Λάβαρο αγώνα

(της Βαλεντίνας Καρακατσιάνη,

Μάρτης 2009)

Στις 11 Απριλίου συμπληρώνονται 44 χρόνια από τη δολοφονία των ηρωομαρτύρων της Αριστεράς, του Τουρκοκύπριου Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και του Ελληνοκύπριου Κώστα Μισιαούλη, από μέλη της τουρκοκυπριακής εθνικιστικής οργάνωσης ΤΜΤ. Η θυσία των δύο ΑΚΕΛιστών, έγινε λάβαρο αγώνα και συνεργασίας των δύο κοινοτήτων. Ενέπνευσε και εξακολουθεί να εμπνέει και να κινητοποιεί κάθε Κύπριο πατριώτη που αγαπά αυτό τον τόπο και θέλει να το δει ελεύθερο κι επανενωμένο.

Το ΑΚΕΛ, ήταν από την ίδρυση του ως Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου, το κοινό σπίτι Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην πάλη για προάσπιση των δικαιωμάτων τους και αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, που κρατούσε υπόδουλο τον κυπριακό λαό. To ΑΚΕΛ ανδρώθηκε με τον ιδρώτα και το αίμα των Κύπριων εργαζομένων κάθε εθνικότητας, θρησκείας και γλώσσας. Ακόμα και τη στιγμή που οι Άγγλοι αποικιοκράτες καλλιεργούσαν το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες υποδαυλίζοντας τα σοβινιστικά πάθη, εφαρμόζοντας έτσι την ιμπεριαλιστική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», το ΑΚΕΛ, ως ο πιο συνεπής αντίποδας στον ιμπεριαλισμό, έτεινε χέρι φιλίας και συνεργασίας στους Τ/κ. Δεν ήταν τυχαία λοιπόν που ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και ο Κώστας Μισιαούλης έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα και την ιδεολογία τους, αφού ως κομμουνιστές είχαν ήδη ενστερνιστεί τα ιδανικά της αυταπάρνησης, του διεθνισμού και της ενότητας της εργατικής τάξης.

Ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου, μέλος της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ, όργωνε κυριολεκτικά την Κύπρο μεταφέροντας τις θέσεις του Κόμματος και αγωνιζόταν με συνέπεια για  τα δικαιώματα των Τ/κ, ως κομμάτι του κυπριακού λαού. Αποτελούσε, ως φωτισμένη και ηγετική φυσιογνωμία, το αντίβαρο ανάμεσα στους Τ/κ απέναντι στην κυριαρχία του Ντενκτάς και της πολιτικής του. Ήταν σθεναρός πολέμιος της ιμπεριαλιστικής και διαμελιστικής πολιτικής σε βάρος της Κύπρου, την οποία προωθούσαν οι εθνικιστές και γι’ αυτό έλεγε χαρακτηριστικά ότι «οι αρνητικές δραστηριότητες ανεύθυνων στοιχείων,  εξυπηρετούν μονάχα την τυχοδιωκτική πολιτική των αποικιοκρατών και του Ντενκτάς». Τ/κ και Ε/κ σοβινιστές το θεωρούσαν εχθρό και προδότη, εμπόδιο στα σκοτεινά σχέδια των ιμπεριαλιστών αφεντικών τους. Λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του, έλαβε γράμμα από τον Ντενκτάς, που ανάμεσα στ’ άλλα, έλεγε: « Άτιμε, δεν είναι μακριά η μέρα που η ψυχή σου θα πάει στ’ ανάθεμα». Ταυτόχρονα όμως, υπήρχαν χιλιάδες Τ/κ και Ε/κ που τον ένιωθαν αδελφό και σύντροφο. Ο Μισιαούλης ήταν μέλος του ΑΚΕΛ και στέλεχος του εργατικού κινήματος της ΠΕΟ, ενώ την περίοδο που οι Άγγλοι έθεσαν εκτός νόμου το ΑΚΕΛ, κρατούσε το παράνομο τυπογραφείο του κόμματος.

Ο Καβάζογλου και ο Μισιαούλης έζησαν σε καιρούς δύσκολους, όπου ο σοβινισμός άρχισε να κατατρώει τα σωθικά της Κύπρου. Ο ιμπεριαλισμός, που μηχανευόταν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή της σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο του ΝΑΤΟ, βολευόταν άψογα με τις διακοινοτικές συγκρούσεις που έχυναν νερό στο μύλο της διχοτόμησης. Το παιχνίδι αυτό έπαιξε ο εθνικισμός-σοβινισμός, έχοντας για μανδύα τα συνθήματα για «Ένωση» και «Ταξίμ» (=διχοτόμηση), που φούντωναν μέσα στις δύο κοινότητες αντίστοιχα, παρά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στις 11 του Απρίλη 1965, η τ/κ φασιστική οργάνωση ΤΜΤ, έστησε καρτέρι στον Καβάζογλου και το Μισιαούλη στο τουρκικό χωριό Λουρουτζίνα, όπου μετέβαιναν για να παραλάβουν Τ/κ συντρόφους. Εκεί τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ μέσα στο αυτοκίνητο, οι σοβινιστές της ΤΜΤ που είχαν στήσει ενέδρα. Οι δολοφόνοι της ΤΜΤ, πίστεψαν ότι με το στυγερό τους έγκλημα θα μπορούσαν να σκοτώσουν μαζί με τους δύο αγωνιστές και τις ιδέες τους. Πίστεψαν ότι θα ανακόψουν την κοινή πάλη Ε/κ και Τ/κ, να τρομοκρατήσουν το ΑΚΕΛ και τον κάθε Κύπριο πατριώτη. Με το αποτρόπαιο όμως έγκλημα πέτυχαν το αντίθετο, γιατί οι δύο ΑΚΕΛιστές έγιναν λάβαρο ενός ολόκληρου λαού.

Το ΑΚΕΛ και ολόκληρο το Λαϊκό Κίνημα στην Κύπρο, από την επόμενη κιόλας μέρα της εισβολής, μίλησε για επαναπροσέγγιση και κατηγορήθηκε με τόνους λάσπης για προδοσία και ανθελληνισμό. Άντεξε όμως! Και σήμερα αποδεικνύεται ότι η αντοχή τούτη, έφερε τη συνειδητοποίηση πλατιά μέσα στο λαό μας, ότι η επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων και η κοινή πάλη απέναντι στον ιμπεριαλισμό, είναι ο μόνος δρόμος. H Προοδευτική δέχεται ακόμα επιθέσεις από τις παρατάξεις του εθνικισμού για τη συνεπή της θέση και δράση υπέρ της επαναπροσέγγισης και της αδελφοσύνης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ουδέποτε όμως ξεστρατίσαμε από αυτό το δρόμο στα 35 χρόνια ιστορίας μας, γιατί η επαναπροσέγγιση είναι μονόδρομος για όσους θέλουν μια ανεξάρτητη και λεύτερη Κύπρο.

Η θυσία των Καβάζογλου και Μισιαούλη, μας υπενθυμίζει το διαχρονικό μας καθήκον να αγωνιστούμε ενάντια στον εθνικισμό-σοβινισμό. Έχουμε χρέος να αντιπαλεύουμε και να απομονώνουμε τους όποιους φορείς των ακροδεξιών, φασιστικών ιδεών. Βέβαια, με τη σημερινή κατάσταση στο φοιτητικό κίνημα της Αθήνας και την ακροδεξιά να παραμένει δυνατή, θα έλεγε κανείς πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όμως δεν είναι έτσι. Μπορεί οι δυνάμεις της ακροδεξιάς να παραμένουν ακόμα ισχυρές, να χρησιμοποιούν την τρομοκρατία και τον τραμπουκισμό, να οργανώνουν επιθέσεις εναντίον Τ/κ, να προπηλακίζουν τον Πρόεδρο Χριστόφια επειδή συνομιλεί και κάνει βήματα επαναπροσέγγισης με τους Τ/κ,  αλλά είναι φανερό ότι στις συνειδήσεις των σκεπτόμενων φοιτητών, ο εθνικισμός αρχίζει να χάνει έδαφος.

Βέβαια υπάρχουν και οι διάφοροι νεοφανείς επαναπροσεγγιστές της δεξιάς, που με μια κοσμοπολίτικη διάθεση αντικρίζουν το κυπριακό ως ψυχολογικό πρόβλημα και αφήνουν έξω από το πεδίο της οπτικής τους την κατοχή και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Πολλοί από αυτούς, είναι ανάμεσα σε εκείνους που μέχρι πρότινος προπηλάκιζαν την αριστερά για την πολιτική της επαναπροσέγγισης, αποκαλώντας μας «τουρκόσπορους» ή ακόμα θυμούνται σε κάθε εκλογές την εθνικοφροσύνη. Όμως, ακόμα κι έτσι, εμείς τους καλούμε να απορρίψουν οριστικά αυτά τα ιδεολογήματα και να πορευθούν στο δρόμο της ενότητας, της δίκαιης λύσης και της επανένωσης.

Η Αριστερά δε λύγισε τότε που το τίμημα της επαναπροσέγγισης ήταν η ίδια σου η ζωή, δεν πρόκειται να λυγίσουμε τώρα που η Ιστορία δικαίωσε την επιλογή μας. Στις 5 του Απρίλη στέλνουμε το μήνυμα ότι, όχι μόνο δε θα λυγίσουμε, αλλά θα ανδρώσουμε  ακόμα περισσότερο την Προοδευτική, για να τσακίσει το αβγό του φιδιού πριν ακόμα εκκολαφθεί. Γιατί η Προοδευτική, 35 χρόνια συνεχίζει να δυναμώνει τη φωνή της ανεξαρτησίας και της αδελφοσύνης Ε/κ και Τ/κ, γιατί εμείς υπηρετούμε τον αγώνα της επανένωσης του τόπου μας και του Λαού μας. Στις 5 του Απρίλη ψηφίζουμε Προοδευτική!