ΝΑΤΟς ο ένοχος!
(Φλεβάρης 2008,
του Δημήτρη Παλμύρη)
Για να αποκτήσει κάποιος μια ολοκληρωμένη εικόνα του κυπριακού προβλήματος, θα πρέπει να μελετήσει σε βάθος τα γεγονότα και τις αιτίες που οδήγησαν τον τόπο στο δίδυμο έγκλημα του ‘74, αλλά και που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να επηρεάζουν και να διαγραφούν το πολιτικό τοπίο και τις μελλοντικές εξελίξεις του ζητήματος. Μια επιφανειακή μελέτη του προβλήματος οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Ήταν ή είναι το κυπριακό απλώς μια διακοινοτική σύγκρουση; Όχι! Η δημιουργία του κυπριακού εντάσσεται στα επιθετικά σχέδια του ιμπεριαλισμού και οι διακοινοτικές συγκρούσεις αποτέλεσαν το δόρυ των επιβουλών αυτών.
Στα τριάντα τρία χρόνια εισβολής και κατοχής του τόπου μας, επιβάλλεται να έχουμε ξεκάθαρη αντίληψη για την ταυτότητα του εχθρού που αντιπαλεύουμε, αλλά παράλληλα και σαφείς στόχους για τη λύση την οποία επιδιώκουμε. Ο εχθρός του κυπριακού λαού, έχει όνομα. Ονομάζεται ιμπεριαλισμός, ονομάζεται εθνικισμός. Πραξικόπημα και εισβολή εκτελέστηκαν στη βάση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών του ΝΑΤΟ, τα αποτελέσματα των οποίων παραμένουν ακόμα και σήμερα καρφί στο κορμί της Κύπρου που αιμορραγεί.
Εντάσσοντας λοιπόν το κυπριακό στα ιστορικά του πλαίσια, πρέπει να αντιληφθούμε τις διαχρονικά επιθετικές τάσεις του ιμπεριαλισμού και τα συμφέροντα του στη Μέση Ανατολή και ποιο ρόλο είχαν για το μαρτυρικό νησί οι Νατοϊκές δυνάμεις. Οι ιμπεριαλιστές δεν είχαν σκοπό να αφήσουν ένα στρατηγικής σημασίας έδαφος για τα συμφέροντα τους, να υπάρξει ανεξάρτητο, αδέσμευτο, μακριά από την επιρροή της αμερικανονατοϊκής ισχύος. Έβλεπαν με ιδιαίτερα εχθρικό μάτι τη μεγάλη δύναμη του Λαϊκου Κινήματος και του ΑΚΕΛ στην Κύπρο. Ήδη οι ιμπεριαλιστές είχαν χρησιμοποιήσει το νησί για τα αποικιοκρατικά σχέδια τους το 1956 ενάντια στην Αίγυπτο αλλά και αργότερα στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο. Η γεωστρατηγική θέση του νησιού απέναντι από μια Μέση Ανατολή που φλεγόταν, απέναντι από το αραβικό κίνημα και τις πετρελαιοπηγές δεν άφηνε περιθώρια στους ιμπεριαλιστές παρά να εντάξουν το νησί πάση θυσία στο στρατόπεδο τους. Έτσι το ΝΑΤΟ διαμόρφωσε την πολιτική του για να γίνει η Κύπρος προγεφύρωμα των νατοϊκών επιδρομών, είτε το αποδεχόταν ο κυπριακός λαός είτε όχι.
Για την προώθηση των σχεδίων τους αυτών, οι Νατοϊκοί βρήκαν πρόσφορο έδαφος και συμμάχους το σοβινισμό, το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία των κοντόφθαλμων εθνικιστικών μερίδων των δύο κοινοτήτων. Οι εθνικιστές και από τις δύο πλευρές, υλοποιούσαν την προσχεδιασμένη από τους ιμπεριαλιστές πορεία του Κυπριακού. Με πρόσχημα τη δράση των εθνικιστών, την οποία οι ίδιοι τροφοδοτούσαν, οι Νατοϊκοί προσπαθούσαν να παρουσιάσουν το κυπριακό ως μια ενδοσυμμαχιακή διαφορά Ελλάδας-Τουρκίας (δυο χωρών μελών του ΝΑΤΟ), οι οποίες θα αποφάσιζαν ερήμην του κυπριακού λαού για το μέλλον του. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ίδιοι οι Άγγλοι που ήταν αρχιτέκτονες της κολοβής ανεξαρτησίας του 1960 «ενθάρρυναν» το Μακάριο να κινηθεί προς αναθεώρηση των 13 σημείων του συντάγματος, ενώ την ίδια ώρα καλούσαν τον Τ/κ αντιπρόεδρο Κουτσιούκ να αρνηθεί οποιαδήποτε αναθεώρηση, αποτέλεσμα που ενέτεινε τις διακοινοτικές ταραχές του 1963. Ήταν οι ίδιοι οι Άγγλοι οι οποίοι με μεγάλη τους ευχαρίστηση χάραξαν τότε την πράσινη γραμμή στον χάρτη της Κύπρου, χαράζοντας έτσι για πρώτη φορά στο νησί το σημάδι της διχοτόμησης αλλά και μια ένδειξη των μελλοντικών τους σχεδίων για τον τόπο μας. Είναι η ίδια η Βρετανία που ακόμα κρατά τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, σημάδι της αποικιοκρατίας και πληγή στο σώμα του νησιού.
Ακόμη, μετά τους βομβαρδισμούς της Μανσούρας από την Τουρκία το 1964 και όταν η εισβολή αποφευχθεί μετά από την παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στον ΟΗΕ, οι Αγγλοαμερικανοί αντέδρασαν στην διεθνοποίηση του προβλήματος. Ένα πρόβλημα το οποίο θα είχε διεθνή απήχηση και προβολή δεν θα «επιλυόταν» όπως σχεδίαζαν οι ιμπεριαλιστές. Για τον λόγο αυτό προχώρησαν στις διαβουλεύσεις Ελλάδας-Τουρκίας, των δύο συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ, για να προωθήσουν τα διχοτομικά τους σχέδια για νατοποίηση του νησιού. Τότε ήταν που ακολούθησε μια σειρά από σχέδια: Μπώλ, Άτσεσον, Λέμνιστερ, Σάυρους Βανς. Όλα παραλλαγές της διχοτόμησης και υποδούλωσης του νησιού στο ΝΑΤΟ. Μάλιστα, το πιο θρασύ από τα σχέδια, το σχέδιο Άτσεσον το οποίο εκμεταλλευόμενο τους πόθους των Κυπρίων για Ένωση, προέβλεπε «διπλή ένωση» και τη διχοτόμηση.
Όλα αυτά τα σχέδια βρήκαν απέναντι τους αρραγές το μέτωπο του κυπριακού λαού που στήριξε τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, αλλά και το λαϊκό κίνημα του τόπου που με πρωτοστάτη το ΑΚΕΛ, που ήταν η ραχοκοκαλιά του λαϊκού αντιμπεριαλιστικού μετώπου της Κύπρου. Το Κόμμα της εργατικής τάξης, έδωσε δεκάδες μέλη του που μαρτύρησαν από τους ιμπεριαλιστές και τη ντόπια αντίδραση. Ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου, ο Κώστας Μισιαούλης, ο Πέτρος Ττοφαρής, ο Μιχάλης Πέτρου αποτελούν τρανταχτά παραδείγματα τις βαρβαρότητας και των τρομοκρατικών επιθέσεων και στις δύο κοινότητες. Εκατοντάδες ήταν τα μέλη του ΑΚΕΛ, της ΠΕΟ και της ΕΔΟΝ που έδωσαν τη ζωή του στην προάσπιση της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας της Κύπρου τον Ιούλη του 1974.
Τα διχοτομικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, τα οποία δεν μπόρεσαν οι τελευταίοι να υλοποιήσουν λόγω της αντίστασης του κυπριακού λαού, θα έβρισκαν έδαφος μέσα από την πολιτική των σοβινιστικών δυνάμεων του τόπου. Ότι δεν μπόρεσαν να περάσουν στον διπλωματικό τομέα θα το προωθούσαν υπόγεια χρησιμοποιώντας τους πράκτορες τους στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο. Η εφημερίδα «New York Times» ημερομηνίας 30/6/64 γράφει: «Η ένωση ασκεί μια τόσο ισχυρή συναισθηματική γοητεία στους Ελληνοκυπρίους, ώστε υπάρχει ελπίδα με την προοπτική της πραγματοποίησης της, αυτοί να παραιτηθούν πρόθυμα από τον πλήρη και χωρίς περιορισμούς έλεγχο της νήσου». Αυτή τη «συναισθηματική γοητεία» εκμεταλλεύτηκαν οι ιμπεριαλιστές για να βρουν σύμμαχους και εκτελεστές των σχεδίων τους.
Όποτε υπήρχε πρόοδος στις διακοινοτικές συνομιλίες είτε η χουντική κυβέρνηση της Ελλάδος, η οποία αποτελούσε δημιούργημα και πιόνι της CIA, είτε η Τουρκία, επενέβαιναν για να γκρεμίσουν τις γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Πρωταγωνιστές πλέον στην Κύπρο ήταν οι εθνικιστές που αποτελούσαν όργανα των ιμπεριαλιστών και όργανα των εθνικιστών η πατριδοκαπηλία, η βία και η τρομοκρατία. Η αμερικανόπνευστη χούντα ήρθε σε ρήξη με τον Μακάριο, ο Γρίβας και η ΕΟΚΑ Β’ συνωμοτούσαν για την ανατροπή του Μακαρίου και της δημοκρατίας. Ο Μακάριος υπήρξε εμπόδιο για τα σχέδια του ιμπεριαλισμού στην Κύπρο γι’ αυτό και έπρεπε να φύγει από την μέση.
Από την άλλη πλευρά η TMT τρομοκρατεί την τουρκοκυπριακή κοινότητα και καλλιεργεί το μίσος. Όλοι αυτοί αποτέλεσαν όργανα των νατοϊκών δυνάμεων και τελικά η αποστολή τους στέφθηκε με επιτυχία με την τελευταία πράξη της κυπριακής τραγωδίας, το διπλό έγκλημα της Κύπρου: το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β και την τουρκική εισβολή. Μάλιστα πρόσφατα, με την δημοσίευση των αρχείων του State Department, αποκαλύπτονται με τον πιο επίσημο τρόπο οι σχεδιασμοί και η εμπλοκή των Η.Π.Α. και σε προσωπικό επίπεδο του Χένρυ Κίσινγκερ, στην εφαρμογή του διπλού εγκλήματος της Κύπρου.
Έτσι οι ερπύστριες των τανκ των δύο νατοϊκών συμμάχων μάτωσαν το πρόσωπο της πατρίδας μας. Από τότε οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν σταμάτησαν να στηρίζουν την τουρκική αδιαλλαξία, πάνω στην οποία προσέκρουε κάθε προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε αυτοί που υπήρξαν οι αρχιτέκτονες της προσχεδιασμένης αυτής τραγωδίας να πράξουν διαφορετικά;
Και είναι κρίσιμο πιστεύουμε το πως αντιμετωπίζουμε το ρόλο του ιμπεριαλισμού στο κυπριακό. Το ότι ο ιμπεριαλισμός έχει την πρώτη ευθύνη για τη δημιουργία και τη διαιώνιση της κυπριακής τραγωδίας δεν απαλλάσσει κανένα Κύπριο, Ε/κ ή Τ/κ, από τις ευθύνες που του αναλογούν. Όμως αυτό που θα πρέπει Ε/κ και Τ/κ να αντιληφθούμε, είναι ότι οι πληγές που δημιούργησε ο ιμπεριαλισμός θα πρέπει να μας οδηγήσει στην κατανόηση της σωστής γραμμής και τακτικής στον αντικατοχικό μας αγώνα. Η ιστορία αλλά και η σημερινή πολιτική του ιμπεριαλισμού στο κυπριακό θα πρέπει να ενώσει όλο το λαό μας σε ένα κοινό μέτωπο για την ανεξαρτησία, τη λευτεριά και την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου.
Η θέση του θα μπορούσε να συνοψιστεί στο εξής: Είμαστε έτοιμοι για ένα έντιμο συμβιβασμό με τους Τ/κ συμπατριώτες μας και λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά ουδέποτε θα συμβιβαστούμε με τον ιμπεριαλισμό και τα όργανα του. Πώς μπορούν λοιπόν κάποιοι σήμερα να μιλούν για ένταξη της Κύπρου στο Συνεταιρισμό για την «Ειρήνη», ενός οργανισμού που ιδρύθηκε και διοικείται από το ΝΑΤΟ με στόχο την «εκπαίδευση κρατών» και την προσαρμογή τους στις νατοϊκές ανάγκες.
Τα μέλη του ΣγΕ θα παρέχουν διευκολύνσεις, στρατιωτικές υποδομές, υλική υποστήριξη και όταν κληθούν θα συμμετέχουν στις «ειρηνευτικές» αποστολές του ΝΑΤΟ. Τέτοιες αποστολές ήταν άλλωστε η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, ενδεχομένως αύριο το Ιράν και ποιος ξέρει τι έπεται. Τέτοια «ειρηνευτική αποστολή» ήταν και η εισβολή της 20ης Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο. Έτσι τη θεωρεί ο υπαρχηγός του ΝΑΤΟ, η κατοχική Τουρκία.
Προς αυτή τη κατεύθυνση, ξέσπασε στην Κύπρο πολύ έντονα το τελευταίο διάστημα από τις ηγεσίες των κομμάτων ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ και αντίστοιχα από τις φοιτητικές τους παρατάξεις (Πρωτοπορία, Αναγέννηση, Αγώνα και ΕΦΑΕΦΠ) μια προπαγάνδα για ένταξη μας στο νατοϊκό συνεταιρισμό για την «ειρήνη». Ο ΔΗΣΥ μιλά ξεκάθαρα για ένταξη και στο ίδιο το ΝΑΤΟ ενώ ο υποψήφιος του, Ι. Κασουλίδης που εισηγείται την ένταξη μας στο ΣγΕ, τον χαρακτηρίζει ως «προθάλαμο του ΝΑΤΟ». Αντίστοιχα, όλα τα κόμματα που στηρίζουν τον Τ. Παπαδόπουλο είναι φανατικοί υπέρμαχοι του ΣγΕ.
Για εμάς, η ένταξη μας στον ΣγΕ σημαίνει επιβράβευση των ιμπεριαλιστών για το αιματοβαμμένο έργο τους, σημαίνει την δικαίωση του αρχιτέκτονα του εγκλήματος του 1974. Για εμάς, δε χωρούν θέσεις συμβιβασμού και υποταγής στους ιμπεριαλιστές. Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην προσδεθεί η Κύπρος στο πολεμικό άρμα του ΝΑΤΟ. Η νέα γενιά της Κύπρου, πρέπει να μπει μπροστάρης στον αγώνα για μια Κύπρο ειρηνική και επανενωμένη.
Η Προοδευτική, μαζί με το ΑΚΕΛ και όλο το Λαϊκό Κίνημα της Κύπρου αγωνίζεται ενάντια στην ένταξη μας στο ΣγΕ. Από τους υποψήφιους προέδρους, τη θέση αυτή έχει μόνο ο Δημήτρης Χριστόφιας. Για εμάς αυτός ο αγώνας συνδέεται άμεσα με τους αγώνες του λαού μας για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, διάλυση των βρετανικών βάσεων, ξήλωμα των κατασκοπευτικών κεραιών από όλη την Κύπρο και την πλήρη ανεξαρτησία και αποστρατιωτικοποίηση της πατρίδας μας. Όμως η πάλη μας δεν τελειώνει εδώ. Με όλα τα προοδευτικά κινήματα του κόσμου, αγωνιζόμαστε για την οριστική διάλυση του ΝΑΤΟ και των παρακλαδιών του, οριστική διάλυση των μηχανών του πολέμου και του ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό ο Λαός μας θα ορθώσει το ανάστημα του και θα πει όχι στο συνεταιρισμό με το θα-ΝΑΤΟ.
