Αντιμπεριαλιστικός αγώνας και επαναπροσέγγιση Ε/κ και Τ/κ

(Μάης 2007)

Χαιρετισμός του προέδρου της Προοδευτικής ΚΚΦΑ στην πολιτικοκαλλιτεχνική εκδήλωση με θέμα “Αντιιμπεριαλιστικός αγώνα κι επαναπροσέγγιση Ε/κ και Τ/κ”, το Μάη του 2007

Σύντροφε Γενικέ Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, Δημήτρη Χριστόφια

Κύριε Πρέσβη,

Κυρίες και Κύριοι,

Συμφοιτητές , συμφοιτήτριες,

Αν η ελπίδα το μέλλον συντηρεί, η μνήμη τρέφει το παρόν, το παρελθόν μας δικαιώνοντας. Και νιώθουμε απόλυτα δικαιωμένοι τριάντα τρία χρόνια μετά την ίδρυση της Προοδευτικής. Γιατί η απόφαση των λιγοστών τότε αριστερών, δημοκρατικών Κύπριων φοιτητών στην Αθήνα να προχωρήσουν στην ίδρυση μιας προοδευτικής παράταξης που θα αντιστεκόταν στο σκοταδισμό και τις φασιστικές μεθοδεύσεις του Δρασις-ΚΕΣ δικαιώθηκε και έμελλε να αποτελέσει ίσως το πιο σημαντικό ορόσημο του κυπριακού φοιτητικού κινήματος.

Ένα κίνημα που έζησε και ζει κάθε στιγμή του αγώνα του λαού μας. Ουσιαστικά το κυπριακό φοιτητικό κίνημα που γεννήθηκε στην Αθήνα διαμορφώθηκε και σχημάτισε τις εσωτερικές του αντιθέσεις κάτω από τις συμφορές που άφηναν στο πέρασμά τους οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και ιδιαίτερα οι κατά καιρούς εξάρσεις του εθνικισμού.

Σήμερα αλλά και τότε η κρίσιμη αντίθεση παραμένει η ίδια: από τη μια οι δυνάμεις που παίζουν το παιχνίδι του ιμπεριαλισμού υψώνοντας τα λάβαρα του εθνικισμού και από την άλλη εμείς, που ζούμε και δρούμε με τη βαθιά πίστη ότι ο μόνος δρόμος να αποσείσουμε την κατοχή και τις ξένες επεμβάσεις είναι η αδελφοσύνη και ο κοινός αγώνας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτό παραμένει αναλλοίωτο.

Ήδη από τα χρόνια της Χούντας η φοιτητική ένωση των Κυπρίων της Αθήνας που ελεγχόταν από το Δράσις-ΚΕΣ αντί να βρίσκεται στην αντιστασιακή δράση, στην ταράτσα της Νομικής, στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν απέναντι υμνώντας τη δικτατορίας στην Ελλάδα και την τρομοκρατία στην Κύπρο. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες φύτρωσε η σπορά, όχι της τύχης, αλλά της ανάγκης και της οργής. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, σε ένα ημιυπόγειο στα Εξάρχεια γεννήθηκε η Προοδευτική Κίνηση των Κυπρίων Φοιτητών της Αθήνας.

Με αγώνες σκληρούς, πολύχρονους μα και καθημερινούς, απαντούσαν τότε οι φοιτητές της Προοδευτικές στη βία και την τρομοκρατία που ήταν στην ημερήσια διάταξη. Προσηλωμένοι στα οράματά μας και στη Δημοκρατία. Ανάμεσα σε αυτούς τους Προοδευτικάριους που έστησαν την παράταξη της Αριστεράς σε καιρούς δύσκολές είναι και ο αείμνηστος σύντροφος Πασχάλης Πάσιουρος που έμελλε να τον χάσουμε νωρίς.

Στις δεκαετίες που πέρασαν ούτε και μια στιγμή δεν συμβιβαστήκαμε με τον εθνικισμό και το σοβινισμό που κρατά ασφυκτικά δεμένο το κυπριακό φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα. Όταν η ακροδεξιά έμπαινε για δεύτερη φορά στο Προεδρικό, αυτή τη φορά όχι με τα τανκς αλλά με τις γραβάτες, τη δεκαετία 93 - 2003 ξεθάφτηκαν από τα ντουλάπια της ιστορίας όσα θα έπρεπε να θαφτούν οριστικά. Το θαμμένο όραμα της Ένωσης έγινε σημαία, η εχθρότητα στους Τουρκοκύπριους σπάρθηκε μέσα στα μυαλά μιας ολόκληρης γενιάς και ο Γρίβας ξαναέγινε επίκαιρος. Βέβαια όλα αυτά ενώ την ίδια ώρα πίσω από τις κλειστές πόρτες γίνονταν οι πιο απαράδεκτες υποχωρήσεις της πλευράς μας προς τους Αμερικανοβρεττανούς ιμπεριαλιστές. Ακόμα και τότε υπερασπιστήκαμε με σθένος την πολιτική της επαναπροσέγγισης Ε/κ και Τ/κ, την ομοσπονδία ως τη λύση που ζητούμε, κρατώντας ψηλά τη σημαία της Κύπρου ως τη σημαία του αγώνα μας.

Προπηλακισμοί και βρισιές είναι από τότε μέχρι και σήμερα η απάντηση της ακροδεξιάς όταν οι Προοδευτικάριοι δονούν τα αμφιθέατρα με το σύνθημα «Οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είναι εχθροί μας, οι Τούρκοι της Κύπρου είναι αδερφοί μας» ή όταν μιλούμε για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας.

Τους τελευταίους όμως μήνες στην Κύπρο αλλά και στο κυπριακό φοιτητικό κίνημα στην Αθήνα ο εθνικισμός ξαναπαίρνει τα πάνω του και φουντώνει επικίνδυνα. Και αυτά τα ιδεολογήματα δεν αποτελούν άλλη μια άποψη που θα πρέπει να την ανεχτούμε μέσα στη δημοκρατία. Αποτελούν τις πιο σάπιες αντιλήψεις άφησε πίσω της Ιστορία και η κοινωνία. Η φασιστική επίθεση στους Τ/κ μαθητές της Αγγλικής σχολής, τα εθνικιστικά συνθήματα στις μαθητικές παρελάσεις, η οργανωμένη παρουσία νεοφασιστικών ομάδων στον τόπο μας, οι τραμπουκισμοί στη Λήδρας, οι σβάστιγκες στα οικήματα των Λαϊκών Οργανώσεων θυμίζουν επικίνδυνα καταστάσεις λίγο πριν το 74′. Έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά από απειλές και προπηλακισμούς που δεχόμαστε αυτή την περίοδο από τους γνωστούς ακροδεξιούς κύκλους του κυπριακού φοιτητικού κινήματος, των οποίων η δράση μοιάζει πλέον με δράση συμμορίας.

Ας είναι. Εμείς υπηρετούμε τον αγώνα της επανένωσης. Η απάντηση μας σε αυτούς είναι ότι η Αριστερά δεν λύγισε τότε που το τίμημα της επαναπροσέγγισης ήταν η ίδια σου η ζωή, δεν πρόκειται να λυγίσουμε τώρα που η Ιστορία δικαίωσε την επιλογή μας. Όχι μόνο δε θα λυγίσουμε αλλά θα ανδρώσουμε ακόμα περισσότερο την Προοδευτική για να τσακίσει το αβγό του φιδιού πριν ακόμα εκκολαφθεί. Θα δυναμώσουμε τη φωνή της ανεξαρτησίας και της αδελφοσύνης Ε/κ και Τ/κ τόσο πολύ που θα κάνει φύλλο στον άνεμο την ακροδεξιά όπου κι αν κρύβεται. Θα κάνουμε την επαναπροσέγγιση Ε/κ και Τ/κ κύμα που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει.

Χέρι χέρι με το κόμμα του Λαού, το ΑΚΕΛ. Δεν κρύψαμε την ταυτότητά μας, ούτε και υπάρχει λόγος. Αντίθετα, είμαστε περήφανοι που είμαστε κομμάτι του Λαϊκού Κινήματος της Αριστεράς και δίνουμε και θα δίνουμε μαζί του σαν μια γροθιά, σαν ένας άνθρωπος τις μάχες που έρχονται. Ογδόντα ένα χρόνια ιστορίας δοσμένα στο λαό μας. Ποτισμένα με το αίμα ακριβών μας συντρόφων. 81 χρόνια μαχητικής αντίστασης στον ιμπεριαλισμό. Δεκαετίες να χαράσσει την προοπτική. Ακλόνητη είναι η πίστη μας ότι ο δρόμος των φοιτητών είναι ο δρόμος της εργατικής τάξης. Τούτη την άρρηκτη σχέση ΑΚΕΛ και Προοδευτικής δεν πρόκειται να την απαρνηθούμε όσες φουρτούνες και να έρθουν. Δεν υποστέλλουμε το κόκκινο λάβαρο του Κόμματος μας από όπου κι αν φυσάει.

Όταν άλλοι επιλέγουν στροφή στο πιο μαύρο παρελθόν, εμείς τραβούμε μπροστά. Παίρνουμε το μέλλον στα χέρια μας. Ως κομμάτι της Αριστεράς στην κυπριακή νεολαία φέρουμε βαρύ το φορτίο της ευθύνης να αναζωπυρώσουμε τη φλόγα της ελπίδας και να αντιπαλέψουμε την απογοήτευση που κυριαρχεί σήμερα στις δύο κοινότητες. Κι ας μας ζώνει η οργή από τη εξτρεμιστική δράση της ακροδεξιάς.

Η αλήθεια είναι ότι χρόνο με το χρόνο δυναμώνει μέσα στις συνειδήσεις των φοιτητών η φωνή της ανεξαρτησίας και της επανένωσης. Η Προοδευτική! Στις εκλογές της ΕΦΕΚ Αθήνας την ερχόμενη Κυριακή δίνουμε άλλη μια μάχη συνειδήσεων. Να κρατήσουμε τη δημοκρατική πλειοψηφία στο σύλλογο των Κυπρίων φοιτητών και να πάρουμε την Προοδευτική εκεί που της αξίζει. Με την ίδια δύναμη που βρεθήκαμε στις αντικατοχικές πορείες για να βροντοφωνάξουμε ότι η Κύπρος δεν ανήκει σε κανένα άλλον παρά μόνο στο Λαό της. Με την ίδια τόλμη που παίρνουμε πρωτοβουλίες επαναπροσέγγισης μέσα στο βαρύ κλίμα μισαλλοδοξίας. Με την ίδια φωνή που ενώσαμε με τους Τ/κ για να πούμε ότι ο εχθρός μας είναι κοινός και είναι ο ιμπεριαλισμός. Με την ανυπομονησία να γίνουμε η μαγιά και το προζύμι της επανενωμένης και ελεύθερης Κύπρου.

Ας απεργάζονται διχοτομικά σχέδια οι ιμπεριαλιστές και τα φερέφωνα τους στην Κύπρο και ας ξανασηκώνει κεφάλι η εγκληματική ακροδεξιά του τόπου. Αυτή τη φορά δεν θα περάσουν. Συνεχίζουμε από εκεί που δεν σταματήσαμε ποτέ. Η επανένωση είναι η μόνη δικαίωση του λαού μας.  Δεν είναι απλά όραμα, είναι άμεσος στρατηγικός στόχος. Η κατάργηση της κατοχής και της διχοτόμησης είναι ο δρόμος. Και είμαστε σίγουροι ότι σε τούτο το δρόμο θα βαδίσει όλος ο κυπριακός λαός. Και είμαστε σίγουροι ότι σε τούτο το δρόμο θα ξαναφανούν και οι απέθαντοι σύντροφοί μας, ο Καβάζογλου και ο Μισιαούλης. Όχι ματωμένοι όπως τους άφησαν οι δολοφόνοι τους, αλλά γελαστοί, αγκαλιασμένοι και νικητές. Με το λάβαρο της Αριστεράς αγέρωχο, με τις γροθιές υψωμένες και τις κόκκινες καρδιές ψηλά!