Με την Προοδευτική για ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ
(Μάης 2006,
του Γιώργου Κουκουμά)
Σημαντική και ιδιαίτερα θετική ήταν η ενέργεια της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας να κατεδαφίσει τον τοίχο στο φυλάκιο στην οδό Λήδρας. Πρόκειται αφενός για μια πράξη καλής θέλησης που θα πρέπει να εκτιμηθεί τόσο από τους Τ/κ όσο και από τη διεθνή κοινότητα αλλά αφετέρου η κίνηση αυτή αποκαλύπτει την πραγματική αιτία της μη διάνοιξης της οδού: τη συνεχιζόμενη παρουσία των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων στην περιοχή. Χαιρετίζουμε επίσης την μονομερή πρωτοβουλία της κυβέρνησης να κάμει ότι της αναλογεί για τη διάνοιξη της διόδου στο Λιμνήτη.
Βέβαια, η ενέργεια αυτή στην οδό Λήδρας, δεν συναντά μέχρι στιγμής την ανάλογη καλή διάθεση από μέρους της Τουρκίας για να ανοίξει η οδός Λήδρας, αφού προηγηθεί απαγκίστρωση των στρατιωτικών δυνάμεων. Δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι εκτιμήσεις μας ότι κουμάντο στα κατεχόμενα δεν κάνουν οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι πιστεύουμε επιθυμούν διάνοιγμα και της Λήδρας και του Λιμνήτη. Πραγματικό αφεντικό στα κατεχόμενα είναι ο τουρκικός στρατός.
Βέβαια η διάνοιξη διόδων ενώ βοηθά στη βελτίωση του κλίματος και στις σχέσεις Ε/κ και Τ/κ δεν αποτελεί και την ουσία του κυπριακού. Η ουσία της λύσης είναι η άρση της κατοχής. Εδώ τίθεται επιτακτικά η ανάγκη να προωθηθεί η διαδικασία της Συμφωνίας της 8ης Ιουλίου μεταξύ Παπαδόπουλου και Ταλάτ και να λειτουργήσουν οι τεχνικές επιτροπές. Η προετοιμασία αυτή κρίνεται απαραίτητη ούτως ώστε οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν να έχουν θετική έκβαση που δεν είναι άλλη από τη συμφωνημένη, λειτουργική και βιώσιμη λύση του προβλήματος και την επανένωση της Κύπρου. Προς αυτή την κατεύθυνση είναι που πρέπει να στρέψει την επιρροή της και η διεθνής κοινότητα προκειμένου να ξεπεραστούν τα προσχήματα που προβάλλει η τουρκική πλευρά.
Την ίδια ώρα, βρίσκεται σε εξέλιξη μια ανοικτή διαδικασία στην ΕΕ αναφορικά με τον κανονισμό για το εμπόριο των Τουρκοκυπρίων. Είναι γνωστές οι μεθοδεύσεις διαφόρων κύκλων εντός ΕΕ, οι οποίοι εξακολουθούν να λειτουργούν έξω από τις αρχές στις οποίες εδράζεται η Ένωση. Αντί να επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενός Κανονισμού που θα λειτουργεί δημιουργικά και θα ενισχύει τις προσπάθειες για επανένωση, όπως εξάλλου προνοούν και οι σχετικές αποφάσεις, απεργάζονται φόρμουλες που προωθούν χωριστικές τάσεις. Συμμετέχουν δηλαδή σε μια διαδικασία αναβάθμισης δομών του ψευδοκράτους, όπως είναι και η πραγματική επιθυμία της Άγκυρας και κάποιων -δυστυχώς- στα κατεχόμενα.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ούτε οι Ελληνοκύπριοι, ούτε οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να αντέξουν το κόστος της διαιώνισης της κατοχής και της διαίρεσης. Τυχόν αποδοχή της παρούσας κατάστασης αποτελεί δικαίωση του δίδυμου εγκλήματος του 74 και θα σημάνει νέα δεινά και συμφορές για την Κύπρο και το λαό της.
Ιδιαίτερα ανησυχητικά θεωρούμε τα αυξημένα κρούσματα εθνικιστικής-σοβινιστικής δράσης που παρατηρούνται την τελευταία περίοδο στην Κύπρο, ιδιαίτερα στο μαθητικό και φοιτητικό χώρο. Ιδεολογήματα και συνθήματα σκοτεινών εποχών του τόπου μας ξανακάνουν την εμφάνισή τους, όχι μεμονωμένα αλλά οργανωμένα από τους γνωστούς ακροδεξιούς κύκλους. Η αντιομοσπονδιακή ρητορεία, ο γριβισμός, η ενωσιολογία, οι φασιστικές νοοτροπίες και οι τραμπουκισμοί θυμίζουν επικίνδυνα τις καταστάσεις που μας οδήγησαν στην τραγωδία του ‘74. Η δεξιά και η ακροδεξιά του τόπου μας θα πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες που φέρει για τα φαινόμενα αυτά και να τις προσθέσει σε αυτές που τις αναλογούν από το ‘74. Οι ίδιοι που καπηλεύονται την πατρίδα δίνουν επιχειρήματα στην Τουρκία να διαφημίζει το δήθεν αδύνατο της συμβίωσης Ε/κ και Τ/κ και να προωθεί τη διχοτομική πολιτική της.
Αντίβαρο σε αυτά είναι η πολιτική της επαναπροσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που είναι απαραίτητη συνθήκη για την εξεύρεση και εφαρμογή της λύσης. Ριζωμένη στην Ιστορία και τη συλλογική συνείδηση της Αριστεράς, ποτισμένη με το αίμα ακριβών μας συντρόφων, η επαναπροσέγγιση είναι σήμερα πια ο δρόμος που διαβαίνει όλος ο κυπριακός λαός στον αγώνα προς τη δικαίωση. Στο φετινό μνημόσυνο για τα 42 χρόνια της θυσίας των ηρωομάρτυρων της ελληνοτουρκικής φιλίας, των δύο μελών του ΑΚΕΛ Καβάζογλου και Μισιαούλη, ανανεώθηκε η υπόσχεση του ΑΚΕΛ και όλης της κυπριακής Αριστεράς για ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στον εθνικισμό.
Αγώνας μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος της άρσης της κατοχής και να πέσει το τείχος της διαίρεσης. Αγώνας για την επανένωση της Κύπρου με λύση διζωνικής - δικοινοτικής ομοσπονδίας που θα κατοχυρώνει την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Αγώνας μέχρι η Κύπρος να απαλλαγεί από ξένους κηδεμόνες, μητέρες πατρίδες, στρατούς, έποικους και βάσεις. Αγώνας μέχρι ο Λαός μας να γίνει αφέντης στον τόπο του!
Η κυπριακή νεολαία φέρει βαρύ το φορτίο της ευθύνης να αναζωπυρώσει τη φλόγα της ελπίδας και να αντιπαλέψει την απογοήτευση που κυριαρχεί σήμερα στις δύο κοινότητες. Το κυπριακό φοιτητικό κίνημα για χρόνια τώρα ασφυκτιεί μέσα στον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία. Χρόνο με το χρόνο όμως δυναμώνει η φωνή της ανεξαρτησίας, της επανένωσης και της επαναπροσέγγισης. Η Προοδευτική! Στις εκλογές της ΕΦΕΚ Αθήνας στις 13 του Μάη συνεχίζουμε από εκεί που δεν σταματήσαμε ποτέ. Με την ίδια δύναμη που βρεθήκαμε στις αντικατοχικές πορείες να βροντοφωνάξουμε για μια ανεξάρτητη πατρίδα. Με την ίδια τόλμη που παίρνουμε πρωτοβουλίες επαναπροσέγγισης μέσα στο βαρύ κλίμα σοβινισμού που εκτρέφουν οι δύο ακροδεξιές παρατάξεις. Με την ίδια φωνή που ενώσαμε με τους Τ/κ για να πούμε ότι ο εχθρός μας είναι κοινός και είναι ο ιμπεριαλισμός. Με την ανυπομονησία να γίνουμε η μαγιά και το προζύμι της επανενωμένης και ελεύθερης πατρίδας.
