Ψηφίζουμε Χριστόφια - διεκδικούμε δίκαιη λύση
(Γενάρης 2008,
του Βάκη Χαραλάμπους)
H διαρκής διαίρεση της πατρίδας μας ως συνέπεια της κατοχής και της εισβολής συνεχίζει να σκιάζει τα όνειρα και τα οράματα όλων των Κυπρίων για το μέλλον. Από τα δημοψηφίσματα γινόμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης προσπάθειας για επαναπροσδιορισμό του κυπριακού από πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε πρόβλημα άρσης της λεγόμενης απομόνωσης των Τ/κυπρίων. Η προσπάθεια αυτή αποενοχοποιεί την Τουρκία και την αφήνει ελεύθερη να συνεχίζει τη διχοτομική πολιτική της. Η κατοχή διαιωνίζεται όχι μόνο γιατί το επιδιώκει η Τουρκία αλλά και γιατί οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοι της Τουρκίας, (Αμερικανοβρετανοί, ΕΕ) χαϊδεύουν την αδιαλλαξία της. Αρνητικές εξελίξεις κατακλύζουν συνεχώς την πορεία του κυπριακού πολύ έντονα το τελευταίο διάστημα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η στρατηγική συμφωνία Βρετανίας-Τουρκίας, η ακτοπλοϊκή σύνδεση Συρίας-κατεχόμενης Αμμοχώστου, το ψήφισμα του γερμανικού κοινοβουλίου κ.α.
Την ίδια ώρα μέσα στην ίδια την Κύπρο παρουσιάζονται άκρως επικίνδυνα ιδεολογήματα. Ενισχύεται από διάφορους παράγοντες η αντιομοσπονδιακή ρητορεία, η συνθηματολογία περί «ευρωπαϊκής λύσης», «καθαρών και εθνοπρεπών» λύσεων. Το γεγονός ότι για πρώτη φορά διατυπώθηκε η θέση από Ε/κ πολιτικό (Ματσάκης) για λύση δύο κρατών δίνει άλλοθι στις θέσεις της Τουρκίας και δικαιώνει το έγκλημα του ‘74. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η διχοτόμηση δεν οδηγεί σε ένα καθαρό ελληνικό κράτος στο νότο, όπως ίσως ονειρεύονται κάποιοι. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει συνταγματικά κατοχυρωμένα τα δικαιώματα των Τ/κ ως ισότιμων πολιτών. Η διχοτόμηση θα οδηγήσει σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος στο βορρά κι ένα μικτό ελληνοτουρκικό κράτος στο νότο. Άρα η λύση δύο «καθαρών» κρατών στην Κύπρο, εκτός από ξεπούλημα του λαού μας, είναι και ανεδαφική.
Από την άλλη η πατριδοκαπηλία κι ο εθνικισμός ξανακάνουν την εμφάνισή τους ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται στους σκουπιδοτενεκέδες της ιστορίας. Όχι μεμονωμένα αλλά οργανωμένα και καθημερινά. Ρητορείες για την «ένωση», την ελληνικότητα του νησιού, σοβινιστικά συνθήματα, εμφάνιση νεοφασιστικών οργανώσεων είναι σημεία των καιρών που μας ανησυχούν. Η επιστροφή στο παρελθόν και μάλιστα το πιο μαύρο, κατεδαφίζει την ελπίδα για επανένωση.
Είναι προφανές ότι η επικίνδυνη αυτή στασιμότητα στο κυπριακό μας φέρνει ένα βήμα πριν από τη διχοτόμηση, ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Όσο το κυπριακό παραμένει άλυτο, όσο δεν αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες για να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα και στέλλουμε αντιφατικά μηνύματα για τη λύση που επιδιώκουμε, οι αρνητικές εξελίξεις θα συσσωρεύονται. Το μείζον που κρίνεται σήμερα για την Κύπρο είναι η αποτροπή της διχοτόμησης.
Η δική μας πρόταση μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: Με επίκεντρο την 8η Ιουλίου, τις αποφάσεις του ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο, θα ακολουθηθεί μια πολιτική προς τρεις βασικές κατευθύνσεις: το διεθνή παράγοντα, την τ/κ κοινότητα και το εσωτερικό μέτωπο στην ε/κ κοινότητα.
Χρειάζεται η ε/κ πλευρά να ακολουθήσει μια ενεργό πολιτική δημιουργίας των προϋποθέσεων για κινητικότητα, για ξεπέρασμα των αδιεξόδων για λύση του κυπριακού. Η λύση του κυπριακού επιβάλλει την ανάληψη συγκεκριμένων και συνεχών πρωτοβουλιών προς διάφορες κατευθύνσεις. Θα πρέπει να αξιοποιηθεί στον ΟΗΕ, στην ΕΕ, σε ξεχωριστές χώρες, σε διεθνείς οργανισμούς κάθε δυνατότητα για να στρέψει τις διεθνείς πιέσεις πάνω στην Άγκυρα με στόχο την κάμψη της αδιαλλαξίας της. Και αν δεν αλλάξει θέση να αποκαλυφθεί τουλάχιστον η αδιαλλαξία της και η συνενοχή όσων την ανέχονται.
Η σταθερή προσήλωση στη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και η ενεργός εμπλοκή και των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (ιδιαίτερα της Ρωσίας και της ΛΔ Κίνας) είναι επιτακτική ανάγκη. Ακόμα, επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε η προσήλωση όλων στις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και του Εθν. Συμβουλίου. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται η ενότητα του λαού μας στη βάση ξεκάθαρων στόχων.
Η ανάπτυξη σχέσεων και διαλόγου με την τ/κ κοινότητα πρέπει να αποτελέσει συστατικό στοιχείο για τη λύση. Με αυτό τον τρόπο η τ/κ κοινότητα θα απεγκλωβιστεί από τις προσταγές της Άγκυρας. Αν καταφέρουμε αυτά, αν καταφέρουμε να βρούμε μια κοινή γλώσσα Ε/κ και Τ/κ, τότε σίγουρα θα δημιουργηθεί μια τέτοια δυναμική που δεν θα μπορεί ούτε και η Τουρκία να την παραγνωρίσει.
Τώρα έφτασε η ώρα για ένα πρόεδρο που να μπορεί να συνενώσει τους Ε/κ στη βάση του στόχου για μια δίκαιη λύση που θα μας απαλλάσσει οριστικά από τα κατοχικά στρατεύματα, από τη συνεχή ξένη κηδεμονία και τις λεγόμενες μητέρες πατρίδες, που θα αποκαθιστά τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Το στάδιο αγώνα του λαού μας, αντικατοχικό-αντιιμπεριαλιστικό, απαιτεί κοινή πάλη Ε/κ και Τ/κ στην κατεύθυνση της αποκατάστασης της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου.
Ο Δημήτρης Χριστόφιας παραμένει σταθερός και δεν πελαγοδρομεί ανάμεσα στα συμφωνηθέντα και σε νεφελώδεις προσεγγίσεις για διαμόρφωση μιας εντελώς νέας βάσης αναζήτησης λύσης του κυπριακού (δηλαδή να αθετήσουμε τη δέσμευσή μας για λύση ομοσπονδίας) αλλά ούτε και παραμένει οχυρωμένος πίσω από το δημοψήφισμα. Ο Χριστόφιας, ως ηγέτης του ΑΚΕΛ, έδωσε σκληρή μάχη για την υπεράσπιση της απόφασης του λαού μας στο δημοψήφισμα. Υπερασπίστηκε την Κυπριακή Δημοκρατία στις μεθοδεύσεις των Αμερικανοβρετανών για αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Ο Χριστόφιας, επιπρόσθετα, θέλει και μπορεί να σπρώξει τα πράγματα μπροστά.
Η Προοδευτική είναι στην εμπροσθοφυλακή της μεγάλης μάχης για την εκλογή του Δ. Χριστόφια στην προεδρία της Κύπρου. Θα στηρίξουμε το Χριστόφια όχι απλά και μόνο γιατί είναι η επιλογή του κόμματος μας, όπως ίσως πράττουν άλλοι. Εμείς δε λέμε άλλα στους φοιτητές και άλλα στην κάλπη. Ο Χριστόφιας συγκεντρώνει δύο για μας πολύ βασικά στοιχεία: έχει την ειλικρινή βούληση για ένα έντιμο συμβιβασμό με τους Τ/κ αλλά δεν είναι διατεθειμένος να κάνει κανένα συμβιβασμό με την κατοχή και τον ιμπεριαλισμό. Επειδή ακριβώς θεωρούμε ότι οι στιγμές είναι κρίσιμες, το κάλεσμα μας απευθύνεται σε όλους τους νέους της Κύπρου: «σαν φτάσει η έσχατη ανάγκη να σωθείς, ενωμένος Λαός θα σηκωθείς»!
