Απάντηση Προοδευτικής στην ΦΠΚ Πρωτοπορία για το ζήτημα των σχολικών βιβλίων ιστορίας
(Σεπτέμβρης 2006)
Για το ζήτημα των σχολικών βιβλίων Ιστορίας τόσο η δική μας θέση όσο και του ΑΚΕΛ είναι πολύ ξεκάθαρη και δεν επιδέχεται διαστρέβλωσης ούτε από την ΦΠΚ Πρωτοπορία ούτε από τη νηπιακή αντίληψή της για τα πολιτικά ζητήματα.
Η ιστορική αλήθεια ως καθεαυτό χρέος μιας κοινωνίας προκειμένου να κατανοήσει το παρόν της αλλά και να θέσει τις προοπτικές του μέλλοντος γίνεται ακόμα πιο επιτακτική στην κυπριακή κοινωνία. Η Κύπρος όντας σήμερα υπό ημικατοχή και διαίρεση του λαού της με τη βία των όπλων αγωνίζεται να απαλλαγεί από την κατοχή και να επιτύχει την επανένωση που είναι όχι απλά το όραμα αλλά ο στρατηγικός μας στόχος για το άμεσο μέλλον. Έχουμε ευθύνη να μιλήσουμε καθαρά, αντικειμενικά, με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίωσης για να εντοπίσουμε τα γεγονότα, τα πρόσωπα μα προπαντός τις πολιτικές, τα συμφέροντα και τις δυνάμεις εντός και εκτός Κύπρου που καθόρισαν τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου.
Εμείς προασπιζόμαστε την ιστορική αλήθεια γιατί ακριβώς θεωρούμε ότι έχει δικαιώσει τη διαχρονική πορεία της Αριστεράς. Το ζήτημα είναι αν τα σχολικά βιβλία περιέχουν την αλήθεια, όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Θεωρούμε ότι τόσο τα σχολικά βιβλία ιστορίας όσο και ο τρόπος που διδάσκεται η Ιστορία στα σχολεία μας περιέχει εθνικιστικά στοιχεία, σοβαρές ελλείψεις και μη αντικειμενικές αναφορές.
Η απουσία στοιχειωδών αναφορών για τους αιώνες ειρηνικής συμβίωσης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, για τα κοινά στοιχεία τς κουλτούρας μας όπως σφυρηλατήθηκαν μέσα από την πάροδο του χρόνου, για τους κοινούς εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες αποτελεί μια ουσιώδη αδυναμία της διδασκαλίας. Η πεποίθηση ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά και ειρηνικά, όχι πλάι πλάι, αλλά ως ένας λαός δεν είναι αυθαίρετη και θεωρητική αλλά είναι διδαχή της Ιστορίας η οποία είναι καταλυτική για το μέλλον της Κύπρου.
Ο ρόλος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, της Αγγλίας, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Τουρκίας αλλά και των οργάνων της όπως υπήρξε η ελληνική Χούντα έχουν πρωτεύοντα ρόλο τόσο στη δημιουργία όσο και στη διαιώνιση του κυπριακού προβλήματος. Ο ιμπεριαλισμός έχει την πρώτη ευθύνη για την υπόσκαψη της κυπριακής ανεξαρτησίας, την εκκόλαψη του εθνικισμού-σοβινισμού, το σχεδιασμό του πραξικοπήματος και της εισβολής, τη ανακήρυξη του ψευδοκράτους, τον εποικισμό μα και για όσα δεινά υπέστη ο λαός μας. Αυτά συνάγονται αβίαστα από τα ντοκουμέντα, τις μαρτυρίες και την εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων. Και από εδώ εξάγονται σημαντικά συμπεράσματα για το σημερινό ρόλο των δυνάμεων αυτών.
Ο εθνικισμός-σοβινισμός και στις δύο κοινότητες όπως εκφράστηκε ιδεολογικά με τα συνθήματα της ένωσης, μετά την ανεξαρτησία, και της διχοτόμησης και πολιτικά από την ΕΟΚΑ Β’ και την ΤΜΤ αποτέλεσε τον καλύτερο σύμμαχο όσων απεργάζονταν τη διχοτόμηση. Οι δολοφονίες αθώων Κυπρίων, οι τρομοκρατικές επιθέσεις, οι εμπρησμοί και οι ανατινάξεις κυβερνητικών κτηρίων, οι απόπειρες δολοφονίας του Προέδρου Μακαρίου, το εκκλησιαστικό πραξικόπημα από τους τρεις χουντομητροπολίτες προλείαναν το έδαφος για την κατάλυση της δημοκρατίας τον Ιούλη του 1974 και ό,τι ακολούθησε. Ο εθνικισμός και ο σοβινισμός αποτελεί νάρκη στο μέλλον της Κύπρου. Καλλιεργείται συνειδητά ακόμα και σήμερα, θα πρέπει να πολεμηθεί και ο καλύτερος τρόπος είναι η γνώση του ρόλου του σε βάρος του λαού μας.
Ο τουρκικός επεκτατισμός όπως εκδηλώθηκε με τις ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά της τουρκοκυπριακής κοινότητας, τους βομβαρδισμούς το 63-64, την βάρβαρη τουρκική εισβολή, τις δολοφονίες, την προσφυγοποίηση των Ε/κ, την πολιτιστική καταστροφή, τον εποικισμό, την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και τη καταδυνάστευση των Τ/κ για 30 τόσα χρόνια είναι χαρακτηριστικά του κεμαλικού φασιστικού καθεστώτος της Άγκυρας και όχι γνωρίσματα της εθνικής ταυτότητας ενός λαού. Είναι για αυτό που δεν θα συμβιβαστούμε με την επικυριαρχία της Τουρκίας στην Κύπρο, με παραμονή κατοχικών στρατευμάτων και με δικαιώματα μονομερούς επέμβασης ούτε της Τουρκίας ούτε καμιάς άλλης χώρας.
Άλλες εθνικιστικές αναφορές θα πρέπει να αφαιρεθούν αμοιβαία από τα βιβλία της ιστορίας των δύο κοινοτήτων όπως επίσης θα πρέπει να δοθεί ίση έμφαση στον πόνο και την οδύνη που υπέστησαν και οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ομάδες και στις δύο κοινότητες, γιατί η μισή αλήθεια καταλήγει σε διαστρεβλωτικά συμπεράσματα. Επίσης θα πρέπει να τονίζεται μέσα από τη διδασκαλία της Ιστορίας ότι η επανένωση της Κύπρου και του Λαού της, σε μια ανεξάρτητη κι ελεύθερη πατρίδα είναι μονόδρομος αν θέλουμε να αποτραπεί η διχοτόμηση ή νέες τραγωδίες.
Τώρα προφανώς Πρωτοπορία και Δράσις-ΚΕΣ έχουν αντίθετη άποψη και πολεμούν με λύσσα κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Και μπορεί αυτό να είναι καταδικαστέο και άδικο προς την αλήθεια είναι όμως κατανοητό. Γιατί αν αποδεχτούν ότι η επαναπροσέγγιση και η συμβίωση Ε/κ και Τ/κ είναι εφικτή αλλά και ορθή θα πρέπει να απαρνηθούν το παρόν και το παρελθόν τους. Αν αποδεχτούν ότι έγινε πραξικόπημα προφανώς θα αναζητήσουμε και τους πραξικοπηματίες. Αν δεχτούν ότι έγιναν μαζικές σφαγές Τ/κ από Ε/κ, οι μαθητές θα διερωτηθούν ποιοι τις διέπραξαν. Αν διδάσκονται οι μαθητές στο σχολείο το δόλιο ρόλο των Αμερικανοβρεττανών, προφανώς στη συνείδηση της νεολαίας θα καταδικαστούν και όσοι κηρύσσουν την υποταγή σε αυτούς, ομοίως θα καταδικαστούν και αυτοί που αποδέχονται την παραμονή των κατοχικών στρατευμάτων και την επικυριαρχία της Τουρκίας στην Κύπρο. Και όταν η νεολαία θέσει αυτά τα ερωτήματα, Πρωτοπορία, Δράσις, Συναγερμός, ΕΥΡΩΚΟ και λοιποί συγγενείς θα πρέπει να κρυφτούν.
Αυτά ως μια πρόχειρη αναφορά όσων υποστηρίζουμε εμείς για το ζήτημα αυτό. Και καλό είναι όταν αναφέρεται οποιοσδήποτε στις θέσεις του ΑΚΕΛ και της Προοδευτικής είτε να τις κρίνει ως είναι είτε να ζήτα να του τις εξηγήσουμε πρώτα.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
της Προοδευτικής Κ.Κ.Φ.Α
