Β’ συνεχίζεται. Στις 26 Ιανουαρίου 1974 ο Γλαύκος Κληρίδης δήλωσε «Ο Γρίβας είναι κοινός δολοφόνος». Με το θάνατο του Γρίβα, η Βουλή (πλην του ΑΚΕΛ), τον ανακηρύσσει ήρωα της πατρίδας. Στην κηδεία του κάνει θεαματική παρουσία η ΕΟΚΑ Β’, οι τρεις φασιστομητροπολίτες, οι χουντικοί αξιωματικοί που αργότερα τέθηκαν επικεφαλής του πραξικοπήματος. Την αρχηγία της ΕΟΚΑ Β’ αναλαμβάνει απ’ευθείας ο Ιωαννίδης. Το κλίμα ήταν έτοιμο για το πραξικόπημα, και στις 15 Ιουλίου 1974 συντελείται η πρώτη φάση του εγκλήματος σε βάρος της Κύπρου, σύμφωνα με τα σχέδια του Γρίβα. Η χουντοκρατούμενη Εθνική Φρουρά και οι ΕΟΚΑΒτζήδες συνενώνονται, επιτίθενται στο Προεδρικό, στην Αρχιεπισκοπή, συλλαμβάνουν, βασανίζουν, δολοφονούν αριστερούς και δημοκρατικούς Κύπριους. Ο Νικόλαος Σαμψών αναλαμβάνει «πρόεδρος» της Κύπρου. Ακολουθεί η τουρκική εισβολή…
Εδώ και τριάντα χρόνια η Δεξιά της Κύπρου (ΔΗΣΥ, ΕΥΡΩΔΗ, ΝΕΟ) μαζί της και η ΦΠΚ Πρωτοπορία ανεπίσημα και επίσημα, κρυφά και φανερά, επιμένουν να υμνούν τον Γεώργιο Γρίβα, να του στήνουν μνημεία, να ονομάζουν λεωφόρους προς τιμή του, να του κάνουν μνημόσυνα, να τον τιμούν σε σχολεία, κατηχητικά, τάγματα προσκόπων, στις κερκίδες των γηπέδων, να τον φορούν στα φανελάκια τους, να φωνάζουν συνθήματα για αυτόν και την ΕΟΚΑ Β’. Ταυτόχρονα θέλουν να μας πείσουν ότι δεν είχαν ουδέποτε σχέση με το πραξικόπημα και την ΕΟΚΑ Β, πιστεύουν στην επαναπροσέγγιση και στην αδελφοσύνη με τους Τουρκοκύπριους και ότι ο ΔΗΣΥ είναι κόμμα του ενδιάμεσου χώρου μάλιστα, και όχι της Δεξιάς.
Η Αριστερά δεν θέλει εκδίκηση, δεν τη χρειάζεται άλλωστε. Η καλύτερη εκδίκηση είναι η μνήμη και η λαϊκή συνείδηση. Ο Γρίβας ήταν και θα μείνει ο δωσίλογος των Ταγμάτων Ασφαλείας, ο δολοφόνος των αριστερών, ο σφαγέας των Τουρκοκυπρίων, ο ιδρυτής της ΕΟΚΑ Β και ο σχεδιαστής του πραξικοπήματος, ο ολετήρας της Κύπρου. Και για αυτό δεν του χρειάζονται μνημεία και μνημόσυνα να μας τον θυμίζουν. Μας τον θυμίζει καθημερινά ο σκλαβωμένος Πενταδάκτυλος.
Μορφωτικό Γραφείο Προοδευτικής ΚΚΦΑ
