Η ειρήνη στην Κύπρο δεν θα εμποδιστεί - Kibris’ ta baris engellenemez
(Γενάρης 2007
της Αφροδίτης Κατσή)
Έχει κιόλας περάσει ένας χρόνος από τότε που χάσαμε το σύντροφο και συναγωνιστή Οζκέρ Οζγκιούρ. Ο Οζκέρ ήταν ένας συνεπής πατριώτης και αγωνιστής για την κοινότητά του αλλά και για το νησί μας και ο θάνατός του είναι απώλεια για το λαό μας, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ήταν αφοσιωμένος αγωνιστής και ονειρευόταν μια πατρίδα πραγματικά ανεξάρτητη, απαλλαγμένη από ξένες εξαρτήσεις και ξένες στρατιωτικές βάσεις.
Δεν διαχώριζε ποτέ τους Κύπριους στη βάση της εθνοτικής τους προέλευσης. Ο μόνος διαχωρισμός που έκανε ο Οζκέρ Οζγκιούρ ήταν ο ταξικός διαχωρισμός, που αντικειμενικά γεννιέται και αναπαράγεται στο κοινωνικοοικονομικό σύστημα στο οποίο ζούμε. Ο διαχωρισμός μεταξύ πλούσιου και φτωχού, του κεφαλαίου και της εργασίας. Άνθρωπος με ευαισθησίες και βαθιά ανθρωπιστής ο Οζκέρ Οζγκιούρ διαμόρφωσε το ταξικό του αισθητήριο και την ταξική του ιδεολογία στις δύσκολες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της Κύπρου. «Ένας συνεπής κομμουνιστής, διεθνιστής, αντιιμπεριαλιστής» μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν σύμφωνα με τα λόγια του Δημήτρη Χριστόφια που τον αποχαιρετούσε με δάκρυα στα μάτια.
Ο Οζκιέρ Οζγκιούρ αγνός, αποφασιστικός και θαρραλέος, στις 31/10/1976 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος (CTP). Από τότε το κόμμα έδωσε έμφαση στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και συνδέθηκέ με το ΑΚΕΛ το οποίο ο Οζκέρ θεωρούσε ως το μόνο κόμμα της εργατικής τάξης της Κύπρου, καθώς και με το διεθνές κομμουνιστικό στρατόπεδο. Με την καθοδήγηση του Οζκιέρ Οζγκιούρ το ΡΤΚ ήταν το πρώτο κόμμα που από το 1976 και μετά προσπάθησε να πλαισιώσει οργανωτικά την τ/κ κοινωνία με την ίδρυση συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Ο Οζκιέρ Οζγκιούρ με την ανάδειξή του την ηγεσία του ΡΤΚ πρωτοστάτησε μαζί με την ηγεσία του ΑΚΕΛ, με επικεφαλής τότε τον Εζεκία Παπαϊωάννου -και μέσα σε αντίξοες συνθήκες- στην επεξεργασία κοινών θέσεων των δύο κομμάτων ΑΚΕΛ και ΡΤΚ κατάληξαν στην κοινή θέση πως η Κύπρος πρέπει να απαλλαγεί από τη στρατιωτική παρουσία την «μητέρων πατρίδων» και να τερματιστεί η ανώμαλη κατάσταση στα πλαίσια της οποίας το 37% του εδάφους του νησιού βρίσκεται υπό κατοχή των τουρκικών στρατευμάτων. Κατέληξαν στην κοινή θέση ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο εποικισμός. Ότι το κράτος της Κύπρου πρέπει να είναι ένα και αδιαίρετο, με μια και μόνη κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα. Ότι θα καθιερωθεί μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία συστατικό στοιχείο της οποίας θα είναι και η πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων. Μια χώρα, ένας λαός ήταν και είναι το σύνθημα μας, με μια ενιαία διεθνή οντότητα. Το 1997 διώκεται από το ΡΤΚ και μαζί με άλλους συναγωνιστές του ιδρύουν το Κόμμα Ενωμένη Κύπρος, “γιατί ακριβώς πιστεύουν στην επανένωση της Κύπρου μας”.
Ως πολιτικός και πάνω απ’ όλα ως άνθρωπος του λαού απέρριπτε κατηγορηματικά τη διχοτόμηση και τη διπλή ένωση, υπογραμμίζοντας με κάθε ευκαιρία ότι τέτοιες διαιρετικές λύσεις θα οδηγούσαν σε νέες συμφορές το λαό μας. Αυτές του τις πεποιθήσεις δεν τις έκρυψε ποτέ. Τις διακήρυσσε και τις υπερασπιζόταν με παρρησία και χωρίς φόβο και με πάθος ανεξαρτήτως εποχών και συνθηκών.
Δεν δίσταζε να αποκαλεί τον ιμπεριαλισμό με το όνομά του και να του καταλογίζει τις βαρύτατες ευθύνες που έχει για τις περιπέτειες της Κύπρου. Την ίδια ώρα καταλόγιζε τις ευθύνες που αναλογούν και στις εθνικιστικές, σοβινιστικές δυνάμεις και στις δύο κοινότητες, που με τη μισαλλοδοξία και τον φανατισμό τους έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται όχημα για να περνούν οι συνωμοσίες των ξένων.
Στην περίοδο αυτή μάλιστα που η τ/κ πολιτική ηγεσία ευθυγραμμίζεται πολλές φορές με την κατοχικό στρατό και την Άγκυρα απομακρυνόμενη από τις ορθές αρχές λύσης του κυπριακού και τις παραδοσιακά αδελφικές σχέσεις με το ΑΚΕΛ, η φωνή του Οζκέρ θα ήταν πιο επίκαιρη από ποτέ. Λείπει τώρα που τον χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.
Ήταν το ίδιο αγωνιστής για τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, όπως και των Ελληνοκυπρίων. Αναγνώριζε ότι το Σχέδιο Ανάν ετοιμάστηκε για να εξασφαλίσει τη συνέχιση του αγγλοαμερικανικού ελέγχου αφουγκράζεται τις ανησυχίες της ελληνοκυπριακής πλευράς. «Είμαι από εκείνους που ερμηνεύουν το όχι των Ε/κ στο δημοψήφισμα ως έκφραση των ανησυχιών τους και σε καμιά περίπτωση όχι στη λύση και στην ειρήνη. Οι συμπατριώτες μας Ε/κ δεν είναι εναντίον της λύσης… Έχουν τους δικούς τους λόγους τους οποίους πρέπει να αφουγκραστούμε και μέσα από το διάλογο να βρούμε κοινό έδαφος». Επέκρινε μάλιστα έντονα την εκμετάλλευση των ε/κ περιουσιών στα κατεχόμενα καταγγέλλοντας το «κράτος της λεηλασίας» όπως αποκάλεσε το ψευδοκράτος.
Αγωνίστηκε ολόκληρη του τη ζωή για την επανένωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και οι ιδέες του και οι αγώνες του μας εμπνέουν και μας δίνουν τη δύναμη να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε ενάντια στο διχοτομικό στάτους κβο, όπως τα γεγονότα που έγιναν τον περασμένο Νοέμβριο στην Αγγλική σχολή, όταν ακροδεξιοί κουκουλοφόροι επιτέθηκαν οργανωμένα κατά Τουρκοκυπρίων μαθητών. Το περιστατικό αυτό βρήκε την καθολική κατακραυγή και καταδίκη από όλο τον πολιτικό κόσμο και όλο το λαό της Κύπρου. Είμαστε σίγουροι πως ο συναγωνιστής Οζκέρ Οζγκιούρ θα καταδίκαζε με όλη τη δύναμη της ψυχής του αυτή τη φασιστική και άνανδρη ενέργεια των γνωστών σοβινιστικών κύκλων που δρουν οργανωμένα στο κίνημα της νεολαίας. Κάθε Κύπριος πρέπει να σταθεί ενάντια σε αυτές τις ακροδεξιές ομάδες που με την όλη δράση τους βλάπτουν ανεπανόρθωτα την πατρίδα μας και το λαό μας και κάθε τους ενέργεια είναι και ένα βήμα προς την οριστική διχοτόμηση του νησιού μας.
Η ακροδεξιά στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα αποτελεί τους πνευματικούς επιγόνους της δράσης του ολετήρα της Κύπρου Γρίβα και της φασιστικής ΕΟΚΑ Β. Η δράση της ακροδεξιάς, ο εθνικισμός και ο σοβινισμός, η πατριδοκαπηλία και η επαναφορά ιδεολογημάτων του παρελθόντος που τόσο έβλαψαν την Κύπρο θα έπρεπε να είχαν θαφτεί ανεπιστρεπτί στα χρονοντούλαπα της ιστορίας. Οι ιδέες και οι πράξεις τους μπορούν να κρυφτούν πίσω από μια κουκούλα. Ή καλύτερα μάλλον πρέπει να κρύβονται πίσω από τις κουκούλες γιατί ο λαός μας ξέρει καλά το πρόσωπο του φασισμού και των δεινών που τον ακολουθούν. Και τότε θα εισέπρατταν την οργή και την αποστροφή του. Αυτά όμως μας πεισμώνουν και ατσαλώνουν τη θέληση όλων εμάς που παλεύουν να ανατρέψουν την κατοχή και τη διαίρεση. Ελπιδοφόρο και αισιόδοξο είναι το γεγονός ότι οι Ελληνοκύπριοι μαθητές που δέχτηκαν την επίθεση μπήκαν μπροστά στους κουκουλοφόρους για να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν τους Τουρκοκύπριους συμμαθητές τους. Τρανή, ζωντανή και αυθόρμητη απόδειξη ότι η ειρηνική συνύπαρξη είναι και αναγκαία και εφικτή!
Από το βήμα του 20ου συνεδρίου του ΑΚΕΛ ο γιος του αείμνηστου Οζγκιέρ Οζγκιούρ, Μπιρικίμ, είπε τα εξής: «Είδα τον πατέρα μου πρώτη φορά να κλαίει το 1988 στην κηδεία του Εζεκία Παπαϊωάννου, στην κηδεία του πατέρα μου είδα τον Δημήτρη Χριστόφια να κλαίει». Μπορούμε, είπε, στα κοινά τους δάκρυα να κτίσουμε το δικό μας μέλλον. Τα δάκρυα των δύο συντρόφων δεν ήταν απλώς τα δάκρυα μιας στιγμής ανθρώπινης ευαισθησίας ή αδυναμίας. Ήταν τα δάκρυα μιας μακρόχρονης ιστορίας, μιας κοινής πορείας στην πάλη, στην οργάνωση, στους αγώνες, στις αναζητήσεις, στις διεκδικήσεις. Ήταν τα δάκρυα που αναμίχθηκαν με αίμα και ιδρώτα και ζυμώθηκαν με το χώμα της Κύπρου απ’ άκρη σ’ άκρη.
Όραμα και σκοπός ζωής για τον σύντροφο μας Οζκέρ Οζγκιούρ ήταν να δει την Κύπρο ελεύθερη και το λαό της ενωμένο. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να δει αυτό του το όραμα να γίνεται πραγματικότητα. Οι ΑΚΕΛιστές και οι ΑΚΕΛίστριες όμως τον αποχαιρέτησαν βουρκωμένοι, με υψωμένες της γροθιές και την υπόσχεση στα σφιγμένα χείλη: Kibris’ ta baris engellenemez! Η ειρήνη στην Κύπρο δεν θα εμποδιστεί!
